رفتار حرکتی

هدف مطالعه حاضر بررسی تأثیر تمرینات حسی حرکتی و ادراکی حرکتی بر اضطراب و رفتارهای کلیشه ای کودکان 8 تا 12 ساله اوتیسم با عملکرد بالا بود. در این پژوهش نیمه تجربی، 24 کودک مبتلا به اختلال طیف اوتیسم مرکز کودکان نارمک تهران به صورت غیرتصادفی به دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل تقسیم شدند (هر گروه هشت نفر). مداخلات حسی حرکتی و ادراکی حرکتی به مدت دوازده هفته و هر هفته سه جلسه روی کودکان اوتیسم انجام شد. یافته های تحلیل کوواریانس تک متغیری نشان داد، تفاوت بین دو گروه آزمایش و کنترل در اضطراب تفاوت معناداری در سطح (01/0P<) و رفتارهای کلیشه ای (04/0=P) وجود داشت. تمرینات حسی حرکتی و ادراکی حرکتی بر بهبود علائم اضطراب و رفتارهای کلیشه ای کودکان مبتلا به اوتیسم مؤثر بود. در مؤلفه های عدم قطعیت، جدایی و برانگیختگی، نمره کل اضطراب و رفتار کلیشه ای حاکی از این بود که بین دو گروه آزمایش تفاوت معناداری وجود نداشت، اما تمرینات حسی حرکتی تأثیر بیشتری نسبت به تمرینات ادراکی حرکتی بر بهبود علائم اضطراب و رفتارهای کلیشه ای داشت. براساس یافته های پژوهش، تمرینات حسی حرکتی و ادراکی حرکتی بر بهبود علائم اضطراب و رفتارهای کلیشه ای کودکان اوتیسم مؤثر است.

با توجه به تأثیر بسیار مهم مشارکت در فعالیت بدنی یا بی تحرکی بر سلامت جسمانی و روانی، تحقیق حاضر درصدد بررسی و مقایسه وضعیت فعالیت بدنی سلامت محور (سطح متوسط-تا-شدید فعالیت بدنی) و رفتار بی تحرکی در بزرگسالان و سالمندان بود. آزمودنی های تحقیق، 384 بزرگسال (192 زن) و 384 سالمند (192 زن) استان گلستان بودند که به روش نمونه گیری دردسترس انتخاب شد. از پرسشنامه IPAQ برای اندازه گیری فعالیت بدنی سلامت محور و رفتار بی تحرکی استفاده شد. داده ها با استفاده از آزمون های تی تک نمونه ای، تی مستقل و خی دو تحلیل شدند. نتایج نشان داد، بیش از نیمی از بزرگسالان و سالمندان در فعالیت بدنی سلامت محور شرکت نمی کنند. همچنین زنان نسبت به مردان فعالیت بدنی سلامت محور پایین تری دارند. به علاوه، بزرگسالان و سالمندان زمان بی تحرکی زیادی دارند که در این بین زنان نسبت به مردان زمان بی تحرکی بیشتری دارند. همچنین سالمندان نسبت به بزرگسالان فعالیت بدنی سلامت محور پایین تر و زمان بی تحرکی بیشتری دارند. درمجموع، نتایج تحقیق نشان می دهد که اتخاذ سیاست ها و استراتژی هایی برای توسعه مشارکت بزرگسالان و سالمندان در فعالیت بدنی سلامت محور، ضرورت دارد. این استراتژی ها و مداخلات باید تأکید ویژه ای بر مشارکت بانوان در فعالیت بدنی سلامت محور داشته باشند؛ بنابراین ضروری است که متولیان امر، شهرداری ها، و حوزه های فرهنگی راهکارهای لازم برای ارتقای مشارکت بزرگسالان و سالمندان در فعالیت بدنی سلامت محور را بیابند و اجرا کنند؛ زیرا می تواند پیامدهای مثبتی برای سلامت جسمانی و روانی آن ها داشته باشد.

هدف این پژوهش بررسی تأثیر تمرین جسمی و ذهنی بر تغییرپذیری الگوی هماهنگی حرکتی و نرمی حرکت در ضربه گلف بود؛ بر این اساس، 30 نفر (میانگین سنی 3/4±25 سال) به صورت تصادفی به سه گروه تمرین جسمانی، تمرین ذهنی و کنترل تقسیم شدند. افراد برای پیش آزمون 10 ضربه را انجام دادند. سپس براساس گروه بندی خود در هر روز 180 کوشش (10 بلوک 18 کوششی) را تکمیل کردند. تمرین به مدت شش روز ادامه داشت. شرکت کنندگان گروه جسمانی به اجرای تکلیف به صورت جسمانی و شرکت کنندگان در گروه تمرین ذهنی فقط به مرور ذهنی تکلیف بدون انجام حرکت آشکار پرداختند، اما گروه کنترل فقط در آزمون ها شرکت کرد و تکلیف را تمرین نکرد. هفت روز بعد از آخرین روز اکتساب، افراد مجدد 10 ضربه را به عنوان یادداری اجرا کردند. دقت ضربه و کینماتیک حرکت در حین اجرای آزمون ها ثبت شد. تغییرپذیری الگوی هماهنگی حرکتی و جرک حرکت از داده های کینماتیک محاسبه شد. نرمال بودن داده ها با آزمون شاپیرو-ویلک تأیید شد (05/0<P). به منظور تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس استفاده شد. نتایج نشان داد، تمرین جسمانی و تمرین ذهنی در یادگیری ضربه گلف مؤثر بودند، اما این تأثیر برای تمرین جسمی بیشتر بود (20/13=(27 و 2)F، 001/0>P، 49/0=η2p). همچنین تمرین ذهنی مشابه با تمرین جسمانی موجب افزایش نرمی حرکت شد، اما این بهبود به اندازه تمرین جسمانی نبود (26/15=(27 و 2)F، 001/0>P، 53/0=η2p). دلیل احتمالی برای این یافته ها ممکن است وجود بازخورد واقعی در اجرای تمرین جسمانی باشد که موجب اصلاح و به روزرسانی مدل های درونی می شود.

هدف پژوهش حاضر، تأثیر بازی و تمرین هدفمند بر عملکرد مهارت های حرکتی پایه (جابه جایی، توپی) کودکان پسر ۷ تا ۱۰ سال بود. در این مطالعه نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون و دوره پیگیری چهارهفته ای، 45 دانش آموز پسر 7 تا 10 ساله شهر اراک به صورت دردسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در سه گروه 15 نفری بازی هدفمند، تمرین هدفمند و کنترل قرار گرفتند. در پیش آزمون، با آزمون اولریخ-3، مهارت حرکتی پایه اندازه گیری شد. سپس آزمودنی ها به مدت 9 هفته (هر هفته دو جلسه 60 دقیقه ای) به تمرین مهارت های جابه جایی و توپی مبتنی بر آزمون رشد حرکتی اولریخ-3 براساس تمرین هدفمند و بازی هدفمند پرداختند. بلافاصله بعد از آخرین جلسه تمرینی و چهار هفته بعد از آخرین جلسه تمرینی، به ترتیب مراحل پس آزمون و پیگیری مشابه پیش آزمون اجرا شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس مرکب و آزمون های تعقیبی بونفرونی و توکی تحلیل شد. نتایج نشان داد، هم تمرین و هم بازی هدفمند بر مهارت های توپی و جابه جایی پسران 7 تا 10 سال تأثیر معناداری داشت (05/0>P) و تأثیر بازی هدفمند در مقایسه با تمرین هدفمند به طور معناداری بیشتر بود (05/0>P). نتایج بر تأثیر بازی هدفمند بر مهارت های حرکتی کودکان پسر 7 تا 10 سال تأکید دارد.

تحقیقات پیشین نشان داده اند که دستورالعمل های تمرکز توجه بیرونی نسبت به درونی، مزایای بیشتری برای عملکرد و یادگیری حرکتی دارند، اما اطلاعات درمورد نشانه های کلامی ویژه ای که مربیان در تمرینات استفاده می کنند، محدود است. این تحقیق با هدف رفع این خلأ، به تحلیل فراوانی انواع دستورالعمل های توجهی که به بازیکنان در سطوح مهارتی مختلف ارائه می شود، پرداخت. داده ها از پنج مربی تنیس (میانگین تجربه مربیگری = ۶1/۱ ± 83/6 سال) طی 473 جلسه تمرین با 36 بازیکن (میانگین سن = 18/9 ± 08/23 سال) در سه سطح مهارتی (نوآموز، ماهر و پیشرفته) جمع آوری شد. دستورالعمل ها به سه دسته تمرکز توجه درونی، بیرونی و کلی تقسیم بندی و تحلیل شد. نتایج نشان داد که بیشتر دستورالعمل ها از نوع توجه بیرونی (56/46 درصد)، سپس درونی (47/44 درصد) و کمتر از توجه کلی (97/8 درصد) بودند. تحلیل مدل های آمیخته برای اندازه های تکراری نشان داد که نوآموزان بیشتر نشانه های توجه درونی دریافت کردند؛ در حالی که بازیکنان ماهر و پیشرفته بیشتر به توجه بیرونی هدایت شدند. این نتایج نشان می دهد که ویژگی های ذاتی تنیس، مانند استفاده از راکت (ابزار خارجی) و هدایت توپ به نواحی زمین (اهداف محیطی)، مربیان را به استفاده بیشتر از توجه بیرونی برای بازیکنان ماهر ترغیب می کند؛ در حالی که برای نوآموزان توجه درونی ارجحیت دارد. به طور کلی، یافته های پژوهش حاضر پیشنهاد می کند که حتی تغییرات واژگانیِ به ظاهر جزئی در نحوه ارائه نشانه های توجه می تواند به شکل معناداری عملکرد بسیاری از مهارت های ورزشی ازجمله تنیس را بهبود بخشد و فرایند یادگیری حرکتی را بهینه کند.

روش های آموزش و نظریه سیستم های خودسازمانی برای تحلیل عواملی که نقش کلیدی در عملکرد بازیکنان فوتبال دارند، استفاده شده اند؛ بنابراین هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر آموزش های خطی و غیرخطی بر خودسازمانی بازیکنان فوتبال بود. روش تحقیق از نوع نیمه تجربی بود. چهل دانشجوی پسر مقطع کارشناسی دانشگاه ارومیه به روش نمونه گیری دردسترس انتخاب شده و به صورت تصادفی به چهار گروه مساوی آموزش به روش های SET، PP، GS و سنتی تقسیم شدند. شرکت کنندگان در چهار مرحله پیش آزمون، پس آزمون، آزمون یادداری و آزمون انتقال در متغیر خودسازمانی ارزیابی شدند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و آنوای یک راهه به همراه آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح آلفای (05/0) استفاده شد. نتایج نشان داد، گروه های آموزش غیرخطی در متغیرهای تراکم پاس، دقت پاس و کارایی از مرحله پیش آزمون تا انتقال پیشرفت چشمگیری داشتند. همچنین در متغیرهای تراکم پاس، دقت پاس و کارایی بین گروه های آموزش غیرخطی و سنتی اختلاف معناداری وجود داشت. گروه های غیرخطی در مرحله انتقال عملکرد بهتری نسبت به گروه سنتی داشتند؛ بنابراین استفاده از آموزش غیرخطی در تمرینات فوتبال می تواند بر توسعه خودسازمانی مفید باشد.