درخت حوزه‌های تخصصی

مقدمه: کاهش فعالیت جسمانی یکی از علل شروع بیماری های مزمن در جوامع امروزی است. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر مصرف آووکادو همراه با تمرینات هوازی بر نیمرخ لیپیدی و عملکرد جسمانی است. روش پژوهش: 36 زن غیرفعال (23/1 ± 43/27BMI ) منطقه 5 تهران به روش نمونه گیری در دسترس با توجه به معیارهای پژوهش، انتخاب و پس از همگن کردن نمونه ها (قد، وزن، سن) به صورت تصادفی به چهار گروه 10نفری (سه گروه تجربی و یک گروه کنترل) تقسیم شدند. گروه تمرین به مدت هشت هفته تمرینات هوازی تناوبی را اجرا کردند. گروه میوه آووکادو+تمرین، همزمان با شرکت در هشت هفته تمرین، روزی دو برش 100 گرمی از میوه آووکادو را در دو نوبت صبح و عصر دریافت کردند. گروه آووکادو، در طول هشت هفته تمرین، آووکادو مصرف کردند و گروه کنترل به زندگی عادی خود ادامه دادند. از روش آنکووا برای بررسی اختلاف معناداری میانگین ها متغیرهای نیمرخ لیپیدی و عملکرد جسمانی در سطح معناداری 05/0 استفاده شد. یافته ها: یافته ها نشان داد هشت هفته تمرینات هوازی دارای تأثیر معنادار بر متغیرهای کاهش وزن، تری گلیسیرید، LDL و HDL و عملکرد بدنی آزمودنی ها داشته است (05/0>P). در گروه مصرف میوه آووکادو نیز تأثیرات مثبت و معنادار بر متغیرهای تری گلیسیرید و HDL داشت و بیشترین تغییر در متغیرهای گروه تمرین+آووکادو مشاهده شد (05/0>P). نتیجه گیری: با انجام تمرینات هوازی و مصرف میوه آووکادو می تواند موجب کاهش روند افزایش وزن و نیمرخ لیپیدی شد و موجب جلوگیری از بیماری های مختلف نظیر قلبی-عروقی شود.

مقدمه: سالمندی یک فرآیند زیستی و دژنراتیو وابسته به زمان است. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر تمرین تناوبی سرعتی (SIT) بر وضعیت اکسیدانی–آنتی اکسیدانی عضله دوقلوی رت های نر سالمند بود. روش پژوهش: در این مطالعه تجربی، دوازده سر رت نر بالغ در محیط آزمایشگاه نگهداری و پس از رسیدن به سن سالمندی (20ماه) به دو گروه کنترل یا گروه SIT تقسیم شدند. پروتکل SIT هشت هفته به طول انجامید و شامل سه جلسه در هفته بود. هر جلسه شامل ۶-۴ تکرار دویدن با حداکثر سرعت به مدت ۱۵-۱۰ ثانیه و ۹۰-۶۰ ثانیه استراحت بین تکرارها بود. پس از دوره مداخله، سطوح پروتئین کربونیله (PC)، و فعالیت سوپراکسیددیسموتاز (SOD) و گلوتاتیون پراکسیداز (GPx) در عضله دوقلو اندازه گیری شد. از آزمون آماری تی مستقل برای تحلیل داده ها با سطح معناداری 05/0>p استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که سطح پروتئین کربونیله در گروه تمرین در مقایسه با گروه کنترل کاهش جزئی و غیرمعناداری داشت (870/0=P). فعالیت آنزیم SOD در گروه تمرین تناوبی سرعتی افزایش ۱۴.۶ درصدی غیرمعناداری را نشان داد (181/0=P). تغییر در فعالیت آنزیم GPx نیز از نظر آماری معنادار نبود (953/0=P). نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، اجرای تمرین تناوبی سرعتی با تکرارهای کوتاه 10-15 ثانیهای، استرس اکسیداتیو معناداری در عضله دوقلو رت های نر سالمند ایجاد نکرد. با این حال، عدم معناداری آماری و محدودیت هایی مانند حجم نمونه، مانع از نتیجه گیری قطعی در مورد ایمنی یا اثرگذاری این پروتکل می شود.

مقدمه: سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS) با مقاومت به انسولین و اختلالات متابولیک همراه است. این مطالعه به مقایسه تأثیر هشت هفته تمرین تناوبی شدید (HIIT) و تمرین تداومی با شدت متوسط (MICT) بر حساسیت به انسولین، سطوح TGF-β، آمادگی قلبی-تنفسی و شاخص های متابولیک در زنان چاق مبتلا به PCOS پرداخت. روش پژوهش: در این کارآزمایی تصادفی کنترل شده، ۴۵ زن چاق مبتلا به PCOS به سه گروه ۱۵تایی HIIT ، MICT و کنترل تقسیم شدند. گروه های تمرینی به مدت هشت هفته پروتکل را اجرا کردند. قبل و بعد از مداخله، ترکیب بدن، حساسیت به انسولین، سطوح سرمی TGF-β1 و TGF-β2، نیم رخ لیپیدی، آنزیم های کبدی، همئوستاز گلوکز و اکسیژن مصرفی اوج ارزیابی شد. داده ها با استفاده از آزمون تی زوجی و ANOVA یکطرفه تحلیل شد. یافته ها: تغییرات VO₂peak و حساسیت به انسولین بین سه گروه تفاوت معنی داری دارد (۰.۰۵≥P). هر دو گروه تمرینی، بهبود معنی داری در VO₂peak داشتند. اما تنها گروه HIIT بهبود معنی دار در حساسیت به انسولین را نشان داد (۰.۰۲P=). هیچ تفاوت معنی داری در شاخص های ترکیب بدنی، نیم رخ لیپیدی، آنزیم های کبدی و سطوح سرمی TGF-β1 و TGF-β2 مشاهده نشد (۰.۰۵ P >). نتیجه گیری: یافته ها نشان می دهد HIIT در مقایسه با MICT، راهبردی ورزشی برتر و دارای صرفه زمانی برای بهبود حساسیت به انسولین در زنان چاق مبتلا به PCOS است. این بهبود متابولیک، مستقل از کاهش وزن و تغییر در ترکیب بدن حاصل شد و ثابت ماندن سطوح TGF-β سرمی نشان می دهد مکانیسم عمل احتمالاً مستقل از مسیر TGF-β است.

هدف مطالعه حاضر بررسی تأثیر تمرینات حسی حرکتی و ادراکی حرکتی بر اضطراب و رفتارهای کلیشه ای کودکان 8 تا 12 ساله اوتیسم با عملکرد بالا بود. در این پژوهش نیمه تجربی، 24 کودک مبتلا به اختلال طیف اوتیسم مرکز کودکان نارمک تهران به صورت غیرتصادفی به دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل تقسیم شدند (هر گروه هشت نفر). مداخلات حسی حرکتی و ادراکی حرکتی به مدت دوازده هفته و هر هفته سه جلسه روی کودکان اوتیسم انجام شد. یافته های تحلیل کوواریانس تک متغیری نشان داد، تفاوت بین دو گروه آزمایش و کنترل در اضطراب تفاوت معناداری در سطح (01/0P<) و رفتارهای کلیشه ای (04/0=P) وجود داشت. تمرینات حسی حرکتی و ادراکی حرکتی بر بهبود علائم اضطراب و رفتارهای کلیشه ای کودکان مبتلا به اوتیسم مؤثر بود. در مؤلفه های عدم قطعیت، جدایی و برانگیختگی، نمره کل اضطراب و رفتار کلیشه ای حاکی از این بود که بین دو گروه آزمایش تفاوت معناداری وجود نداشت، اما تمرینات حسی حرکتی تأثیر بیشتری نسبت به تمرینات ادراکی حرکتی بر بهبود علائم اضطراب و رفتارهای کلیشه ای داشت. براساس یافته های پژوهش، تمرینات حسی حرکتی و ادراکی حرکتی بر بهبود علائم اضطراب و رفتارهای کلیشه ای کودکان اوتیسم مؤثر است.

هدف پژوهش حاضر، تأثیر بازی و تمرین هدفمند بر عملکرد مهارت های حرکتی پایه (جابه جایی، توپی) کودکان پسر ۷ تا ۱۰ سال بود. در این مطالعه نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون و دوره پیگیری چهارهفته ای، 45 دانش آموز پسر 7 تا 10 ساله شهر اراک به صورت دردسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در سه گروه 15 نفری بازی هدفمند، تمرین هدفمند و کنترل قرار گرفتند. در پیش آزمون، با آزمون اولریخ-3، مهارت حرکتی پایه اندازه گیری شد. سپس آزمودنی ها به مدت 9 هفته (هر هفته دو جلسه 60 دقیقه ای) به تمرین مهارت های جابه جایی و توپی مبتنی بر آزمون رشد حرکتی اولریخ-3 براساس تمرین هدفمند و بازی هدفمند پرداختند. بلافاصله بعد از آخرین جلسه تمرینی و چهار هفته بعد از آخرین جلسه تمرینی، به ترتیب مراحل پس آزمون و پیگیری مشابه پیش آزمون اجرا شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس مرکب و آزمون های تعقیبی بونفرونی و توکی تحلیل شد. نتایج نشان داد، هم تمرین و هم بازی هدفمند بر مهارت های توپی و جابه جایی پسران 7 تا 10 سال تأثیر معناداری داشت (05/0>P) و تأثیر بازی هدفمند در مقایسه با تمرین هدفمند به طور معناداری بیشتر بود (05/0>P). نتایج بر تأثیر بازی هدفمند بر مهارت های حرکتی کودکان پسر 7 تا 10 سال تأکید دارد.

تحقیقات پیشین نشان داده اند که دستورالعمل های تمرکز توجه بیرونی نسبت به درونی، مزایای بیشتری برای عملکرد و یادگیری حرکتی دارند، اما اطلاعات درمورد نشانه های کلامی ویژه ای که مربیان در تمرینات استفاده می کنند، محدود است. این تحقیق با هدف رفع این خلأ، به تحلیل فراوانی انواع دستورالعمل های توجهی که به بازیکنان در سطوح مهارتی مختلف ارائه می شود، پرداخت. داده ها از پنج مربی تنیس (میانگین تجربه مربیگری = ۶1/۱ ± 83/6 سال) طی 473 جلسه تمرین با 36 بازیکن (میانگین سن = 18/9 ± 08/23 سال) در سه سطح مهارتی (نوآموز، ماهر و پیشرفته) جمع آوری شد. دستورالعمل ها به سه دسته تمرکز توجه درونی، بیرونی و کلی تقسیم بندی و تحلیل شد. نتایج نشان داد که بیشتر دستورالعمل ها از نوع توجه بیرونی (56/46 درصد)، سپس درونی (47/44 درصد) و کمتر از توجه کلی (97/8 درصد) بودند. تحلیل مدل های آمیخته برای اندازه های تکراری نشان داد که نوآموزان بیشتر نشانه های توجه درونی دریافت کردند؛ در حالی که بازیکنان ماهر و پیشرفته بیشتر به توجه بیرونی هدایت شدند. این نتایج نشان می دهد که ویژگی های ذاتی تنیس، مانند استفاده از راکت (ابزار خارجی) و هدایت توپ به نواحی زمین (اهداف محیطی)، مربیان را به استفاده بیشتر از توجه بیرونی برای بازیکنان ماهر ترغیب می کند؛ در حالی که برای نوآموزان توجه درونی ارجحیت دارد. به طور کلی، یافته های پژوهش حاضر پیشنهاد می کند که حتی تغییرات واژگانیِ به ظاهر جزئی در نحوه ارائه نشانه های توجه می تواند به شکل معناداری عملکرد بسیاری از مهارت های ورزشی ازجمله تنیس را بهبود بخشد و فرایند یادگیری حرکتی را بهینه کند.

امروزه شیوع چاقی و اضافه وزن یکی از مشکلات عمده جوامع بشری است. ازآنجاکه تمرینات ورزشی و رژیم های غذایی نقش کلیدی در مدیریت وزن و متابولیسم انرژی ایفا می کنند، این پژوهش به دنبال آن بود که تأثیر هم زمان برنامه هشت هفته ای تمرین هوازی فزاینده و رژیم غذایی پرچرب را بر بیان ژن های کلیدی مرتبط با فرایندهای انرژی زایی (PGC-1α، FNDC5 و UCP-1) در بافت عضله دوقلو بررسی کند؛ بر این اساس، هدف اصلی، اندازه گیری سطوح بیان ژن های PGC-1α، FNDC5 و UCP-1 در بافت چربی موش های صحرایی نر ویستار بود. مواد و روش ها: تعداد 40 سر موش صحرایی نر ویستار با سن هشت هفته و وزن 10±180 گرم پس از یک هفته آشناسازی، به صورت تصادفی به چهار گروه کنترل (CO)، کنترل+غذای پرچرب (HFD)، تمرین (T)، تمرین+غذای پرچرب (T+HFD) تقسیم شدند. گروه های تمرینی به مدت هشت هفته (پنج جلسه در هفته) تمرین هوازی فزاینده را روی تردمیل انجام دادند که از 12 متر در دقیقه شروع شد و در هفته آخر به 27 متر در دقیقه رسید و شدت آن بین 45 تا 85 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی متغیر بود. میزان بیان ژن های مدنظر در بافت عضله دوقلو به روش ریل تایم PCR اندازه گیری شد. یافته ها: نتایج آزمون آنوای یک طرفه نشان داد که بیان ژن های PGC-1α، FNDC5 و UCP-1 در گروه ها مختلف تفاوت معناداری وجود داشت (05/0P<). آزمون تعقیبی بونفرونی افزایش معنادار بیان ژن های PGC-1α و FNDC5 را در گروه T و T+HFD در مقایسه با گروه HFD نشان داد (05/0P<). همچنین بیان ژن UCP-1 در گروه T به طور معناداری بالاتر از گروه HFD بود. نتیجه گیری: یافته های این پژوهش نشان داد که HFD سبب کاهش بیان ژن های مرتبط با بیوژنز میتوکندری (PGC-1α و FNDC5) می شود، اما هشت هفته تمرین هوازی با افزایش بیان این ژن ها که در تبدیل بافت چربی سفید به قهوه ای نقش دارند، احتمالاً مانع از افزایش وزن و چاقی می شود.

هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر انواع فعالیت ورزشی بر بیان ژن های ضد پیری در بافت میوکارد، گره SA و گره AV در رت های سالمند بود. مواد و روش ها: 24 سر رت نر ویستار 23 ماهه پس از تعیین حداکثر بار فعالیت، در 4 گروه مساوی (6n=) کنترل، فعالیت تداومی، فعالیت تناوبی با شدت بالا-حجم بالا (HIIE-HV) و فعالیت تناوبی با شدت بالا-حجم کم (HIIE-LV) قرار گرفتند. پروتکل فعالیت تداومی 35 دقیقه شنا با شدت 65% حداکثر بار، پروتکل شنای HIIE-HV در 5 نوبت 4 دقیقه ای با شدت 85% و ریکاوری های 3 دقیقه ای غیرفعال و پروتکل HIIE-LV در 14 نوبت 30 ثانیه ای با شدت 110% حداکثر بار و ریکاوری های غیرفعال 30 ثانیه ای بود. بعد از اتمام فعالیت، بافت قلب رت ها برای اندازه گیری بیان ژن های GATA4 (فاکتور رونویسی GATA) و AKT1 (پروتئین کیناز B) با استفاده از روش PCR real time تحلیل گردید. یافته ها: تحلیل داده ها نشان داد که HIIE-HV باعث افزایش معنی دار بیان ژن های GATA4 و AKT1 در بافت میوکارد بطن چپ، گره SA (سینوسی – دهلیزی) و گره AV (گره دهلیزی- بطنی) نسبت به گروه کنترل گردید (p<0.05). درحالیکه HIIE-LV باعث افزایش معنی دار بیان ژن های GATA4 و AKT1 تنها در گره SA و بافت میوکارد بطن چپ نسبت به گروه کنترل شد (p<0.05). نتیجه گیری: براساس یافته های پژوهش حاضر، به نظر می رسد فعالیت تناوبی با شدت بالا، با فعال سازی مسیرهای سلولی مولکولی مختلف می تواند باعث فعال سازی بیان ژن های ضد پیری در بافت های میوکارد، گره SA و گره AV در رت های سالمند شود

هدف پژوهش حاضر بررسی پیامدهای انتخاب ورزشکاران نخبه در مسند ریاست فدراسیون فوتبال جمهوری اسلامی ایران بود. پژوهش حاضر از نوع تحقیقات کیفی بود که برای جمع آوری داده ها از روش تحلیل محتوا استفاده شد. جامعه تحقیق شامل تمام گزارش های خبری مرتبط با ویژگی های رئیس فدراسیون فوتبال در ایران و جهان (44=N) بود که به طور تمام شمار مدنظر قرار گرفت و همچنین تمام اسناد تاریخی مرتبط با رؤسای فدراسیون فوتبال در گذر زمان از بدو تأسیس فدراسیون تا امروز (27=N) که به شکل تمام شمار مدنظر محققان قرار گرفت. ابزار اندازه گیری برگه های فیش برداری و سیاهه های کدگذاری بود که محتوای آن به روش تحلیل محتوای کیفی تعیین شد. سپس برای تحلیل کمّی با تبدیل سازه ها و کدها به کمیت استفاده شد. به منظور بررسی پایایی کدگذاری از روش ضریب کاپای کوهن استفاده شد. ضریب کاپای کوهن برابر با 857/0 بود که یعنی بین دو کدگذار توافق زیادی وجود داشت. برای تحلیل داده های تحقیق از روش تحلیل تماتیک ولکات استفاده شد. درنهایت از مقوله های به دست آمده سه مفهوم توسعه سازمان دهی فوتبال، توسعه مدیریت روابط ورزشی و ارتقای کیفیت ورزش فوتبال شناسایی شد. نتایج پژوهش نشان داد که اعضای فدراسیون فوتبال باید در زمینه بهبود ارتباطات بین المللی، رشد منافع اخلاقی به خصوص مبارزه با فساد، برگزاری کلاس های آموزشی برای مدیران حوزه فوتبال، توسعه فوتبال زنان و حضور آن ها در مدیریت فوتبال، بازنگری اساسنامه فدراسیون فوتبال گام های مثبتی بردارند. علاوه بر این از نتایج این پژوهش می توان در سیاست گذاری و تدوین برنامه راهبردی برای انتخاب نامزدهای ریاست فدراسیون فوتبال و منصب های مدیریتی دیگر استفاده کرد.

هدف این پژوهش، طراحی الگوی دیپلماسی فوتبال ایران با رویکرد داده بنیاد بود. این مطالعه به روش ساخت گرایی در نظریه مبنایی برای تولید نظریه از داده ها انجام شد. داده های پژوهش از طریق نمونه گیری هدفمند و گلوله برفی و براساس مصاحبه های عمیق نیمه ساختاریافته در حوزه ورزش فوتبال، دیپلماسی، فدراسیون فوتبال ایران و حوزه های بین المللی جمع آوری شد. پنج سؤال با توجه به مطالعات انجام شده در این حوزه، به دست آمد. با توجه به روند پرسش و پاسخ، مصاحبه ادامه یافت. سپس با رویکرد ساخت گرایی فرایند کدها و مضامین به دست آمد و با بررسی رابطه بین آن ها با همدیگر مدل ساختاری پژوهش طراحی شد. با 13 مصاحبه که تا حد اشباع نظری ادامه یافت، 390 کد اولیه به دست آمد. تعداد 38 کد متمرکز مانند توسعه اقتصادی، استانداردهای مدنظر فدراسیون بین المللی فوتبال، شرایط سیاسی کشور به دست آمد. درنهایت، 13 کد محوری شامل افتخارات فوتبال ایران، مدیریت، سیاسی، شاخص های فنی، گزارش دهی، شرایط اقتصادی، لابی گری، کارایی، روابط و ارتباطات، بانوان، سوگیری مراجع بین المللی و استانداردهای مدنظر آن ها و نیز رشد و توسعه به دست آمد. تحلیل داده ها در نرم افزار MAXQDA نشان دهنده تأثیرگذاری نقش ویژه شاخص های محوری در سطوح ملی و بین المللی برای توسعه فوتبال ایران در دیپلماسی ورزشی، به منظور فراهم آوردن محیط مناسب برای ارتقای فوتبال کشور در سطح بین الملل بود. نتایج تحقیق به طراحی الگویی برای دیپلماسی فوتبال کشور به منظور برنامه ریزی مدیران در دستیابی به سطح مطلوب توسعه فوتبال ایران در سطح بین الملل منجر شد.

پژوهش حاضر با هدف ارائه مدل سیاست گذاری در توسعه سطوح ورزش همگانی، تربیتی و قهرمانی انجام شد. پژوهش از نوع کاربردی و کیفی مبتنی بر روش گرندد تئوری با رویکرد استراوس و کوربین بود. جامعه آماری پژوهش شامل اعضای هیئت علمی دانشگاه ها، مدیران ورزشی و مدیران و عوامل اجرایی دفتر توسعه ورزش همگانی وزارت ورزش بود که 16 نفر از آنان با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند و گلوله برفی و با در نظر گرفتن اشباع نظری انتخاب شدند. برای جمع آوری اطلاعات از مصاحبه نیمه ساختاریافته استفاده شد و در تجزیه و تحلیل داده ها، ابتدا ویژگی های جمعیت شناختی شرکت کنندگان و پس از آن کدگذاری سه مرحله ای داده ها (باز، محوری و گزینشی) ارائه شد. در این پژوهش رفع ضعف ها، اهمیت زیاد ورزش، نیاز به تغییر و جذابیت ورزش به عنوان شرایط علی، عوامل مدیریتی به عنوان شرایط زمینه ای، عوامل اقتصادی، عوامل اجتماعی-فرهنگی و عوامل سیاسی به عنوان شرایط مداخله گر، سیاست های توسعه ورزش ایران به عنوان پدیده محوری، راهبردهای مدیریتی، راهبردهای اقتصادی، راهبردهای آموزشی و راهبردهای فرهنگی به عنوان راهبردها و توسعه ورزش همگانی، توسعه ورزش تربیتی و توسعه ورزش قهرمانی به عنوان پیامدهای سیاست گذاری در توسعه سطوح ورزش همگانی، تربیتی و قهرمانی شناسایی شدند. براساس نتایج، مسئولان و مدیران مربوط می توانند در کنار توجه به عوامل مؤثر، با به کارگیری راهبردهای مدیریتی، اقتصادی، آموزشی و فرهنگی موجب توسعه ورزش کشور در هر سه حوزه ورزش قهرمانی، همگانی و تربیتی شوند.

زمینه و هدف: در این تحقیق تاثیر همزمان مکمل پروتئینی کرم آرد  با تمرین هوازی بر بیان ژن های دخیل در بیوژنز میتوکندریایی شامل گیرنده فعال شده توسط پراکسی زوم گاما هم فعال کننده یک-آلفا (PGC1α)، پروتئین جفت نشده-یک (UCP1)،  پروتئین های میتوفیوژن (Mfn1) و پروتئین-یک وابسته به دینامین (Drp1) در عضله نعلی موش های صحرایی مبتلا به کبد چرب غیرالکلی (NAFLD) بررسی گردید. روش تحقیق: در این مطالعه تجربی، 25 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار به پنج گروه مساوی شامل گروه سالم، بیمار، بیمار+ مکمل، بیمار+ تمرین، و بیمار+ مکمل+ تمرین تقسیم شدند. گروه بیمار با رژیم غذایی پرچرب و کلسترول دچار NAFLD شدند. تمرین هوازی تناوبی شامل دویدن روی نوارگردان به مدت 30 دقیقه و پنج روز در هفته همراه با اضافه بار تدریجی، به مدت هشت هفته انجام شد. گاواژ مکمل کرم آرد با دوز 20 میلی گرم/کیلوگرم وزن بدن مشابه با روزهای ورزش صورت گرفت. در نهایت، 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین، حیوانات قربانی شدند و سنجش بیان ژن های PGC1α، UCP1، Mfn1 و Drp1 در عضله نعلی با روش Real-Time PCR صورت گرفت. داده های تحقیق با استفاده از آزمون های آماری t مستقل و تحلیل واریانس دو عاملی در سطح معنی داری 05/0≥p تجزیه وتحلیل شدند. یافته ها: ابتلا به NAFLD، بیان PGC1α، UCP1 و Mfn1 را کاهش و بیان Drp1 را در عضله افزایش داد (001/0=p). تمرین و مکمل کرم آرد هر کدام به تنهایی منجر به افزایش معنی دار بیان PGC1α (001/0=p)، UCP1 (001/0=p) و Mfn1 (001/0=p) و کاهش معنی دار بیان Drp1 (001/0=p) در موش های مبتلا به NAFLD شدند و اثر تعاملی تمرین و مکمل فقط در افزایش Mfn1 (001/0=p) معنی دار بود. نتیجه گیری: به نظر می رسد تمرین هوازی و مکمل کرم آرد  هر کدام به تنهایی با ایجاد تغییرات مثبت در بیان برخی ژن های دخیل در بیوژنز میتوکندری و تعدیل متابولیسم چربی، احتمالا در بهبود وضعیت NAFLD موثر واقع شود.

زمینه و هدف: در دوران سالمندی مشکلات هدایت قلبی و آریتمی، یکی از علل اصلی مرگ و میر در این افراد است. هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر انواع فعالیت ورزشی بر بیان ژن های مرتبط با هدایت قلبی در رت های سالمند بود. روش تحقیق: آزمودنی های این مطالعه 24 سر رت نر ویستار 23 ماهه با وزن 45±465 گرم بودند که پس از تعیین حداکثر بار فعالیت، به طور تصادفی در چهار گروه مساوی (هر گروه شش سر) شامل کنترل، فعالیت شنای تداومی با شدت متوسط (MICE)، فعالیت شنای تناوبی با شدت و حجم بالا (HIIE-HV) و فعالیت شنای تناوبی با شدت بالا و حجم کم (HIIE-LV) قرار گرفتند. بعد از اتمام فعالیت، رت ها سریعا بیهوش و تشریح شدند. بافت گره های SA و AV قلبی برای بیان ژن های عامل 4رونویسی GATA (GATA4)، پروتئین کیناز B (AKT)، عامل پیش برنده میوسیت C2 (MEF2C) و عامل 5 رونویسی T-box (Tbx5) مورد استفاده قرار گرفت. به منظور بررسی بیان ژن های مذکور از روش آزمایشگاهی Real-time PCR  استفاده شد. برای بررسی نتایج از آزمون تحلیل واریانس یک راهه و آزمون تعقیبی توکی در سطح 05/0>p استفاده شد. یافته ها: تحلیل داده ها نشان داد HIIE-HV درگره SA و AV باعث افزایش معنی دار بیان ژن های AKT1 (به ترتیب با 0/001=p و 0/001=p)، GATA4 (به ترتیب با 0/001=p و 0/001=p)، MEF2C (به ترتیب با 0/01=p و 0/001=p) و Tbx5 (به ترتیب با 0/001=p و 0/001=p) شد. HIIE-LV فقط در گره SA باعث افزایش معنی بیان ژن های AKT1 (0/01=p)، GATA4 (0/005=p ) و Tbx5 (0/009=p) شد؛ در حالیکه بیان ژن های AKT1 (0/43 =p)، GATA4 (0/21=p)، Tbx5 (0/19=p) و MEF2C (0/44=p) در گره AV تغییر معنی داری نداشت. هم چنین در پاسخ به MICE، در گره SA و AV بیان ژن های AKT1 (به ترتیب با 0/29=p و 0/11=p)، GATA4 (به ترتیب با 0/15 =p و 0/72=p)، MEF2C (به ترتیب با 0/31=p و 0/85=p) و Tbx5 (به ترتیب با 0/98=p و 0/84=p) تغییر معنی داری نداشت. نتیجه گیری: تحقیق حاضر نشان داد HIIE-HV و HIIE-LV نسبت MICE می تواند باعث افزایش معنی دار بیان ژن های مرتبط با هدایت قلبی در رت های سالمند شود و این تغییرات می تواند باعث ارتقاء عملکرد سیستم هدایت الکتریکی قلب، بهبود آریتمی و کاهش مرگ و میر در افراد سالمند شود.  

هدف: هدف از انجام پژوهش حاضر تعیین تأثیر تمرین ادراکی-حرکتی و ذهن آگاهی بر هوش هیجانی و خودکارآمدی کودکان مبتلا به نقص توجه-بیش فعالی بود. مواد و روش ها: این پژوهش به روش نیمه تجربی، با طرح پیش آزمون-پس آزمون با دو گروه آزمایشی و یک گروه کنترل انجام شد. شرکت کننده های این پژوهش شامل 30 کودک مبتلا به اختلال نقص توجه-بیش فعالی با میانگین سنی14/2±5/9 بودند که به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. والدین کودکان پرسشنامه هوش هیجانی و خودکارآمدی را به عنوان پیش آزمون پاسخ دادند. سپس مداخله مربوط به هر گروه آزمایش در مدت 8 جلسه یک ساعته اجرا شد. بعد از آن که، دو گروه (تمرینات ذهن آگاهی و تمرینات ادراکی حرکتی) تمرینات خود را به مدت چهار هفته، هر هفته دو جلسه و هر جلسه یک ساعت انجام دادند، پس آزمون مشابه پیش آزمون انجام شد. برای تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس مرکب (3 گروه ×2 عامل زمان) با اندازه های مکرر با سطح معناداری (05/0> P) استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد تمرینات ادراکی-حرکتی و ذهن آگاهی در بهبود هوش هیجانی و خودکارآمدی کودکان با نقص توجه-بیش فعالی در مقایسه با گروه کنترل با (05/0> p) تأثیر معناداری دارد. در حالی که بین اثربخشی دو نوع مداخله بر متغیرهای مورد بررسی، تفاوت معنی داری وجود نداشت. نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش حاضر پیشنهاد می شود از تمرینات ادراکی-حرکتی و ذهن آگاهی برای ارتقای هوش هیجانی و خودکارآمدی کودکان مبتلا به نقص توجه-بیش فعالی استفاده شود.

هدف: رفتار های وندالیتی(تخریبگرانه) تماشاگران فوتبال به عنوان چالشی مهم در حوزه روانشناسی ورزش و رفتار جمعی، نیازمند بررسی عوامل روان شناختی و عصب شناختی مؤثر است. این پژوهش با هدف بررسی تأثیر سیستم های مغزی – رفتاری بر رفتار های وندالیتی و نقش میانجی نوع عاطفه (مثبت/منفی) انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه از نوع تحلیل مسیر بود که با استفاده از پرسشنامه های استاندارد شامل مقیاس عاطفه مثبت و منفی(PANAS)، پرسشنامه تخریبگرایی (وندالیسم)، و پرسشنامه شخصیتی گری-ویلسون انجام شد. جامعه آماری شامل تماشاگران فوتبال بود و داده ها با نرمافزار SASJMP-18 و روش تحلیل مسیر (مدل معادلات ساختاری) بررسی شدند. یافته ها: عاطفه منفی رابطه مثبت و معناداری با رفتار های تخریبگرانه داشت. عاطفه مثبت تأثیر معناداری بر رفتار های تخریبگرانه نشان نداد. اجتناب فعال با میانجیگری عاطفه منفی، رابطه معکوس و معناداری با رفتار های تخریبگرانه داشت. جنگ با میانجیگری عاطفه منفی، رابطه مثبت و معناداری با رفتار های تخریبگرانه نشان داد. عاطفه مثبت به عنوان میانجی در هیچیک از مسیر ها تأثیر معناداری نداشت. نتیجه گیری: عاطفه منفی نقش کلیدی در تبدیل راهبرد های سیستم های مغزی-رفتاری (به ویژه اجتناب فعال و جنگ) به رفتار های تخریبگرانه ایفا می کند، در حالی که عاطفه مثبت در این زمینه تأثیری ندارد. این یافته ها بر اهمیت مدیریت عاطفه منفی و تقویت راهبرد های مقابله ای سازگارانه برای کاهش رفتار های وندالیتی تأکید می کنند. پیشنهاد می شود مطالعه های آینده متغیر های تعدیل کننده دیگری مانند شدت عاطفه و زمینه های فرهنگی را نیز بررسی کنند.

این پژوهش با هدف شناسایی و اولویت بندی عوامل مؤثر بر توسعه کیفیت خدمات مجموعه های ورزشی آموزش وپرورش شهرستان ماهشهر انجام شد. روش پژوهش از نوع آمیخته کمی-کیفی بود. جامعه آماری در بخش کیفی شامل خبرگان مطلع در حوزه ورزش دانش آموزی بود که تعداد نمونه تا حد رسیدن به اشباع نظری برای مصاحبه ادامه یافت (دوازده نفر). جامعه آماری در بخش کمّی شامل دبیران تربیت بدنی شهرستان ماهشهر بود که با توجه به محدود بودن جامعه، نمونه برابر با جامعه و به تعداد 120 نفر انتخاب شد. ابزار پژوهش، مصاحبه نیمه ساختاریافته و پرسشنامه محقق ساخته عوامل مؤثر بر توسعه کیفیت خدمات مجموعه های ورزشی بود. این پرسشنامه حاوی 28 گویه عوامل مؤثر بر توسعه کیفیت خدمات مجموعه های ورزشی بود که روایی صوری و محتوایی آن تأیید نهایی شد. در بخش کیفی از روش دلفی و در بخش کمّی از آمار توصیفی و در آمار استنباطی از آزمون کشیدگی و چولگی، آلفای کرونباخ و تحلیل عاملی اکتشافی استفاده شد. عوامل مؤثر شناسایی شده با عناوین «درآمدزایی و جذب سرمایه»، «عوامل مدیریتی»، «امکانات و تجهیزات» و «منابع انسانی» نام گذاری شدند. از ضرورت های توسعه ورزش در مدارس، امکانات، تجهیزات و زیرساخت های ورزشی مناسب، معلمان ورزش متخصص، مشارکت و مسئولیت پذیری بیشتر والدین و جامعه، افزایش ساعت درس تربیت بدنی در مدارس و برداشتن موانع توسعه کیفیت خدمات ورزشی در مجموعه های ورزشی است که بر آن ها تأکید می شود.

محیط عملیاتی و عملکردی فدراسیون های ورزشی در طول سه دهه گذشته به طرز چشمگیری تغییر کرده است و امروزه فدراسیون ها بازیگران مهمی در اقتصاد جهانی شده اند. این روند بیانگر اهمیت سازوکارهای درآمدزایی فدراسیون ها است. در این راستا، پژوهش حاضر با هدف تدوین مدل ایجاد درآمدهای پایدار در فدراسیون کشتی جمهوری اسلامی ایران انجام گرفت. این تحقیق از نظر ساختار و ماهیت از نوع کیفی بود و از نظریه برخاسته از داده ها و الگوی ساختاریافته استراس و کوربین برای تدوین مدل پژوهش استفاده شد. به منظور گردآوری داده ها با 21 نفر از نخبگان و کارشناسان کشتی مصاحبه شد. نمونه گیری به صورت هدفمند بود و به شکل گلوله برفی ادامه یافت که درنهایت با معیار اشباع نظری فرایند مصاحبه و جمع آوری داده ها پایان یافت. برای تجزیه و تحلیل داده ها از رویکرد داده بنیاد و الگوی پیشنهادی استراس و کوربین (1990) استفاده شده و از روش کدگذاری برای شناسایی پدیده محوری و همچنین هریک از عوامل عِلی، شرایط زمینه ای، شرایط مداخله گر، راهبردها و پیامدها بهره گرفته شد. در مرحله کدگذاری، 125 کد مستقل اولیه ایجاد شد. پدیده محوری مدل، «بازاریابی و مدیریت ذی نفعان» در نظر گرفته شد. از 125 کد استخراج شده، 18 کد مربوط به عوامل علی، 20 کد زمینه ای، 16 کد مداخله گر، 49 کد راهبردها و 22 کد مربوط به پیامدهای ایجاد درآمدهای پایدار در فدراسیون کشتی بود. مدیران و سیاست گذاران می توانند از نتایج این پژوهش به عنوان چارچوبی جامع برای توسعه درآمدزایی در فدراسیون کشتی استفاده کنند.

اهداف: سالمندی با تغییرات قابل توجه در حافظه، هوش، ادراک، فراشناخت، حل مسئله و سایر توانایی های شناختی همراه است. پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی توانبخشی شناختی و تمرینات نوین اصلاحی بر عملکرد شناختی و بهبود فاکتورهای حرکتی سالمندان شهر ارومیه انجام شد. مواد و روش: روش پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون و پس آزمون دو گروه تجربی و یک گروه کنترل بود و جامعه ی آماری کلیه سالمندان مرد 60 سال به بالای ساکن سرای سالمندان فرزانگان شهر ارومیه در سال 1402، بودند که به روش نمونه گیری هدفمند 45 سالمند مرد انتخاب و به صورت تصادفی در گروه آزمایشی اول (توانبخشی شناختی)، گروه ازمایشی دوم (تمرینات نوین اصلاحی) و گروه کنترل گنجانده شدند. دو گروه آزمایشی با استفاده از نرم افزار توان بخشی شناختی و برنامه تمرینات نوین اصلاحی تحت آموزش قرار گرفتند و داده ها با آزمون های توانایی شناختی، آزمون استورک و آزمون ولز جمع آوری شد و نتایج با روش تحلیل واریانس و با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 24 تحلیل شدند. یافته ها: نشان داد که هر دو روش مداخله توانبخشی شناختی و تمرینات نوین اصلاحی بر بهبود متغیرهای عملکرد شناختی (حافظه، توجه انتخابی، برنامه ریزی) و فاکتورهای حرکتی (تعادل ایستا و انعطاف پذیری بدنی) سالمندان اثربخش بود. همچنین، بین دو روش توانبخشی شناختی و تمرینات نوین اصلاحی بر بهبود توانایی های شناختی، تعادل ایستا و انعطاف بدنی سالمندان تفاوت معناداری وجود نداشت. نتیجه گیری: بر اساس نتایج می توان گفت که دو رویکرد مداخله توانبخشی شناختی و تمرینات نوین اصلاحی برای بهبود توانایی های شناختی و مهارت های حرکتی سالمندان کارا و مؤثر هستند.