فیزیولوژی ورزشی

هدف: miR-146a، miR-21 و TLR-2 در فرایندهای ضد التهابی، میلین سازی مجدد و تنظیم پاسخ های خود ایمنی نقش دارند که ممکن است تحت تأثیر تمرینات ورزشی قرار گیرند. بنابراین، این مطالعه با هدف بررسی تاثیر هشت هفته تمرین ترکیبی بر بیان miR-146a، miR-21 و TLR-2 در زنان مبتلا به بیماری مولتیپل اسکلروزیس عودکننده- فروکش کننده (RRMS) انجام شد. مواد و روش ها: بیست و سه زن (سن: 3/5±1/33 سال، وزن: 9/8±1/64 کیلوگرم و BMI: 4/9±3/33 کیلوگرم بر متر مربع) مبتلا به RRMS به طور تصادفی در دو گروه تمرین و کنترل قرار گرفتند. آزمودنی های گروه تمرین به مدت هشت هفته در تمرین ترکیبی تحت نظارت، شامل سه جلسه تمرین هوازی و یک جلسه تمرین مقاومتی شرکت کردند. بیان miR-146a، miR-21 و TLR-2 در خون قبل و بعد از هشت هفته تمرین ترکیبی با استفاده از تکنیک RT-PCR اندازه گیری شد. داده ها با آزمون آنوآ دو طرفه با اندازه گیری های مکرر و در سطح معناداری کم تر از 05/0 آنالیز شد. یافته ها: تحلیل داده ها نشان داد که بیان نسبی miR-146a در زنان مبتلا به RRMS پس از هشت هفته تمرین ترکیبی در گروه تمرین نسبت به گروه کنترل به طور معناداری کمتر کاهش یافت (001/0P=) و بر عکس، بیان نسبی miR-21 و TLR-2 در گروه تمرین نسبت به گروه کنترل به طور معناداری کمتر افزایش یافت (001/0P=). نتیجه گیری: تمرین ترکیبی ممکن است با تاثیر مطلوب بر miR-146a، miR-21 و TLR-2 نقش موثری در پیش برد فرایند های ضد التهابی، میلین سازی مجدد و تنظیم پاسخ های خود ایمنی در بیماری RRMS داشته باشد و در نتیجه، این بیماری را بهبود بخشیده و احتمال عود آن را کاهش دهد. بنابراین، استفاده از تمرین ترکیبی این تحقیق برای زنان مبتلا به RRMS توصیه می شود.

هدف: استرس اکسیداتیو و مارکرهای التهابی می توانند به طور درخورتوجهی بر عملکرد کبد تأثیر بگذارند و منجر به بروز بیماری های مزمن شوند. در این پژوهش به اثرات تمرین تناوبی شدید و رژیم غذایی پرچرب بر این عوامل در کبد موش های C57BL/6 پرداخته شد. مواد و روش ها: تعداد 40 موش نر (یک ماهه با وزن 1±14 گرم) به طور تصادفی به چهار گروه تقسیم شدند: گروه بی تحرک به همراه دریافت رژیم پرچرب؛ گروه تمرین تناوبی شدید به همراه دریافت رژیم پرچرب؛ گروه بی تحرک به همراه دریافت رژیم غذایی عادی؛ گروه تمرین تناوبی شدید به همراه دریافت رژیم غذایی عادی. پروتکل تمرین شامل ۱۰ هفته، برای پنج روز در هفته و هر جلسه تمرینی ۴0 دقیقه تمرین تناوبی شدید بود. برای بررسی بیان ژن های HMOX1، NOS2 و NFE2L2 از روش Real-time PCR و برای اندازه گیری بیان پروتئین NOS2از وسترن بلات استفاده شد. یافته ها با استفاده از تحلیل واریانس و در سطح معناداری 05/0˂P تحلیل شدند. یافته ها: رژیم غذایی پرچرب سبب افزایش آنزیم های HMOX1 (0001/0=P) و NOS2 (0003/0=P)، کاهش آنزیم NFE2l2 (0008/0=P) و افزایش بیان پروتئین NOS2 (0002/0=P) شد؛ در حالی که تمرین تناوبی شدید سبب بهبود NFE2L2، HMOX1، NOS2 و بیان پروتئین NOS2 شد. نتیجه گیری: رژیم غذایی پرچرب سبب افزایش استرس اکسیداتیو و التهاب در کبد موش ها می شود، اما تمرین تناوبی شدید می تواند این اثرات منفی را کاهش دهد.

امروزه شیوع چاقی و اضافه وزن یکی از مشکلات عمده جوامع بشری است. ازآنجاکه تمرینات ورزشی و رژیم های غذایی نقش کلیدی در مدیریت وزن و متابولیسم انرژی ایفا می کنند، این پژوهش به دنبال آن بود که تأثیر هم زمان برنامه هشت هفته ای تمرین هوازی فزاینده و رژیم غذایی پرچرب را بر بیان ژن های کلیدی مرتبط با فرایندهای انرژی زایی (PGC-1α، FNDC5 و UCP-1) در بافت عضله دوقلو بررسی کند؛ بر این اساس، هدف اصلی، اندازه گیری سطوح بیان ژن های PGC-1α، FNDC5 و UCP-1 در بافت چربی موش های صحرایی نر ویستار بود. مواد و روش ها: تعداد 40 سر موش صحرایی نر ویستار با سن هشت هفته و وزن 10±180 گرم پس از یک هفته آشناسازی، به صورت تصادفی به چهار گروه کنترل (CO)، کنترل+غذای پرچرب (HFD)، تمرین (T)، تمرین+غذای پرچرب (T+HFD) تقسیم شدند. گروه های تمرینی به مدت هشت هفته (پنج جلسه در هفته) تمرین هوازی فزاینده را روی تردمیل انجام دادند که از 12 متر در دقیقه شروع شد و در هفته آخر به 27 متر در دقیقه رسید و شدت آن بین 45 تا 85 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی متغیر بود. میزان بیان ژن های مدنظر در بافت عضله دوقلو به روش ریل تایم PCR اندازه گیری شد. یافته ها: نتایج آزمون آنوای یک طرفه نشان داد که بیان ژن های PGC-1α، FNDC5 و UCP-1 در گروه ها مختلف تفاوت معناداری وجود داشت (05/0P<). آزمون تعقیبی بونفرونی افزایش معنادار بیان ژن های PGC-1α و FNDC5 را در گروه T و T+HFD در مقایسه با گروه HFD نشان داد (05/0P<). همچنین بیان ژن UCP-1 در گروه T به طور معناداری بالاتر از گروه HFD بود. نتیجه گیری: یافته های این پژوهش نشان داد که HFD سبب کاهش بیان ژن های مرتبط با بیوژنز میتوکندری (PGC-1α و FNDC5) می شود، اما هشت هفته تمرین هوازی با افزایش بیان این ژن ها که در تبدیل بافت چربی سفید به قهوه ای نقش دارند، احتمالاً مانع از افزایش وزن و چاقی می شود.

هدف: مکمل پروتئین وی برای افزایش قدرت عضلانی به کار می رود؛ بنابراین هدف مطالعه فراتحلیل حاضر، بررسی اثرات متفاوت مکمل پروتئین وی بر قدرت گروه های عضلانی مختلف در افراد بزرگسال بود. مواد و روش ها: جستجوی سیستماتیک مقالات انگلیسی و فارسی منتشر شده از پایگاه های اطلاعاتیPubMed ، Web of Science، Scopus، SID و Magiran تا 29 نوامبر سال 2024 انجام شد. تفاوت میانگین وزنی (WMD) و فاصله اطمینان 95 درصد با استفاده از مدل اثر تصادفی محاسبه شد. ناهمگونی با استفاده از آزمون I2 و سوگیری انتشار با تحلیل بصری فونل پلات و آزمون Egger بررسی شدند. یافته ها: نتایج نشان داد، مکمل پروتئین وی سبب افزایش معنادار قدرت عضلانی در حرکت پرس سینه ]014/0 P=، (784/0 الی 045/7) kg914/3= [WMD، پرس پا ]010/0P= ،(187/2 الی 048/16)kg 118/9= [WMDو حرکت اسکوات ]001/0 P=، (324/5 الی 990/9)kg 657/7= [WMDنسبت به گروه کنترل در بزرگسالان شد، اما این مکمل سبب تغییر معنادار قدرت عضلانی دوسر بازویی ]582/0P= ،(521/4- الی 538/2)kg 992/0-= [WMD، بازکردن زانو ]070/0P= ،(156/0- الی 008/4) 926/1= [WMDو حرکت ایزوکنتیک بازکردن زانو ]180/0P= ،(748/1- الی 319/9)kg 786/3= [WMDنسبت به گروه کنترل در بزرگسالان نشد. نتیجه گیری: براساس نتایج فراتحلیل حاضر، مکمل پروتئین وی تأثیر مثبت بر قدرت عضلانی در حرکات پرس سینه، پرس پا و اسکوات در افراد بزرگسال دارد؛ ازاین رو برای افزایش قدرت عضلانی، این مکمل به ورزشکاران توصیه می شود.

هدف: محبوبیت برنامه های پلایومتریک در آب در حال افزایش است؛ زیرا جایگزین کم تنش تری در مقایسه با برنامه تمرینی پلایومتریک در خشکی است؛ بر این اساس، هدف پژوهش حاضر، مقایسه هشت هفته تمرینات پلایومتریک در آب و خشکی بر توان بی هوازی اندام های تحتانی و فوقانی و رکورد شنای پسران نوجوان شناگر بود. مواد و روش ها: طرح این پژوهش نیمه تجربی از نوع پیش آزمون و پس آزمون بود. هنرآموزان شناگر نوجوان از بین 30 داوطلب به طور تصادفی به دو گروه پلایومتریک در آب (15 نفر) و پلایومتریک در خشکی (15 نفر) تقسیم شدند. هرکدام از گروه ها به مدت هشت هفته در شرایط تمرینی مخصوص به خود قرار گرفتند. توان بی هوازی بالاتنه از طریق کارسنج ارگومتر و متر، توان بی هوازی پایین تنه از طریق آزمون وینگیت و عملکرد سرعتی شامل رکورد شنای 33 متر در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون اندازه گیری شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که رکورد شنای 33 متر سرعت در هر دو گروه تمرین پلایومتریک در آب و خشکی بهبود معناداری داشت (05/0>P). همچنین اوج توان در گروه پلایومتریک در آب و میانگین توان در گروه پلایومتریک در خشکی افزایش معناداری داشت (05/0>P)، اما در رابطه با شاخص خستگی تفاوت معناداری بین دو گروه مشاهده نشد (05/0<P). نتیجه گیری: به نظر می رسد، تمرینات پلایومتریک در آب و خشکی هر دو باعث بهبود معنادار رکورد شنای 33 متر و توان بی هوازی شدند، اما در شاخص خستگی تفاوتی بین دو گروه مشاهده نشد؛ ازاین رو می توانند به منظور آماده سازی پسران نوجوان شناگر به کار روند.

هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر انواع فعالیت ورزشی بر بیان ژن های ضد پیری در بافت میوکارد، گره SA و گره AV در رت های سالمند بود. مواد و روش ها: 24 سر رت نر ویستار 23 ماهه پس از تعیین حداکثر بار فعالیت، در 4 گروه مساوی (6n=) کنترل، فعالیت تداومی، فعالیت تناوبی با شدت بالا-حجم بالا (HIIE-HV) و فعالیت تناوبی با شدت بالا-حجم کم (HIIE-LV) قرار گرفتند. پروتکل فعالیت تداومی 35 دقیقه شنا با شدت 65% حداکثر بار، پروتکل شنای HIIE-HV در 5 نوبت 4 دقیقه ای با شدت 85% و ریکاوری های 3 دقیقه ای غیرفعال و پروتکل HIIE-LV در 14 نوبت 30 ثانیه ای با شدت 110% حداکثر بار و ریکاوری های غیرفعال 30 ثانیه ای بود. بعد از اتمام فعالیت، بافت قلب رت ها برای اندازه گیری بیان ژن های GATA4 (فاکتور رونویسی GATA) و AKT1 (پروتئین کیناز B) با استفاده از روش PCR real time تحلیل گردید. یافته ها: تحلیل داده ها نشان داد که HIIE-HV باعث افزایش معنی دار بیان ژن های GATA4 و AKT1 در بافت میوکارد بطن چپ، گره SA (سینوسی – دهلیزی) و گره AV (گره دهلیزی- بطنی) نسبت به گروه کنترل گردید (p<0.05). درحالیکه HIIE-LV باعث افزایش معنی دار بیان ژن های GATA4 و AKT1 تنها در گره SA و بافت میوکارد بطن چپ نسبت به گروه کنترل شد (p<0.05). نتیجه گیری: براساس یافته های پژوهش حاضر، به نظر می رسد فعالیت تناوبی با شدت بالا، با فعال سازی مسیرهای سلولی مولکولی مختلف می تواند باعث فعال سازی بیان ژن های ضد پیری در بافت های میوکارد، گره SA و گره AV در رت های سالمند شود