ریحانه غلامی

مقدمه و هدف: استفاده از تمرینات ورزشی جهت رفع اختلالات متابولیک و درمان بیماری ها رواج یافته است. هدف از مطالعه حاضر بررسی تأثیر هشت هفته تمرین مقاومتی بر بیان ژن های AMPK، mTORC1 و P70S6K1 در بافت چربی موش های چاق دیابتی نر بود. مواد و روش ها: ۱۸ سر موش صحرایی نر سالم نژاد ویستار با میانگین سنی هشت هفته و میانگین وزن ۹/۳۷ ± ۱۸۷/۵ گرم به مدت هشت هفته از غذای پرچرب تغذیه کردند. ۶ سر در گروه کنترل چاق (OC) و تعداد ۱۲سر از این حیوانات پس از هشت هفته تحت رژیم غذایی پرچرب مورد القای دیابت قرار گرفتند. برای ایجاد دیابت نوع دو از تزریق درون صفاقی استرپتوزوتوسین استفاده شد. موش های نر دیابتی شده به دو گروه شش تایی شامل گروه کنترل دیابتی (DC) و دیابتی تمرین مقاومتی (RT) تقسیم شدند. تمرینات مقاومتی (با شدت ۵۰ تا ۱۲۰ درصد از وزن بدن) به مدت هشت هفته و پنج روز در هفته اجرا شدند. برای اندازه گیری بیان ژن های AMPK، mTORC1 و P70S6K1 در بافت چربی از روش Real Time-PCR استفاده شد. از روش آماری تحلیل واریانس یک راهه و آزمون تعقیبی توکی جهت تعیین اختلاف بین گروه ها در سطح معنی داری ۰/۰۵>P استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که بین گروه های مطالعه حاضر در مورد بیان ژن های AMPK، mTORC1 و P70S6K1 در بافت چربی موش های نر تفاوت معنی داری وجود دارد (۰/۰۰۱=P). استفاده از آزمون تعقیبی توکی بیانگر کاهش معنی دار بیان ژن های AMPK، mTORC1 و P70S6K1 در بافت چربی موش های نر در گروه DC نسبت به گروه OC بود (001/0=P). افزایش معنی دار بیان ژن های مذکور در گروه RT نسبت به گروه DC مشاهده شد (۰/۰۰۱=P). همچنین افزایش معنی دار وزن و مقاومت به انسولین در گروه DC نسبت به OC مشاهده شده و تمرینات مقاومتی سبب کاهش معنی دار وزن و مقاومت به انسولین موش های چاق دیابتی گردید (۰/۰۰۱=P). نتیجه گیری: تمرینات مقاومتی با بهبود بیان ژن های AMPK، mTORC1 و P70S6K1، می تواند به عنوان راهکار موثری در زمینه کاهش اختلالات مرتبط با اضافه وزن و چاقی و دیابت نوع دو در نظر گرفته شود.