درخت حوزه‌های تخصصی

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف شناسایی موانع و راهکارهای توسعه آکادمی های فوتبال در ایران انجام شد. روش پژوهش: پژوهش از لحاظ هدف، کاربردی و از لحاظ گرد آوری داده ها، پیمایشی بود که با رویکرد آمیخته انجام شد. جامعه آماری پژوهش کلیه مربیان، بازیکنان، اعضای هیات علمی، پیشکسوتان و مدیران فوتبال در ایران بودند. روش نمونه گیری در هر دو مرحله، هدفمند دردسترس بود. در مرحله کیفی از طریق مصاحبه نیمه-ساختاریافته، موانع و راهکارها شناسایی شد. در بخش کمی به رتبه بندی موانع و راهکارهای شناسایی شده، پرداخته شد. نمونه آماری بخش کمی 181 نفر بود؛ ابزار پژوهش در مرحله کمی، پرسشنامه محقق ساخته پنج گزینه ای لیکرت بود.. روایی محتوایی پرسشنامه به تایید 10 نفر از اساتید مدیریت ورزشی رسید و پایایی آن نیز از طریق آلفای کرونباخ محاسبه شد و جهت رتبه بندی موانع و راهکارهای شناسایی شده از آزمون مدل بابی معادلات ساختاری و برای تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS وAMOS استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد مهم ترین ابعاد در بخش موانع شامل مدیریت و برنامه ریزی، هماهنگی و ارتباطات و نیروی انسانی، و مهم ترین ابعاد در بخش راهکارها شامل نیروی انسانی، بودجه و مالی و زیرساخت و امکانات بودند. نتیجه گیری: نتایج این پژوهش می توانند به عنوان راهنمایی برای سیاست گذاران و مدیران فوتبال در ایران در جهت اصلاح و بهبود آکادمی ها و توسعه فوتبال در این کشور مورد استفاده قرار گیرد.

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف شناسایی پیشران های توسعه فناوری مالی در حوزه پوشاک ورزشی ایران (کاربرد روش دیمتل) اجرا شد. روش پژوهش: روش پژوهش از نوع آمیخته (کیفی-کمی) بود که بخش کیفی آن به صورت تحلیل مضامین انجام گرفت. جامعه آماری پژوهش شامل استادان آگاه حوزه فناوری مالی، تولیدکنندگان و پشتیبان های برنامه های فناوری مالی و رشته های فناوری اطلاعات، نرم افزار، مدیریت مالی و مدیریت ورزشی؛ افراد دارای سابقه فعالیت در حوزه فناوری مالی (با بیش از پنج سال سابقه شغلی) و همچنین افراد پژوهشگر حوزه فناوری مالی بودند که حداقل یه پژوهش در این خصوص را دارا بودند. ابتدا فهرستی از جامعه آماری تهیه شد و در ادامه از هر گروه، به ترتیب فهرست مصاحبه انجام شد. انجام مصاحبه تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت؛ بنابراین روش نمونه گیری هدفمند بود. در نهایت 13 مصاحبه انجام شد. ابزار پژوهش شامل مصاحبه های نیمه ساختارمند و پرسشنامه محقق ساخته بود. به منظور تجزیه وتحلیل داده ها از کدگذاری و روش معادلات ساختاری استفاده شد. تمامی روند تجزیه وتحلیل داده ها در نرم افزارهای اس پی اس اس، پی ال اس و مکس کیودی ای انجام گرفت. یافته ها: مطابق با نتایج بخش کیفی پژوهش، مشخص شد که پیشران های توسعه فناوری مالی در حوزه پوشاک ورزشی ایران شامل 15 پیشران است. به منظور بررسی این پیشران ها از روش دیمتل استفاده شد. همچنین نتایج پژوهش نشان داد که پیشران های توسعه فناوری های نوین، انعطاف پذیری مالی، قوانین حمایتی دولت از فناوری مالی، جریان دهی مالی و همکاری های بین المللی به عنوان پیشران های علی مشخص شد. نتیجه گیری: به عبارتی این مسئله اهمیت توجه به پیشران های توسعه فناوری های نوین، انعطاف پذیری مالی، قوانین حمایتی دولت از فناوری مالی، جریان دهی مالی و همکاری های بین المللی به عنوان پیشران های علی را نشان می دهد.

مقدمه و هدف: بازی جوانمردانه یک نگرش و یک شیوه تفکر است. قابل آموزش است و می توان آن را آموخت. به محض آموختن، می تواند در همه جنبه های زندگی یک فرد صدق کند و بکار رود. پژوهش حاضر با هدف شناسایی عوامل علی، زمینه ای و راهبردهای مؤثر توسعه بازی جوانمردانه در ورزش حرفه ای ایران انجام شد. روش شناسی: این پژوهش با ماهیت اکتشافی و با هدف بسط دانش در رابطه با مدل توسعه بازی جوانمردانه در ورزش حرفه ای ایران انجام شده است. از این رو در بخش کیفی در دسته تحقیقات بنیادی قرار می گیرد. جهت نمونه گیری برای انجام مصاحبه های نیمه ساختاریافته از روش نمونه گیری هدفمند و تکنیک نمونه گیری گلوله برفی استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها در بخش کیفی از روش تحلیل نظریه داده بنیاد رویکرد اشتراوس و کوربین (1997) و کدگذاری داده های موجود مورد واکاوی قرار گرفتند. با استفاده از این روش مفاهیم آشکار و پنهان مشخص گردید. در این پژوهش سه مرحله کدگذاری 1) کدگذاری باز، 2) کدگذاری محوری و 3) کدگذاری انتخابی اجرا شد. در بخش کمی نیز برای جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه محقق ساخته استفاده گردید. نتایج: نتایج کدگذاری داده ها به منظور شناسایی شرایط علی موثر در این راستا 4 کد انتخابی ، زمینه ای در این راستا 4 کد انتخابی و راهبردهای موثر در این راستا 18 کد انتخابی بر توسعه بازی جوانمردانه در ورزش حرفه ای ایران (سوال اول) نشان داد وجود دارد. نتیجه گیری: مدل پارادایمی توسعه بازی جوانمردانه در ورزش حرفه ای ایران مبتنی بر شرایط علی، شرایط زمینه ای، راهبردهای توسعه بازی جوانمردانه در ورزش حرفه ای ایران طراحی و تدوین شد تا با تبعیت از این مدل، مدیران و سایر دست اندرکاران ورزش کشور بتوانند با توجه ویژه به مقولات و شاخص های بیان شده در مدل، زمینه ها و بسترهای ارتقای بازی جوانمردانه در ورزش حرفه ای کشور را مهیا سازند.

جذب خیرین برای توسعه زیرساخت های ورزشی با موانع و چالش های مختلفی روبه رو است که می تواند تاثیر زیادی بر میزان مشارکت فعالیت بدنی افراد داشته باشد. بر این اساس، هدف پژوهش حاضر بررسی موانع حضور خیرین در توسعه امکانات، تجهیزات و تاسیسات فضا های ورزشی می باشد که از روش تحقیق کیفی (تحلیل محتوای عرفی) در این پژوهش استفاده شد. مشارکت کنندگان در پژوهش بر اساس نمونه گیری هدفمند انتخاب و مصاحبه ها به صورت نیمه ساختاریافته ی عمیق با 16 تن از متخصصان حوزه مدیریت ورزشی، خیّرین حوزه ی ورزش و سایر حوزه ها و مدیران وزارت ورزش و ادارات کل ورزش و جوانان انجام شد. پس از بررسی مصاحبه ها و تحلیل آن ها، 17 مفهوم انتزاعی (مقوله) کدگذاری شدند که در فرآیند کدگذاری محوری در قالب 7 مقوله ی عمده یا تِم نام گذاری شدند. مشکلات فرهنگی اجتماعی (نگرش منفی به ورزش ، عدم توجه به ورزش بانوان ، اعتماد اجتماعی)، عدم آگاهی و اطلاعات کافی (کمبود آموزش و آگاهی عمومی، عدم تحقیق و بررسی، ضعف در ارتباط با خیرین)، مشکلات اداری قانونی (نبود سیستم متمرکز و یکپارچه اطلاعاتی ، نبود ساز و کار های قانونی ، عدم شفافیت)، کمبود حمایت های دولتی (عدم حمایت مالی و معنوی، نبود سیستم های حمایتی برای هدایت خیرین)، عدم وجود برنامه ریزی مناسب (بی برنامگی پروژه ها، عدم شناسایی نیاز های واقعی جامعه)، موانع اقتصادی (ضعف بازاریابی، عوامل اقتصادی) و رقابت با سایر حوزه ها(جذب منابع به حوزه های دیگر، نبود برنامه های ورزشی مبتنی بر جامعه). در کل، برای مقابله با موانع حضور خیرین در توسعه زیرساخت های ورزشی، نیاز است که مجموعه ای از اقدامات فرهنگی، مدیریتی، اقتصادی، و ارتباطی به طور هم زمان انجام شود. ایجاد بستر مناسب برای جذب خیرین، از طریق فرهنگ سازی، شفافیت، بهبود روابط عمومی، و حمایت های دولتی، می تواند به طور چشمگیری مشارکت خیرین را افزایش دهد. این استراتژی ها باید به صورت هماهنگ و با نظارت مستمر اجرا شوند تا در نهایت پروژه های ورزشی با موفقیت بیشتری روبه رو شوند.

تحقیق حاضر با هدف توسعه یکپارچه سازی توسعه اجتماعی بر مبنای برنامه های سازمان فرهنگی ورزشی شهرداری ها طراحی گردید. تحقیق حاضر ازجمله تحقیقات کیفی بود که به صورت میدانی اجرایی گردید. روش کیفی مورداستفاده در تحقیق حاضر از نوع گرانندتئوری بود. مشارکت کنندگان در تحقیق حاضر شامل خبرگان آگاه به موضوع تحقیق بودند. مشارکت کنندگان در این پژوهش با استفاده از نمونه گیری هدفمند و با رویکرد انتخاب نمونه گیری همگون و درعین حال با رعایت حداکثر تنوع نمونه گیری شدند. این مسئله تا رسیدن به اشباع نظری شکل گرفت. درنهایت تعداد 15 مصاحبه در این خصوص انجام گردید. این افراد شامل خبرگانی بودند که به موضوع پژوهش حاضر اشراف کامل داشتند. به عبارتی از منظر علمی و عملی سوابق ارزشمندی در این خصوص داشت. ابزار گردآوری اطلاعات در تحقیق حاضر مصاحبه نیمه ساختاریافته بود. مطابق با نتایج مشخص گردید که تعداد 7 مؤلفه در مسیر توسعه یکپارچه سازی توسعه اجتماعی بر مبنای برنامه های سازمان فرهنگی ورزشی شهرداری ها وجود دارد که این مؤلفه ها شامل نیازسنجی جامع، عدالت محوری، شبکه سازی و بازاریابی اجتماعی، سرمایه اجتماعی، تحول محله ای، مسئولیت اجتماعی و کیفیت ادراک شده می باشد.

مقدمه: هدف پژوهش مدل سازی جامعه پذیری شهروندان عراقی از طریق ورزش همگانی بود. روش پژوهش: این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، آمیخته بود. جامعه آماری در بخش کیفی شامل استادان رشته های مدیریت ورزشی و جامعه شناسی، مدیران و معاونان وزارت و ادارات جوانان و ورزش و کارشناسان آگاه به حوزه پژوهش در عراق بود که به شیوه نمونه گیری نظری انتخاب شدند (23 نفر)؛ در بخش کمی نیز شامل مشارکت کنندگان در برنامه های ورزش همگانی بود که مطابق با جدول کرجسی و مورگان 384 نفر از طریق روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزار تحقیق مصاحبه های عمیق نیمه ساختاریافته و پرسشنامه محقق ساخته بود. تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از روش های گراندد تئوری (شیوه گلیزری) و مدل سازی معادلات ساختاری صورت گرفت. روایی و پایایی از طریق روش قابلیت اعتماد (بخش کیفی) و تأیید خبرگان و آلفای کرونباخ (89/0) (بخش کمی) تأیید شد. یافته ها: بر اساس یافته های بخش کیفی از 362 کد اولیه، 49 مفهوم انتزاعی تر و 8 مقوله اصلی شناسایی شد، که در دو دسته کلی «عوامل مؤثر بر» و «پیامدهای حاصل از» جامعه پذیری شهروندان عراقی از طریق ورزش همگانی دسته بندی شدند و مدل نهایی پژوهش ترسیم شد. در بخش کمی نیز تمام اعداد معنا داری بزرگ تر از 96/1 داشتند و ضرایب استاندارد آنها بزرگ تر از 4/0 بود که نشان از برازش خوب مدل بود. نتیجه گیری: مدیران و مسئولان کشور عراق می بایست برنامه ریزی ها و اقدامات مناسبی را در خصوص جامعه پذیری شهروندان از طریق ورزش همگانی تدوین و اجرا کنند تا از پیامدهای مثبت آن در بخش های مختلف جامعه بهره مند شوند.

مقدمه: بینایی یکی از حواس بسیار مهم در یادگیری مهارت های حرکتی است و در این رابطه نقش خطای ادراک بینایی از اهمیت بالایی برخوردار است، لذا این پژوهش با هدف بررسی تأثیر خطای ادراک بینایی در یادگیری مهارت پرتاب دارت در افراد مبتدی انجام شد. روش پژوهش: شرکت کنندگان شامل 20 نفر از نوجوانان با میانگین سنی 17 سال بودند که به صورت نمونه گیری در دسترس از جامعه دانش آموزان دوره متوسطه دوم انتخاب شدند. شرکت کنندگان پس از اجرای پیش آزمون به دو گروه تجربی (دارت تغییریافته با خطای ادراک بینایی) و کنترل (دارت معمولی) تقسیم شدند. هر دو گروه 10 جلسه تمرین انجام دادند. بلافاصله پس از جلسات تمرینی، پس آزمون و 2 ساعت بعد از پس آزمون، آزمون یادداری و انتقال فوری و یک هفته بعد، آزمون یادداری و انتقال تأخیری برگزار شد. برای تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس مرکب و آزمون تعقیبی بونفرونی استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که در هر دو گروه تجربی و کنترل پیشرفت معناداری در اجرای مهارت دارت از پیش آزمون تا پس آزمون مشاهده شد (0/05 >p). اما مقایسه گروه تجربی و کنترل نشان داد که در تمام مراحل اکتساب، یادداری و انتقال بین دو گروه تفاوت معناداری وجود ندارد. نتیجه گیری: به طورکلی نتایج نشان داد که ادراک بزرگ تر هدف تأثیری بر اجرا و یادگیری مهارت دارت ندارد و احتمالاً دستگاه کنترل حرکتی را تحت تأثیر قرار نمی دهد. پیشنهاد می شود در پژوهش های بعدی تأثیر خطای ادراک بینایی در شرایط جدیدی تحت بررسی قرار گیرد.

مقدمه: سالمندی یک فرآیند زیستی و دژنراتیو وابسته به زمان است. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر تمرین تناوبی سرعتی (SIT) بر وضعیت اکسیدانی–آنتی اکسیدانی عضله دوقلوی رت های نر سالمند بود. روش پژوهش: در این مطالعه تجربی، دوازده سر رت نر بالغ در محیط آزمایشگاه نگهداری و پس از رسیدن به سن سالمندی (20ماه) به دو گروه کنترل یا گروه SIT تقسیم شدند. پروتکل SIT هشت هفته به طول انجامید و شامل سه جلسه در هفته بود. هر جلسه شامل ۶-۴ تکرار دویدن با حداکثر سرعت به مدت ۱۵-۱۰ ثانیه و ۹۰-۶۰ ثانیه استراحت بین تکرارها بود. پس از دوره مداخله، سطوح پروتئین کربونیله (PC)، و فعالیت سوپراکسیددیسموتاز (SOD) و گلوتاتیون پراکسیداز (GPx) در عضله دوقلو اندازه گیری شد. از آزمون آماری تی مستقل برای تحلیل داده ها با سطح معناداری 05/0>p استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که سطح پروتئین کربونیله در گروه تمرین در مقایسه با گروه کنترل کاهش جزئی و غیرمعناداری داشت (870/0=P). فعالیت آنزیم SOD در گروه تمرین تناوبی سرعتی افزایش ۱۴.۶ درصدی غیرمعناداری را نشان داد (181/0=P). تغییر در فعالیت آنزیم GPx نیز از نظر آماری معنادار نبود (953/0=P). نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، اجرای تمرین تناوبی سرعتی با تکرارهای کوتاه 10-15 ثانیهای، استرس اکسیداتیو معناداری در عضله دوقلو رت های نر سالمند ایجاد نکرد. با این حال، عدم معناداری آماری و محدودیت هایی مانند حجم نمونه، مانع از نتیجه گیری قطعی در مورد ایمنی یا اثرگذاری این پروتکل می شود.

هدف مطالعه حاضر بررسی تأثیر تمرینات حسی حرکتی و ادراکی حرکتی بر اضطراب و رفتارهای کلیشه ای کودکان 8 تا 12 ساله اوتیسم با عملکرد بالا بود. در این پژوهش نیمه تجربی، 24 کودک مبتلا به اختلال طیف اوتیسم مرکز کودکان نارمک تهران به صورت غیرتصادفی به دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل تقسیم شدند (هر گروه هشت نفر). مداخلات حسی حرکتی و ادراکی حرکتی به مدت دوازده هفته و هر هفته سه جلسه روی کودکان اوتیسم انجام شد. یافته های تحلیل کوواریانس تک متغیری نشان داد، تفاوت بین دو گروه آزمایش و کنترل در اضطراب تفاوت معناداری در سطح (01/0P<) و رفتارهای کلیشه ای (04/0=P) وجود داشت. تمرینات حسی حرکتی و ادراکی حرکتی بر بهبود علائم اضطراب و رفتارهای کلیشه ای کودکان مبتلا به اوتیسم مؤثر بود. در مؤلفه های عدم قطعیت، جدایی و برانگیختگی، نمره کل اضطراب و رفتار کلیشه ای حاکی از این بود که بین دو گروه آزمایش تفاوت معناداری وجود نداشت، اما تمرینات حسی حرکتی تأثیر بیشتری نسبت به تمرینات ادراکی حرکتی بر بهبود علائم اضطراب و رفتارهای کلیشه ای داشت. براساس یافته های پژوهش، تمرینات حسی حرکتی و ادراکی حرکتی بر بهبود علائم اضطراب و رفتارهای کلیشه ای کودکان اوتیسم مؤثر است.

تحقیقات پیشین نشان داده اند که دستورالعمل های تمرکز توجه بیرونی نسبت به درونی، مزایای بیشتری برای عملکرد و یادگیری حرکتی دارند، اما اطلاعات درمورد نشانه های کلامی ویژه ای که مربیان در تمرینات استفاده می کنند، محدود است. این تحقیق با هدف رفع این خلأ، به تحلیل فراوانی انواع دستورالعمل های توجهی که به بازیکنان در سطوح مهارتی مختلف ارائه می شود، پرداخت. داده ها از پنج مربی تنیس (میانگین تجربه مربیگری = ۶1/۱ ± 83/6 سال) طی 473 جلسه تمرین با 36 بازیکن (میانگین سن = 18/9 ± 08/23 سال) در سه سطح مهارتی (نوآموز، ماهر و پیشرفته) جمع آوری شد. دستورالعمل ها به سه دسته تمرکز توجه درونی، بیرونی و کلی تقسیم بندی و تحلیل شد. نتایج نشان داد که بیشتر دستورالعمل ها از نوع توجه بیرونی (56/46 درصد)، سپس درونی (47/44 درصد) و کمتر از توجه کلی (97/8 درصد) بودند. تحلیل مدل های آمیخته برای اندازه های تکراری نشان داد که نوآموزان بیشتر نشانه های توجه درونی دریافت کردند؛ در حالی که بازیکنان ماهر و پیشرفته بیشتر به توجه بیرونی هدایت شدند. این نتایج نشان می دهد که ویژگی های ذاتی تنیس، مانند استفاده از راکت (ابزار خارجی) و هدایت توپ به نواحی زمین (اهداف محیطی)، مربیان را به استفاده بیشتر از توجه بیرونی برای بازیکنان ماهر ترغیب می کند؛ در حالی که برای نوآموزان توجه درونی ارجحیت دارد. به طور کلی، یافته های پژوهش حاضر پیشنهاد می کند که حتی تغییرات واژگانیِ به ظاهر جزئی در نحوه ارائه نشانه های توجه می تواند به شکل معناداری عملکرد بسیاری از مهارت های ورزشی ازجمله تنیس را بهبود بخشد و فرایند یادگیری حرکتی را بهینه کند.

هدف پژوهش حاضر بررسی پیامدهای انتخاب ورزشکاران نخبه در مسند ریاست فدراسیون فوتبال جمهوری اسلامی ایران بود. پژوهش حاضر از نوع تحقیقات کیفی بود که برای جمع آوری داده ها از روش تحلیل محتوا استفاده شد. جامعه تحقیق شامل تمام گزارش های خبری مرتبط با ویژگی های رئیس فدراسیون فوتبال در ایران و جهان (44=N) بود که به طور تمام شمار مدنظر قرار گرفت و همچنین تمام اسناد تاریخی مرتبط با رؤسای فدراسیون فوتبال در گذر زمان از بدو تأسیس فدراسیون تا امروز (27=N) که به شکل تمام شمار مدنظر محققان قرار گرفت. ابزار اندازه گیری برگه های فیش برداری و سیاهه های کدگذاری بود که محتوای آن به روش تحلیل محتوای کیفی تعیین شد. سپس برای تحلیل کمّی با تبدیل سازه ها و کدها به کمیت استفاده شد. به منظور بررسی پایایی کدگذاری از روش ضریب کاپای کوهن استفاده شد. ضریب کاپای کوهن برابر با 857/0 بود که یعنی بین دو کدگذار توافق زیادی وجود داشت. برای تحلیل داده های تحقیق از روش تحلیل تماتیک ولکات استفاده شد. درنهایت از مقوله های به دست آمده سه مفهوم توسعه سازمان دهی فوتبال، توسعه مدیریت روابط ورزشی و ارتقای کیفیت ورزش فوتبال شناسایی شد. نتایج پژوهش نشان داد که اعضای فدراسیون فوتبال باید در زمینه بهبود ارتباطات بین المللی، رشد منافع اخلاقی به خصوص مبارزه با فساد، برگزاری کلاس های آموزشی برای مدیران حوزه فوتبال، توسعه فوتبال زنان و حضور آن ها در مدیریت فوتبال، بازنگری اساسنامه فدراسیون فوتبال گام های مثبتی بردارند. علاوه بر این از نتایج این پژوهش می توان در سیاست گذاری و تدوین برنامه راهبردی برای انتخاب نامزدهای ریاست فدراسیون فوتبال و منصب های مدیریتی دیگر استفاده کرد.

پژوهش حاضر با هدف ارائه مدل سیاست گذاری در توسعه سطوح ورزش همگانی، تربیتی و قهرمانی انجام شد. پژوهش از نوع کاربردی و کیفی مبتنی بر روش گرندد تئوری با رویکرد استراوس و کوربین بود. جامعه آماری پژوهش شامل اعضای هیئت علمی دانشگاه ها، مدیران ورزشی و مدیران و عوامل اجرایی دفتر توسعه ورزش همگانی وزارت ورزش بود که 16 نفر از آنان با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند و گلوله برفی و با در نظر گرفتن اشباع نظری انتخاب شدند. برای جمع آوری اطلاعات از مصاحبه نیمه ساختاریافته استفاده شد و در تجزیه و تحلیل داده ها، ابتدا ویژگی های جمعیت شناختی شرکت کنندگان و پس از آن کدگذاری سه مرحله ای داده ها (باز، محوری و گزینشی) ارائه شد. در این پژوهش رفع ضعف ها، اهمیت زیاد ورزش، نیاز به تغییر و جذابیت ورزش به عنوان شرایط علی، عوامل مدیریتی به عنوان شرایط زمینه ای، عوامل اقتصادی، عوامل اجتماعی-فرهنگی و عوامل سیاسی به عنوان شرایط مداخله گر، سیاست های توسعه ورزش ایران به عنوان پدیده محوری، راهبردهای مدیریتی، راهبردهای اقتصادی، راهبردهای آموزشی و راهبردهای فرهنگی به عنوان راهبردها و توسعه ورزش همگانی، توسعه ورزش تربیتی و توسعه ورزش قهرمانی به عنوان پیامدهای سیاست گذاری در توسعه سطوح ورزش همگانی، تربیتی و قهرمانی شناسایی شدند. براساس نتایج، مسئولان و مدیران مربوط می توانند در کنار توجه به عوامل مؤثر، با به کارگیری راهبردهای مدیریتی، اقتصادی، آموزشی و فرهنگی موجب توسعه ورزش کشور در هر سه حوزه ورزش قهرمانی، همگانی و تربیتی شوند.

زمینه و هدف: در این تحقیق تاثیر همزمان مکمل پروتئینی کرم آرد  با تمرین هوازی بر بیان ژن های دخیل در بیوژنز میتوکندریایی شامل گیرنده فعال شده توسط پراکسی زوم گاما هم فعال کننده یک-آلفا (PGC1α)، پروتئین جفت نشده-یک (UCP1)،  پروتئین های میتوفیوژن (Mfn1) و پروتئین-یک وابسته به دینامین (Drp1) در عضله نعلی موش های صحرایی مبتلا به کبد چرب غیرالکلی (NAFLD) بررسی گردید. روش تحقیق: در این مطالعه تجربی، 25 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار به پنج گروه مساوی شامل گروه سالم، بیمار، بیمار+ مکمل، بیمار+ تمرین، و بیمار+ مکمل+ تمرین تقسیم شدند. گروه بیمار با رژیم غذایی پرچرب و کلسترول دچار NAFLD شدند. تمرین هوازی تناوبی شامل دویدن روی نوارگردان به مدت 30 دقیقه و پنج روز در هفته همراه با اضافه بار تدریجی، به مدت هشت هفته انجام شد. گاواژ مکمل کرم آرد با دوز 20 میلی گرم/کیلوگرم وزن بدن مشابه با روزهای ورزش صورت گرفت. در نهایت، 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین، حیوانات قربانی شدند و سنجش بیان ژن های PGC1α، UCP1، Mfn1 و Drp1 در عضله نعلی با روش Real-Time PCR صورت گرفت. داده های تحقیق با استفاده از آزمون های آماری t مستقل و تحلیل واریانس دو عاملی در سطح معنی داری 05/0≥p تجزیه وتحلیل شدند. یافته ها: ابتلا به NAFLD، بیان PGC1α، UCP1 و Mfn1 را کاهش و بیان Drp1 را در عضله افزایش داد (001/0=p). تمرین و مکمل کرم آرد هر کدام به تنهایی منجر به افزایش معنی دار بیان PGC1α (001/0=p)، UCP1 (001/0=p) و Mfn1 (001/0=p) و کاهش معنی دار بیان Drp1 (001/0=p) در موش های مبتلا به NAFLD شدند و اثر تعاملی تمرین و مکمل فقط در افزایش Mfn1 (001/0=p) معنی دار بود. نتیجه گیری: به نظر می رسد تمرین هوازی و مکمل کرم آرد  هر کدام به تنهایی با ایجاد تغییرات مثبت در بیان برخی ژن های دخیل در بیوژنز میتوکندری و تعدیل متابولیسم چربی، احتمالا در بهبود وضعیت NAFLD موثر واقع شود.

هدف: هدف از انجام پژوهش حاضر تعیین تأثیر تمرین ادراکی-حرکتی و ذهن آگاهی بر هوش هیجانی و خودکارآمدی کودکان مبتلا به نقص توجه-بیش فعالی بود. مواد و روش ها: این پژوهش به روش نیمه تجربی، با طرح پیش آزمون-پس آزمون با دو گروه آزمایشی و یک گروه کنترل انجام شد. شرکت کننده های این پژوهش شامل 30 کودک مبتلا به اختلال نقص توجه-بیش فعالی با میانگین سنی14/2±5/9 بودند که به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. والدین کودکان پرسشنامه هوش هیجانی و خودکارآمدی را به عنوان پیش آزمون پاسخ دادند. سپس مداخله مربوط به هر گروه آزمایش در مدت 8 جلسه یک ساعته اجرا شد. بعد از آن که، دو گروه (تمرینات ذهن آگاهی و تمرینات ادراکی حرکتی) تمرینات خود را به مدت چهار هفته، هر هفته دو جلسه و هر جلسه یک ساعت انجام دادند، پس آزمون مشابه پیش آزمون انجام شد. برای تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس مرکب (3 گروه ×2 عامل زمان) با اندازه های مکرر با سطح معناداری (05/0> P) استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد تمرینات ادراکی-حرکتی و ذهن آگاهی در بهبود هوش هیجانی و خودکارآمدی کودکان با نقص توجه-بیش فعالی در مقایسه با گروه کنترل با (05/0> p) تأثیر معناداری دارد. در حالی که بین اثربخشی دو نوع مداخله بر متغیرهای مورد بررسی، تفاوت معنی داری وجود نداشت. نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش حاضر پیشنهاد می شود از تمرینات ادراکی-حرکتی و ذهن آگاهی برای ارتقای هوش هیجانی و خودکارآمدی کودکان مبتلا به نقص توجه-بیش فعالی استفاده شود.

در جوامع امروزی، تربیت بدنی مدارس نقش مهمی در رشد جسمانی، اجتماعی و روانی دانش آموزان دارد، اما چالش هایی مانند کمبود زیرساخت ها و نبود سیاست گذاری های هماهنگ، آینده این حوزه را با ابهاماتی مواجه کرده است. این پژوهش به بررسی آینده تربیت بدنی مدارس ایران و ارائه سناریوهای توسعه با استفاده از رویکرد آینده پژوهی پرداخته است. روش شناسی پژوهش مبتنی بر مدل سناریونگاری شل بوده و از تحلیل روابط علّی و بررسی عدم قطعیت های کلیدی بهره گرفته است. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ذینفعان کلیدی شامل مدیران مدارس، سیاست گذاران، معلمان، والدین و دانش آموزان گردآوری و تحلیل شده اند. نتایج پژوهش چهار سناریوی محتمل را ارائه می کند: ۱) آموزش یکپارچه و هوشمند که بر دیجیتالی سازی فرآیندها و توسعه زیرساخت های ورزشی تمرکز دارد؛ ۲) اولویت سلامت و ورزش همگانی که بر تقویت سبک زندگی سالم و افزایش دسترسی به امکانات ورزشی تأکید دارد؛ ۳) حمایت محدود، تأثیر محدودتر که نشان دهنده کاهش سرمایه گذاری در تربیت بدنی مدارس است؛ و ۴) تمرکز بر فردگرایی و خصوصی سازی ورزش که منجر به افزایش هزینه های ورزشی و نابرابری اجتماعی خواهد شد. یافته ها حاکی از آن است که توسعه پایدار تربیت بدنی مدارس ایران مستلزم تخصیص منابع مناسب، یکپارچه سازی سیاست های آموزشی و بهره گیری از فناوری های نوین است. در نهایت، پژوهش پیشنهاد می کند که سیاست گذاران از الگوی مشارکتی بهره گیرند تا کیفیت آموزش تربیت بدنی و دسترسی برابر به امکانات ورزشی در سراسر کشور بهبود یابد.

مقدمه و هدف: استفاده از داروهای گیاهی و ورزش می تواند در پیشگیری و درمان چاقی و اضافه وزن مؤثر باشد. هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر چهار هفته تمرین پیلاتس و مصرف مکمل زردچوبه، بر سطوح پلاسمایی پروتئین واکنش پذیر C (CRP) و نیمرخ لیپیدی زنان دارای اضافه وزن بود. مواد و روش ها: پژوهش حاضر نیمه تجربی بود. بدین منظور 60 زن مبتلا به اضافه وزن و چاقی با دامنه سنی 20 تا 40 سال و نمایه توده بدنی 36/1±34/27 کیلوگرم بر متر مربع انتخاب و به صورت تصادفی، در چهار گروه تمرین پیلاتس + مکمل، تمرین پیلاتس + دارونما، مکمل، و دارونما (هر گروه مشتمل بر 15 نفر) تقسیم شدند. تمرین پیلاتس به مدت چهار هفته، سه جلسه در هفته و هر جلسه 45 دقیقه، به اجرا درآمد. گروه های مکمل، سه وعده در روز 30 دقیقه بعد از غذا، یک کپسول 700 میلی گرمی زردچوبه دریافت کردند. آزمودنی های گروه دارونما یک کپسول پودر سوخاری مصرف نمودند. نمونه خونی 48 ساعت قبل و پس از پایان مداخلات گرفته شد. از آزمون تحلیل کوواریانس و نرم افزار آماری SPSS (نسخه 26) در سطح معنی داری 05/0>P استفاده گردید. یافته ها: تمرینات پیلاتس به تنهایی و توام با زرد چوبه، موجب بهبود CRP (به ترتیب با (001/0=P) و (001/0=P)) و نیمرخ لیپیدی (به ترتیب با (001/0=P)و (001/0=P)) زنان دارای اضافه وزن شد؛ ضمن آن که اثر توأم آن ها بیشتر بود. از طرف دیگر، زردچوبه به تنهایی موجب بهبود CRP شد (001/0=P)، ولی بر نیمرخ لیپیدی اثر معنی داری نداشت (00/1=P). نتیجه گیری: بر اساس نتایج به دست آمده، حتی اجرای منظم و کوتاه مدت تمرینات پیلاتس (4 هفته) و مصرف مکمل زردچوبه (با دوز کم تا متوسط) می تواند در بهبود التهاب و نیمرخ لیپیدی زنان دارای اضافه وزن، مؤثر واقع شود.

مقدمه و هدف: عملکرد ضعیف عضلانی همراه با کاهش توده عضلانی بدون چربی، ارتباط سارکوپنی را با اختلالات شناختی در اواخر عمر ایجاد می کند، هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر تمرینات هوازی تداومی بر مقادیر فاکتورهای مرتبط با سارکوپنیا در عضله ی اسکلتی و عملکرد حافظه در رت های سالمند مبتلا به آلزایمر بود. مواد و روش ها: در تحقیق حاضر، 40 سر رت نژاد ویستار سالمند با میانگین سنی 18ماه و میانگین وزنی 300 گرم، به طور تصادفی در چهار گروه ده تایی شامل بیمار کنترل، بیمار تمرین، سالم کنترل، سالم تمرین، تقسیم شدند. گروه بیمار 14 روز با تزریق اسکوپولامین به صورت داخل صفاقی، به آلزایمر مبتلا شدند و پس از حصول اطمینان از القای آلزایمر با استفاده از تست تشخیص شیی جدید، گروه تمرین در یک برنامه تمرینی شش هفته ای شامل20 تا 60 دقیقه تمرین هوازی با شدت 65 تا 75 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی شرکت کردند. قبل و بعد از شروع دوره تزریق و تمرین، داده های مربوط به اندازه گیری متغیرها به روش الایزا جمع آوری شدند. از آزمون های آماری آنوای تک راهه و آزمون تعقیبی توکی جهت تجزیه و تحلیل آزمون فرضیه ها با سطح معنی داری 05/0P< استفاده گردید. یافته ها: براساس نتایج بعد از شش هفته تمرینات هوازی تداومی، کاهش تجمع GDF15 در عضله نعلی وEDL در گروه بیمار تمرین نسبت به گروه بیمار کنترل (001/0=P) و همچنین کاهش میوستاتین در گروه بیمار تمرین نسبت به گروه بیمار کنترل (004/0P=)، بهبود عملکرد حافظه (001/0P=) و عملکرد حرکتی (001/0P=) در گروه تمرین نسبت به گروه کنترل مشاهده گردید. نتیجه گیری: به دلیل تاثیر مثبت برنامه تمرینی انجام گرفته بر فاکتورهای مرتبط با سارکوپنی مورد بررسی در این پژوهش روند رو به بهبود عملکرد حافظه، کاهش معنادار در مقادیر میوستاتین و GDF15 درگروه تمرین نسبت به گروه کنترل و بهبود شاخص های مرتبط با آلزایمر به نظر می رسد، ارائه پیشنهاد در زمینه ی تاثیر مفید تمرینات هوازی تداومی بر وضعیت سلامت بیماران مبتلا به آلزایمر مناسب باشد.

مقدمه و هدف: استفاده از تمرینات ورزشی جهت رفع اختلالات متابولیک و درمان بیماری ها رواج یافته است. هدف از مطالعه حاضر بررسی تأثیر هشت هفته تمرین مقاومتی بر بیان ژن های AMPK، mTORC1 و P70S6K1 در بافت چربی موش های چاق دیابتی نر بود. مواد و روش ها: ۱۸ سر موش صحرایی نر سالم نژاد ویستار با میانگین سنی هشت هفته و میانگین وزن ۹/۳۷ ± ۱۸۷/۵ گرم به مدت هشت هفته از غذای پرچرب تغذیه کردند. ۶ سر در گروه کنترل چاق (OC) و تعداد ۱۲سر از این حیوانات پس از هشت هفته تحت رژیم غذایی پرچرب مورد القای دیابت قرار گرفتند. برای ایجاد دیابت نوع دو از تزریق درون صفاقی استرپتوزوتوسین استفاده شد. موش های نر دیابتی شده به دو گروه شش تایی شامل گروه کنترل دیابتی (DC) و دیابتی تمرین مقاومتی (RT) تقسیم شدند. تمرینات مقاومتی (با شدت ۵۰ تا ۱۲۰ درصد از وزن بدن) به مدت هشت هفته و پنج روز در هفته اجرا شدند. برای اندازه گیری بیان ژن های AMPK، mTORC1 و P70S6K1 در بافت چربی از روش Real Time-PCR استفاده شد. از روش آماری تحلیل واریانس یک راهه و آزمون تعقیبی توکی جهت تعیین اختلاف بین گروه ها در سطح معنی داری ۰/۰۵>P استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که بین گروه های مطالعه حاضر در مورد بیان ژن های AMPK، mTORC1 و P70S6K1 در بافت چربی موش های نر تفاوت معنی داری وجود دارد (۰/۰۰۱=P). استفاده از آزمون تعقیبی توکی بیانگر کاهش معنی دار بیان ژن های AMPK، mTORC1 و P70S6K1 در بافت چربی موش های نر در گروه DC نسبت به گروه OC بود (001/0=P). افزایش معنی دار بیان ژن های مذکور در گروه RT نسبت به گروه DC مشاهده شد (۰/۰۰۱=P). همچنین افزایش معنی دار وزن و مقاومت به انسولین در گروه DC نسبت به OC مشاهده شده و تمرینات مقاومتی سبب کاهش معنی دار وزن و مقاومت به انسولین موش های چاق دیابتی گردید (۰/۰۰۱=P). نتیجه گیری: تمرینات مقاومتی با بهبود بیان ژن های AMPK، mTORC1 و P70S6K1، می تواند به عنوان راهکار موثری در زمینه کاهش اختلالات مرتبط با اضافه وزن و چاقی و دیابت نوع دو در نظر گرفته شود.