درخت حوزه‌های تخصصی

برندسازی دانشگاه ها موضوع جدیدی است که به تازگی توجه محققان و دانشگاه ها را به خود جلب کرده است. برندسازی رشته های تحصیلی دانشگاهی به عنوان مقدمه برندسازی دانشگاه ها حائز اهمیت است. در این راستا، هدف از پژوهش حاضر، شناسایی و اولویت بندی چالش های برندسازی رشته تربیت بدنی و علوم ورزشی در ایران بود. روش پژوهش حاضر به زصورت آمیخته و از نوع طرح متوالی اکتشافی است. در فاز کیفی از روش تحلیل مضمون و نرم افزار NVivo و در فاز کمی از روش تحلیل سلسله مراتبی و نرم افزار Expert choice استفاده گردید. مشارکت کنندگان در مرحله کیفی شامل 12 نفر از متخصصان حوزه برندسازی ورزشی و در بخش کمی نیز شامل 8 نفر از همین افراد بودند. یافته نشان داد چالش های برندسازی رشته تربیت بدنی و علوم ورزشی در 11 مضمون فرعی به ترتیب اولویت؛ فقدان معیار مناسب در قبولی (126/0)، ضعف استادان و دانشجویان (110/0)، عدم تضمین شغلی (106/0)، فقدان جایگاه درس تربیت بدنی در کنکور (105/0)، دانش پایین جامعه نسبت به رشته (094/0)، عدم ترویج صحیح (086/0)، پذیرش غیرمعقول (080/0)، ضعف مدیریتی (078/0)، اهمیت پایین درس تربیت بدنی (076/0)، آگاهی پایین جامعه نسبت به درس تربیت بدنی (074/0) و امکانات و آموزش ضعیف (071/0) دسته بندی شده اند. پژوهش حاضر بینش جدید و دیدگاه منسجمی از چالش های پیشروی بستر برندسازی رشته تربیت بدنی و علوم ورزشی را مشخص و برنامه استراتژیکی در اختیار مدیران و مسئولان ذی ربط قرار داده تا با تدوین راهکارها و اقدامات لازم بتوانند تعداد و میزان این چالش ها را کاهش و شرایط و زمینه برند شدن این رشته را تسهیل نمایند.

توسعه زیرساخت های ورزش از اهمیت بالایی برخوردار است و می تواند به بهبود سلامت جامعه، ایجاد فرصت های شغلی و تأثیرگذاری در تحقق توسعه پایدار کمک کند. یکی از منابع مهم تأمین مالی توسعه زیرساخت ها، بهره گیری از ظرفیت خیرین و سرمایه گذاران بخش خصوصی است. هدف پژوهش حاضر شناسایی پیامدهای استفاده از ظرفیت خیرین در توسعه زیرساخت های ورزش کشور می باشد. این پژوهش به شیوه کیفی انجام شد و برای تحلیل داده ها از روش تحلیل محتوای کیفی با استفاده از تکنیک تحلیل مضمون استفاده گردید که ماهیت اکتشافی دارد. جامعه آماری در این پژوهش را تمامی متخصصان و مدیران ورزشی و کسانی که در حوزه خیرین ورزش فعالیت داشتند، تشکیل داده بودند. نمونه گیری به صورت هدفمند و گلوله برفی انجام شد که با 22 مصاحبه به اشباع نظری رسید. به منظور گردآوری اطلاعات از مصاحبه نیمه ساختاریافته استفاده شد که به صورت ارتباط مستقیم و به صورت تماس تلفنی انجام شد. برای سنجش روایی و پایایی از مقبولیت، قابلیت انتقال، تأییدپذیری و باز آزمون استفاده شد. از تجزیه و تحلیل داده ها 49 کد باز استخراج شد که در 9 مضمون فرعی قرار گرفت. در نهایت مضامین فرعی نیز در چهار مضمون اصلی شامل توسعه اقتصادی، توسعه اجتماعی، توسعه سلامت و توسعه ورزش دسته بندی شدند. یافته های حاضر بیانگر اهمیت استفاده از ظرفیت خیرین در سازمان های ورزشی می باشد و راهنمای مناسبی برای خیرین ورزشیِ آتی است تا بتوانند مشارکت های خود را به گونه ای سامان دهند که بیشترین بازدهی را داشته باشد.

هدف پژوهش حاضر ساختاردهی عوامل مؤثر بر بزرگ نمایی فعالیت های انجام شده در ورزش همگانی بود. این پژوهش از نوع، تحقیقات توصیفی است که به صورت میدانی انجام گردید. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمامی خبرگان آگاه به ورزش همگانی بودند. این افراد شامل مدیران و کارکنان فدراسیون ورزش های همگانی که در حوزه سیاست گذاری اطلاعات کاملی را دارا می باشند و همچنین  اساتید مدیریت ورزشی آگاه به حوزه ورزش همگانی بودند. بر اساس انتخاب گلوله برفی تا حد رسیدن به اشباع نظری تعداد 54 نفر (12 نفر از فدراسیون ورزش های همگانی و همچنین 42 نفر از اساتید مدیریت ورزشی آگاه به ورزش های همگانی) به عنوان نمونه پژوهش مشخص نمودیم. به منظور تجزیه و تحلیل داده های پژوهش حاضر از روش های آماری کلوموگراف اسمیرنف و آزمون تی تک نمونه ای با استفاده از نرم افزار اس. پی. اس. اس. و همچنین روش مدل سازی ساختاری تفسیری با استفاده از نرم افزار میک مک استفاده شد. نتایج نشان داد که کمبود منابع مالی در ورزش همگانی، انتصاب مدیران به دور از بررسی تجارب آنان در ورزش همگانی، ابهام در خصوص کارکردها و نقش متولیان ورزش همگانی در کشور و نبود ثبات مدیریتی در سازمان های ورزشی جزو عوامل مستقل کلیدی است که بر اساس روش مدل سازی ساختاری تفسیری این عوامل خود سبب تأثیرگذاری بر سایر عوامل موجود بر بزرگ نمایی فعالیت های انجام شده در ورزش همگانی است. به عبارتی در جهت مدیریت بزرگ نمایی فعالیت های انجام شده در ورزش همگانی می بایستی به عوامل مستقل کلیدی شناسایی شده توجه جدی نمود و سعی در رفع این عوامل دشت.

امید به زندگی یکی از شاخص های کیفیت زندگی و رفاه اجتماعی است.امیدواری و خوش بینی نسبت به اینده از جمله نشانه های پویایی و نشاط در جامعه و انگاره ای برای پیشرفت اجتماعی است.هدف از پژوهش حاضر بررسی مطالعات انجام شده پیرامون طراحی الگو و ابعاد موثر بر امید به زندگی در جوانان با استفاده از رویکرد استقرایی فراترکیب کیفی است.این روش شامل گام های هفت گانه ای است که به ارزیابی و تحلیل نظام مند نتایج و یافته های مطالعات پیشین می پردازد.فراترکیب این امکان را برای پژوهشگر فراهم می سازد تا به شیوه ای ساختارمند از یافته های استخراج شده از مطالعات کیفی مرتبط با موضوع تحقیق برای ایجاد یافته های جامع و تفسیری استفاده نماید به همین دلیل نتایج پژوهش های پیشین از منابع داخلی طی سال های 1390تا 1401 جمع اوری و مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. از بین 49 مقاله مستخرج ، 22 مقاله برای تجزیه و تحلیل نهایی انتخاب شده است. در جریان این تحقیق به نظریه های اشنایدر،ریمان، مندل و رابینسون اشاره شده است. نتایج پژوهش با توجه به بررسی متعدد مقاله های استخراج شده به 47 کد منجر شده که میتوان به مهم ترین مولفه ها با توجه به تکرارشان به سرمایه اقتصادی، شیوه زندگی، وضعیت گزشکی بهداشتی،سلامت جسمی و روانی و دینداری اشاره نمود.

هدف از پژوهش حاضر طراحی و تدوین راهبردهای صلح و توسعه از طریق ورزش بود. پژوهش حاضر به لحاظ هدف کاربردی و گردآوری داده ها (کیفی-کمی) از نوع تحقیقات راهبردی بود که به صورت میدانی انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه استادان مدیریت ورزشی، خبرگان ورزشی، مدیران، کارشناسان ورزشی و ورزشکاران بودند؛ در بخش کیفی ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از روش نمونه گیری ﻫﺪﻓﻤﻨﺪ، 30 ﺧﺒﺮه  ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻧﻤﻮﻧﻪ آﻣﺎری و در بخش کمی با استفاده از فرمول کوکران تعداد 384 نفر به روش نمونه گیری خوشه ای انتخاب شدند. ابزار اندازه گیری پرسشنامه محقق ساخته بود، برای تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از روش های آمار توصیفی مانند محاسبه فراوانی، درصد، میانگین و آزمون فریدمن در نرم افزار SPSS استفاده شد؛ از تحلیل سوات برای بررسی سؤالات پژوهش استفاده شد. یافته ها نشان داد نقاط قوت صلح و توسعه از طریق ورزش 22 عامل؛ نقاط ضعف صلح و توسعه از طریق ورزش 17عامل؛ فرصت های صلح و توسعه از طریق ورزش 19 عامل؛ تهدیدهای صلح و توسعه از طریق ورزش 15 عامل بود. همچنین یافته ها نشان داد نقاط ضعف های تدوین برنامه راهبردی صلح و توسعه از طریق ورزش بر قوت های آن غلبه دارد؛ نقاط فرصت ها تدوین برنامه راهبردی صلح و توسعه از طریق ورزش بر تهدیدها آن غلبه دارد چرا که موقعیت تدوین برنامه راهبردی صلح و توسعه از طریق ورزش در منطقه محافظه کارانه قرار می گیرد؛ بنابراین مهم ترین استراتژی ها تدوین برنامه راهبردی صلح و توسعه از طریق ورزش در بخش استراتژی WO بود. به علاوه براساس تحلیل SWOT،  در مجموع  10 استراتژی WO برای برنامه راهبردی صلح و توسعه از طریق ورزش تدوین شد. مسئولین و متولیان ورزش به تقویت نقاط قوت و حل نقاط ضعف این مسئله را در حوزه ورزش جدی بگیرند، تا به جایگاهی که نقاط قوت بر نقاط ضعف صلح و توسعه از طریق ورزش غلبه داشته باشد برسیم.

هدف از این مطالعه شناسایی فرصت ها و چالش های شانزدهمین المپیاد فرهنگی ورزشی دانشجویان پسر دانشگاه های کشور برای جامعه میزبان بود. روش پژوهش کیفی و از نوع تحلیل مضمون بود. مشارکت کنندگان شامل 19 نفر از مدیران ارشد، مسئولان و اعضای کمیته های اجرایی ستاد برگزاری مسابقات بودند. ابزار تحقیق مصاحبه نیمه ساختاریافته بود. برای اعتباربخشی به تحقیق از راهبردهای توصیف غنی، ملاحظات اخلاقی، بررسی همتایان، دوستان منتقد و همسوسازی استفاده شد. نتایج نشان داد در بخش فرصت ها هفت مضمون اصلی شامل توسعه زیرساخت ها و فضاهای فیزیکی، بازاریابی و برندسازی، ارتباطی و تعاملی، فرهنگی-اجتماعی، ورزشی، تجربه آموزی و یادگیری سازمانی و نهایتاً انگیزشی و روانی شناسایی شد. همچنین هشت مضمون اصلی شامل مالی، لجستیکی و سازمان دهی، امنیتی و انتظامی، فرهنگی و اجتماعی، مدیریتی، ارتباطی و هماهنگی، فضا و تجهیزات و منابع انسانی نیز در بخش چالش ها احصا شد. در مجموع، المپیاد فرهنگی ورزشی فراهم کننده فرصت های چشمگیری برای رشد و توسعه دانشگاه اصفهان بود. جهت انتقال تجارب ناشی از چالش های این المپیاد، پیشنهاد می شود میزبانان بعدی تدابیر لازم برای بهره مندی مؤثرتر از فناوری برای ارتقای ارتباطات و تسریع و تسهیل در امور داشته باشند. علاوه بر آن توانمندسازی اعضای کمیته ها قبل از برگزاری رویداد، تلاش برای جذب حامیان مالی و مشارکت گسترده تر سازمان ها و شرکت های دولتی و خصوصی و نهایتاً استفاده از مشاوران زبده در امر مدیریت این رویداد از دیگر پیشنهادهای این پژوهش بود.

زمینه و هدف: بیماری کبد چرب غیرالکلی ارتباط نزدیکی با مقاومت به انسولین در کبد و بافت های محیطی دارد و تمرین بدنی منظم می تواند با بهبود حساسیت به انسولین، در پیشگیری و درمان آن مؤثر باشد. هدف از مطالعه حاضر مقایسه اثر تمرینات تناوبی شدید و تداومی متوسط بر سطوح سرمی گیرنده پپتید شبه گلوکاگون-1 و فتوئین آ و حساسیت به انسولین در موش های نر مبتلا به کبد چرب غیرالکلی ناشی از رژیم پر چرب بود. روش تحقیق: در این مطالعه تجربی، تعداد 28 سر رت صحرایی نر با سن شش تا هشت هفته و با دامنه وزنی بین 150 تا 180 گرم، به طور تصادفی به چهار گروه (هر گروه هفت سر رت) شامل تمرین تناوبی شدید (80 تا 95 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی)، تمرین تداومی متوسط (50 تا 60 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی)، کنترل (بیماری کبد چرب) و کنترل سالم (غذای استاندارد)؛ تقسیم شدند. تمرینات ورزشی به مدت هشت هفته و هر هفته پنج جلسه، به اجرا درآمد. برای استخراج نتایج، از آزمون های آماری تحلیل واریانس یک راهه و توکی در سطح معنی داری 05/0≥p استفاده شد. یافته ها: تمرین تناوبی شدید و تمرین تدوامی متوسط، موجب کاهش سطح سرمی فتوئین آ (به ترتیب با 008/0=p و 03/0=p)؛ افزایش سطح سرمی گیرنده پپتید شبه گلوکاگون-1 (به ترتیب با 008/0=p و 003/0=p) و حساسیت به انسولین (به ترتیب با 007/0=p و 01/0=p) شدند؛ اما تفاوت معنی داری در سطح شاخص ها بین  دو گروه تمرینی مشاهده نشد (05/0>p). نتیجه گیری: تمرینات تناوبی شدید و تداومی متوسط، مستقل از نوع و شدت تمرین، موجب بهبود عوامل تعدیل کننده التهاب، کبد چرب و بهبود حساسیت به انسولین در موش های مبتلا به کبد چرب شدند؛ مدلی که می تواند در آینده، برای مطالعات انسانی مورد توجه قرار گیرد.

اثرات و خواص فیزیکی آب منابع مفیدی برای تمرین افراد سالمند مبتلا به آرتروز است. ویژگی های فیزیکی آب تحت تأثیر عمق آبی قرار می گیرد که افراد در آن ورزش می کنند و تأثیرات تمرینی را متفاوت می کند؛ بنابراین هدف این مطالعه، مقایسه تأثیر تمرین در آب کم عمق و عمیق بر تعادل پویا، خطر سقوط و درد در زنان سالمند مبتلا به استئوآرتریت زانو بود. تعداد 43 زن در دامنه سنی 55 سال و بیشتر، با عارضه استئوآرتریت مزمن زانو پس از تکمیل رضایت نامه و ارزیابی های مقدماتی و پیش آزمون، با توجه به دو متغیر شاخص توده بدن و درصد چربی و همچنین متغیرهای وابسته همتاسازی شدند. سپس به طور تصادفی در سه گروه قرار گرفتند: 1) تمرین در آب کم عمق (14=n)، 2) تمرین در آب عمیق (14=n) و 3) کنترل (15=n). مداخله تمرینی هشت هفته تمرین 45 تا 60 دقیقه ای، سه بار در طول هفته بود. برای اندازگیری های تعادل پویا، خطر سقوط و درد به ترتیب از آزمون های ستاره، پرسشنامه برگ و پرسشنامه کووس استفاده شد. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس دوعاملی با تکرار سنجش عامل آزمون و آزمون تعقیبی LSD در سطح اطمینان 95 درصد تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان داد، بهبود تعادل پویا، کاهش خطر سقوط و میزان درد در گروه آب کم عمق در مقایسه با گروه آب عمیق (001/0>P) و گروه کنترل (001/0>P) به طور معنا داری بیشتر بود. بهبود این متغیرها در گروه آب عمیق نیز در مقایسه با گروه کنترل به طور معنا داری بیشتر بود (001/0>P). براساس یافته های تحقیق، پیشنهاد می شود از تمرین در آب به ویژه تمرین در آب کم عمق، به عنوان راهکاری مناسب و تأثیرگذار بر کاهش خطر سقوط، درد و بهبود تعادل پویا برای سالمندان مبتلا به استئوآرتریت مزمن زانو استفاده شود.

هدف: مطالعه حاضر به مقایسه نیروهای عکس العمل زمین حین راه رفتن در سالمندان با سابقه کووید-19 و افراد سالم می پردازد. مواد و روش ها: در این تحقیق نیمه تجربی 30 نفر به صورت هدفمند به دو گروه 15نفر با سابقه ابتلا به ویروس کرونا و 15 نفر سالم تقسیم شد. از دستگاه صفحه ی نیرو بِرتک با نرخ نمونه برداری1000 هرتز جهت ثبت نیروهای عکس العمل زمین استفاده شد. داده های نیروی عکس العمل زمین با استفاده از فیلتر باترورث مرتبه چهارم و با برش فرکانس50 هرتز انجام شد. از آزمون آماری شاپیرو-ویلک برای بررسی طبیعی بودن داده ها و از آزمون آماری t مستقل جهت مقایسه میانگین های هر دو گروه استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده های آماری از نرم افزار SPSS نسخه 26 در سطح معنی داری 05/0 استفاده گردید. یافته ها: در زمان رسیدن به اوج نیروی عمودی عکس العمل زمین در هنگام برخورد پاشنه پا با زمین (030/0=P)، اوج نیروی مولفه قدامی-خلفی در هنگام جدا شدن پاشنه پا (031/0=P)؛ و جابجایی مرکز فشار در جهت قدامی-خلفی (002/0=P) بین دو گروه اختلاف معنی دار مشاهده شد و در سایر متغیرها اختلاف معنی دار وجود نداشت (05/0>P). نتیجه گیری: سالمندان با سابقه کووید-19 در مقایسه با افراد سالم دارای اختلال تعادل به ویژه در راستای قدامی- خلفی می باشند. علاوه بر آن توان کمتر در مرحله پیشروی به سمت جلو و کاهش سرعت را تجربه می کنند. بنابراین در توانبخشی افراد مبتلا توجه بیشتری به این مسئله ضروری است.

هدف پژوهش حاضر بررسی اثر تمرینات زنجیره حرکتی کتف بر عملکرد، ریتم اسکاپولوهومرال و حس وضعیت مفصل شانه در ژیمناستیک کاران مبتلا به دیسکینزی کتف بود. تعداد 30 ژیمناستیک کار مبتلا به دیسکینزی کتف به صورت تصادفی ساده در دو گروه تجربی (15 نفر با میانگین سنی 95/2±2/11 سال) و کنترل (15 نفر با میانگین سنی 56/3±4/11 سال) قرار گرفتند. برای ارزیابی اختلال حرکت کتف از آزمون دیسکینزی کتف و لغزش جانبی کتف کیبلر، به منظور اندازه گیری ریتم اسکاپولوهومرال از گونیامتر، برای ارزیابی حس وضعیت مفصل شانه از روش عکس برداری (45 و 80 درجه) و به منظور ارزیابی عملکرد شانه از آزمون YBT-UQ استفاده شد. سپس گروه تجربی به مدت هشت هفته در تمرینات زنجیره حرکتی کتف شرکت کردند و مجدداً آزمون های اولیه دو گروه اجرا و نتایج ثبت شد و داده ها با استفاده آزمون t جفت شده (برای تغییرات درون گروهی) و آنکووا (برای تفاوت های بین گروهی) در سطح 05/0P≤ تحلیل شدند. نتایج نشان داد، بین عملکرد مفصل شانه، ریتم اسکاپولوهومرال و حس وضعیت مفصل شانه در زوایای 40 و 80 درجه در پس آزمون در دو گروه تفاوت معناداری وجود داشت (001/0P=). همچنین اختلاف معناداری بین عملکرد مفصل شانه، ریتم اسکاپولوهومرال و حس وضعیت مفصل شانه در زوایای 40 و 80 درجه در پیش آزمون و پس آزمون گروه تجربی وجود داشت؛ در حالی که در گروه کنترل این تفاوت معنادار نبود. با توجه به یافته های پژوهش به نظر می رسد که تمرینات زنجیره حرکتی کتف برای ژیمناست کاران مبتلا به دیسکینزی کتف موجب بهبود عملکرد شانه، ریتم اسکاپولوهومرال و حس وضعیت مفصل شانه می شود؛ بنابراین به عنوان تمریناتی سودمند می توان آن را به متخصصان توان بخشی، مربیان و ژیمناست کاران توصیه کرد.

هدف: چاقی با افزایش التهاب سیستمیک، خطر تخریب عصبی را افزایش می دهد. در این پژوهش، اثر شش هفته تمرین عملکردی شدید همراه با رژیم و مکمل کتوژنیک بر نورومتابولیت های مغزی -که از شاخص های مهم سلامت نورونی هستند- بررسی شد. مواد و روش ها: در این کارآزمایی بالینی تصادفی، ۲۱ داوطلب دارای اضافه وزن یا چاق به سه گروه تقسیم شدند: تمرین عملکردی شدید (EX)؛ تمرین همراه با رژیم کتوژنیک حاوی تری گلیسریدهای زنجیره متوسط (MCT) (EX+KD)؛ گروه کنترل (C). تمرینات به مدت شش هفته، سه جلسه در هفته به صورت عملکردی شدید انجام شد. متخصص تغذیه رژیم کتوژنیک را طراحی کرد و مکمل MCT به صورت روزانه مصرف شد. مقادیر نورومتابولیت ها با طیف نگاری رزونانس مغناطیسی پروتون (¹H-MRS) از ناحیه ورمیس مخچه (سیستم 1.5T Philips Ingenia) به صورت تک وُکسلی اندازه گیری و با نرم افزار Osprey پردازش شد. تحلیل داده ها با تحلیل واریانس یک طرفه (آنوا) و آزمون تعقیبی توکی انجام شد (05/0=α). یافته ها: پس از مداخله، در مقایسه با گروه کنترل، سطح میواینوزیتول (mI) در گروه های EX و EX+KD به ترتیب 12 درصد و 57 درصد کاهش یافت؛ در حالی که سطح کولین (Cho) در همین گروه ها به ترتیب ۹۷ درصد و ۱۹۳ درصد افزایش داشت. همچنین سطح N-استیل آسپارتات (NAA) در گروه EX 91 درصد و در گروه EX+KD 38 درصد افزایش یافت که همه این تغییرات در سطح معناداری 05/0>P معنا دار بود. تغییرات مشاهده شده نشان دهنده اثر معنادار مداخله ها بر شاخص های نورومتابولیتهای مغز بود. نتیجه گیری: براساس نتایج پژوهش حاضر، تمرین عملکردی شدید به تنهایی موجب بهبود وضعیت نورومتابولیتهای مغز می شود؛ یعنی Cho و NAA افزایش یافت و mI کاهش پیدا کرد؛ در حالی که ترکیب ورزش با رژیم کتوژنیک حاوی MCT با تقویت تغییرات در Cho و mI، اثرات محافظتی قوی تری بر بافت عصبی داشت و این موضوع می تواند روند تخریب عصبی مرتبط با چاقی را مهار کند، اما این تأثیر هم افزایی بر NAA مشاهده نشد.

بر اساس شواهد اسیدهای چرب امگا- 3 (ω3) دارای آثار ضدالتهابی است و پژوهشهای اخیر بیانگر توانایی بالقوه آنها در کاهش التهاب مزمن است. این پژوهش با هدف تعیین اثر شش هفته تمرین هوازی شدید و دریافت مکمل ω3 بر میزان پروتئین اینترلوکین-6 (IL-6) و عامل نکروز دهنده توموری-آلفا (TNF-α) در بافت کبدی موشهای چاق اجرا شد. در این پژوهش تجربی، 30 سر موش نر بالغ بطور تصادفی در پنج گروه جیره استاندارد (ND)، جیره پرچرب (HFD)، جیره پرچرب+تمرین (HFD+T)، جیره پرچرب+ω3 (HFD+ω3) و جیره پرچرب+تمرین+ω3 (HFD+T+ω3) تقسیم شدند. تمرین هوازی شدید شامل 10 تا 50 دقیقه دویدن روی نوارگردان با شدت 75-70 درصد اکسیژن مصرفی بیشینه، سرعت 25 تا 30 متر در دقیقه و شیب 15 درصد به مدت شش هفته بود. گروه های مکمل طی دوره مداخله، مقدار 500 میلیگرم بر کیلوگرم از توده بدن از مکملهای EPA و DHA به ازای هر گرم غذا به صورت گاواژ دریافت کردند. میزان پروتئین IL-6 و TNF-α در بافت کبدی با روش برادفورد اندازه گیری شد. میزان پروتئینهای IL-6 و TNF-αدر گروههای HFD+T، HFD+ω3 و HFD+T+ω3 نسبت به گروه ND بطور معناداری بیشتر و در مقایسه با گروه HFD کمتر بود. همینطور میزان این دو پروتئین در گروههای HFD+ω3 و HFD+T+ω3 نسبت به گروه HFD+T بطور معناداری کمتر بود، هرچند بین این دو گروه تفاوت معناداری دیده نشد. طبق این نتایج، ترکیب تمرین هوازی شدید و دریافت مکمل ω3 دارای اثر هم افزایی در تعدیل التهاب بافت کبدی ناشی از چاقی است.

هدف: سکته مغزی ایسکمیک یکی از شایع ترین اختلالات نورولوژیک در سراسر جهان است و به عنوان دومین عامل مرگ ومیر و یکی از عوامل اصلی ناتوانی های بلندمدت در بزرگسالان شناخته می شود. با توجه به نقش محافظتی تمرین هوازی در بهبود عملکرد نورونی و اثرات تنظیمی آدنوزین بر پاسخ های سلولی، این پژوهش با هدف بررسی تأثیر این دو مداخله بر بیان ژن HIF-1α در مغز رت های نر ویستار پس از سکته مغزی ایسکمیک انجام شد. مواد و روش ها: پنجاه رت نر بالغ از نژاد ویستار با سن ۸ تا ۱۰ هفته و وزن بین ۲۴۰ تا ۲۷۰ گرم، به صورت تصادفی به پنج گروه تقسیم شدند: شم، سکته مغزی+کنترل، سکته مغزی+تمرین هوازی، سکته مغزی+آدنوزین و سکته مغزی+آدنوزین+تمرین هوازی. سکته مغزی ایسکمیک با روش انسداد موقت شریان کاروتید مشترک به مدت ۴۵ دقیقه در رت های نر بالغ القا شد. تمرین هوازی دو روز پس از القا آغاز شد و به مدت هشت هفته ادامه یافت. رت های گروه تمرینی، پنج روز در هفته طبق یک پروتکل پیش رونده روی تردمیل فعالیت داشتند. برنامه تمرینی در هفته اول با سرعت 20 متر در دقیقه، بدون شیب و به مدت 18 دقیقه آغاز شد و به تدریج افزایش یافت؛ به طوری که در هفته هشتم به سرعت ۳۰ متر در دقیقه، با شیب ۱۰ درجه و مدت زمان ۵۰ دقیقه رسید. آدنوزین با دوز 3/0 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن، روزانه یک بار به گروه های درمانی مربوط تزریق شد. چهل وهشت ساعت پس از پایان پروتکل تمرینی، رت ها قربانی شدند و بافت های مغزی آن ها برای بررسی بیان ژن HIF-1α با استفاده از روش PCRجمع آوری شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی تجزیه و تحلیل شدند. نتایج: یافته ها نشان داد، بیان ژن HIF-1α در گروه های سکته مغزی+آدنوزین+تمرین و سکته مغزی+تمرین در مقایسه با گروه های شم (001/0P<)، سکته مغزی+کنترل (001/0P<) و سکته مغزی+آدنوزین (001/0P<) بیشتر و معنادار بود. نتیجه گیری: تمرین هوازی به طور چشمگیر بیان HIF-1α و بقای نورونی در رت های ایسکمیک را افزایش داد. آدنوزین به تنهایی اثری نداشت و ترکیب آن با ورزش برتری آماری بر تمرین تنها نشان نداد. این یافته ها بر نقش محوری ورزش هوازی در توان بخشی پس از سکته مغزی و ضرورت بهینه سازی دوز و زمان بندی آدنوزین در مطالعات آینده را تأکید می کند.

هدف این پژوهش بررسی تأثیر تمرین جسمی و ذهنی بر تغییرپذیری الگوی هماهنگی حرکتی و نرمی حرکت در ضربه گلف بود؛ بر این اساس، 30 نفر (میانگین سنی 3/4±25 سال) به صورت تصادفی به سه گروه تمرین جسمانی، تمرین ذهنی و کنترل تقسیم شدند. افراد برای پیش آزمون 10 ضربه را انجام دادند. سپس براساس گروه بندی خود در هر روز 180 کوشش (10 بلوک 18 کوششی) را تکمیل کردند. تمرین به مدت شش روز ادامه داشت. شرکت کنندگان گروه جسمانی به اجرای تکلیف به صورت جسمانی و شرکت کنندگان در گروه تمرین ذهنی فقط به مرور ذهنی تکلیف بدون انجام حرکت آشکار پرداختند، اما گروه کنترل فقط در آزمون ها شرکت کرد و تکلیف را تمرین نکرد. هفت روز بعد از آخرین روز اکتساب، افراد مجدد 10 ضربه را به عنوان یادداری اجرا کردند. دقت ضربه و کینماتیک حرکت در حین اجرای آزمون ها ثبت شد. تغییرپذیری الگوی هماهنگی حرکتی و جرک حرکت از داده های کینماتیک محاسبه شد. نرمال بودن داده ها با آزمون شاپیرو-ویلک تأیید شد (05/0<P). به منظور تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس استفاده شد. نتایج نشان داد، تمرین جسمانی و تمرین ذهنی در یادگیری ضربه گلف مؤثر بودند، اما این تأثیر برای تمرین جسمی بیشتر بود (20/13=(27 و 2)F، 001/0>P، 49/0=η2p). همچنین تمرین ذهنی مشابه با تمرین جسمانی موجب افزایش نرمی حرکت شد، اما این بهبود به اندازه تمرین جسمانی نبود (26/15=(27 و 2)F، 001/0>P، 53/0=η2p). دلیل احتمالی برای این یافته ها ممکن است وجود بازخورد واقعی در اجرای تمرین جسمانی باشد که موجب اصلاح و به روزرسانی مدل های درونی می شود.

در دنیای پیشرفته ورزش امروز، تصمیم گیری درست، علمی و به موقع نقش بسیار مهم و تعیین کننده ای در شکست یا موفقیت دارد. کسب موفقیت در میادین بین المللی ورزشی تابعی از موفقیت در عرصه های مختلف جامعه است. هدف این پژوهش، بررسی عوامل مؤثر بر بهبود عملکرد ورزشکاران استان قزوین در بازی های المپیک 2024 پاریس و بازی های آسیایی 2026 ناگایو بود. روش پژوهش حاضر کیفی بود. جامعه آماری این پژوهش، معاونین ستادی وزارت ورزش و جوانان و اداره کل ورزش و جوانان استان قزوین، مدیران ارشد کمیته ملی المپیک جمهوری اسلامی ایران، رؤسا، نواب و دبیران 33 فدراسیون ورزشی و هیئت های ورزشی استان قزوین، صاحبنظران، پیشکسوتان، مربیان و ورزشکاران استان قزوین (آگاه به موضوع تحقیق) و اعضای هیئت علمی رشته تربیت بدنی و علوم ورزشی آگاه به موضوع تحقیق بودند. با استفاده از روش نمونه گیری نظری با تعدادی از افراد جامعه، مصاحبه های کیفی انجام شد که نمونه آماری تا حد رسیدن به اشباع نظری (27 نفر) برای مصاحبه ادامه یافت. الگوی ارائه شده بر مبنای مدل موفقیت ورزشی دی بوسچر و همکاران (2006) که رویکردی سیستمی دارد، در دو طبقه درونداد و فرایند و با 14 مفهوم و 229 شاخص طراحی شد. بخش درونداد شامل شش مفهوم ورزشی، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی- فرهنگی، فناوری، رسانه و بخش فرایند شامل هشت مفهوم سیاست های ورزشی و سازمان دهی، توسعه ورزش پایه، سیستم استعدادیابی، ورزشکار و حمایت از ورزشکار، اماکن و تجهیزات ورزشی، مربیگری و توسعه آن و توانمندسازی مربیان، مسابقات ملی و بین المللی و توسعه علمی- پژوهشی بود. پیشنهاد می شود، مسئولان استان قزوین به منظور موفقیت ورزشکاران، توجه خود را بر این شاخص ها متمرکز کنند و با اجرایی کردن آن ها گام های مؤثری برای دستیابی به این هدف بردارند.

امروزه رعایت اخلاق و حفظ ارزش های اخلاقی یکی از پدیده های مهمی است که در بیشتر سازمان ها مدنظر قرار می گیرد. هدف تحقیق حاضر، مطالعه عوامل مؤثر بر تصمیم گیری اخلاقی مربیان زن استان تهران بود. جامعه آماری پژوهش، تمامی مربیان زن باشگاه های ورزشی استان تهران بود و نمونه آماری پژوهش 398 نفر تعیین شد که به صورت هدفمند و دردسترس از بین جامعه پژوهش انتخاب شدند. ابزار تحقیق، پرسشنامه محقق ساخته ای بود که پس از اعتبارسنجی استفاده شد. برای تحلیل داده ها از آزمون های کلموگروف-اسمیرنف و آزمون t تک نمونه ای و برای طراحی مدل از مدل سازی معادلات ساختاری استفاده شد. نتایج تحلیل عامل تأییدی مدل پژوهش نشان داد که عوامل حرفه ای، اخلاق شخصی، عوامل محیطی، عوامل انحرافی، معنویات و مادیات و عوامل روحی-روانی به ترتیب بیشترین اثر را بر تصمیم گیری اخلاقی مربیان زن استان تهران داشتند. با توجه به بارهای عاملی به دست آمده، سه عامل طفره رفتن از مسئولیت، چارچوب های اخلاقی و محیط های اجتماعی، دولتی و قانونی، بیشترین نقش را داشتند. همچنین، تفاوت معناداری بین عوامل مؤثر بر تصمیم گیری اخلاقی مربیان زن استان تهران در ورزش های تیمی و انفرادی مشاهده نشد. براساس یافته های تحقیق، لازم است به عوامل حرفه ای، شخصی و محیطی که بیشترین تأثیر را بر تصمیم گیری اخلاقی مربیان زن استان تهران دارند، توجه بیشتری شود.

هدف: این پژوهش با هدف مقایسه تأثیر سه برنامه غذایی مختلف شامل رژیم غنی از کربوهیدرات، رژیم غنی از پروتئین و رژیم کتوژنیک بر شاخص های عملکرد ورزشی، ترکیب بدن و متغیرهای سوخت و سازی در ورزشکاران ممتاز طراحی گردید. روش پژوهش: در این کارآزمایی متقاطع تصادفی شده، ۳۰ ورزشکار مرد به مدت ۱۲ هفته تحت سه مداخله غذایی مختلف قرار گرفتند. ارزیابی ها شامل سنجش ترکیب بدن با دستگاه InBody 970، اندازه گیری VO₂max با تحلیل گازهای تنفسی، آزمون وینگیت برای سنجش توان بی هوازی، و اندازه گیری شاخص های بیوشیمیایی و روان شناختی بود. یافته ها: برنامه غذایی غنی از پروتئین بیشترین کاهش را در بافت چربی بدن موجب شد، در حالی که رژیم غنی از کربوهیدرات به بهترین نتایج در آزمون حداکثر اکسیژن مصرفی منجر گردید. رژیم کتوژنیک علی رغم ایجاد کاهش وزن، باعث کاهش قابل توجه عملکرد در فعالیت های ورزشی با شدت بالا و افزایش سطح آنزیم کراتین کیناز شد. همچنین این رژیم تأثیر نامطلوبی بر حالت روانی ورزشکاران داشت. نتیجه گیری: به نظر می رسد انتخاب برنامه غذایی مناسب برای ورزشکاران باید بر پایه اهداف ویژه تمرینی و ویژگی های فردی آنان صورت پذیرد. رژیم غنی از کربوهیدرات برای ورزش های استقامتی و رژیم غنی از پروتئین برای بهبود ترکیب بدن و بازیابی توانایی مؤثرتر می باشند، در حالی که به کارگیری رژیم کتوژنیک نیازمند ملاحظات ویژه و دوره سازگاری طولانی تر است.

مقدمه و اهداف: تمرینات اینتروال پرشدت روشی کارآمد برای بهبود ظرفیت هوازی و ترکیب بدنی در ورزشکاران حرفه ای است، اما می تواند پاسخ های التهابی گذرا ایجاد کند. تاب آوری روان شناختی با پاسخ های استرسی بهتر و خطر کمتر بیش تمرینی مرتبط است. این مطالعه به بررسی ارتباط تاب آوری روان شناختی پایه با تغییرات نشانگرهای التهابی در ۲۴ و ۴۸ ساعت پس از هشت هفته HIIT در ورزشکاران حرفه ای استقامتی پرداخته و دو هدف اصلی داشت: (۱) مقایسه روند تغییرات نشانگرها بین گروه های با تاب آوری بالا و پایین؛ (۲) بررسی سهم پیش بینی کننده مستقل تاب آوری پس از تعدیل متغیرهای مخدوش کننده. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی تصادفی شده، ۴۰ ورزشکار حرفه ای مرد(سن ۲/۳±۳/۲۵ سال؛ VO₂max ۵۸.۴ ± ۵.۱ میلی لیتر/کیلوگرم/دقیقه) بر اساس CD-RISC به دو گروه تاب آوری بالا ۲۰n= و تاب آوری پایین ۲۰ n= تقسیم شدند. هر دو گروه ۸ هفته HIIT ۳ جلسه/هفته؛ ۶-۸ ست ۳۰ ثانیه ای با ۹۰-۱۰۰% حداکثر ضربان قلب و ریکاوری فعال ۶۰-۱۲۰ ثانیه انجام دادند. نمونه های خونی در پایه، ۲۴ و ۴۸ ساعت پس از جلسه آخر جمع آوری و سطوح IL-6، CRP و TNF-α اندازه گیری شد. تحلیل با RM-ANOVA، همبستگی پیرسون و رگرسیون سلسله مراتبی بود. یافته ها: گروه تاب آوری بالا در مقادیر IL-6 (۰۰۱/۰P=) و CRP (۰۰۲/۰P=) و TNF-α (۰۱۴/۰P=) کاهش معنی داری نشان داد، گروه تاب آوری پایین، افزایش ۲۸% واریانس IL-6 و ۲۲% CRP را نشان داد. نتیجه گیری: تاب آوری روان شناختی بالاتر به طور مستقل با کاهش پاسخ های التهابی تأخیری پس از HIIT مرتبط است و ممکن است به ریکاوری سریع تر کمک کند. مطالعات آینده می توانند مداخله های تقویت تاب آوری را بررسی کنند.

تغذیه یکی از مهم ترین فاکتورهای سبک زندگی و موثر بر سلامت عمومی بدن و نیز پیشگیری، کنترل و درمان بیماری ها می باشد. درمورد ورزشکاران تغذیه به عنوان یک عامل موثر بر عملکرد ورزشی نیز شناخته می شود. از طرفی یکی از مهم ترین دغدغه های ورزشکاران رشته های مختلف کسب وزن و ترکیب بدنی مناسب یا اصلاح آن در دوره های مختلف است. برای جستجوی مقالات مورد استفاده به زبان انگلیسی و فارسی در بازه ی زمانی سال 2020 تا 2025 کلیدواژه های "Nutrition knowledge"، "Nutrition Awareness"، "Nutrition Education"، "Body Composition"، "Body Fat Percentage"، "Body Analysis"، "Fat Free Mass" ، "Lean Body Mass"، "دانش تغذیه"، "ترکیب بدنی" و "درصد چربی" در پایگاه های Google Scholar، Scopus، PubMed، Mdpi و Isc مورد جستجو قرار گرفتند. غربالگری نظام مند از 41 مطالعه منجر به انتخاب 18 مقاله واجد شرایط شد. تحلیل این مطالعات حاکی از آن است که دانش تغذیه ای ورزشکاران و مداخله در این مورد می تواند با ترکیب بدنی ایشان مرتبط باشد. به طوری که در بیشتر موارد دانش تغذیه بهتر با درصد چربی پایین تر، توده عضلانی بالاتر و به طور کلی وزن یا شاخص توده بدنی مناسب تر مرتبط است. در مواردی دریافت آموزش یا نظارت از منابع معتبر مثل دانش آموخته ی تغذیه نیز اثر مشابهی بر شرایط ورزشکاران دارد. دانش تغذیه بهتر و یا دریافت آموزش تغذیه از منابع علمی می تواند بر بهبود شاخص های مرتبط با ترکیب بدنی از جمله درصد چربی و توده عضلانی موثر باشد.

توسعه پایدار مقاصد گردشگری ورزشی یکی از مهمترین و اصلی ترین اهداف و آرمان های بسیاری از کشورهاست. اما این توسعه پایدار مرهون تأثیرات اقتصادی، اجتماعی-فرهنگی و زیست محیطی است که بیشتر در زمینه های مختلفی بکار می رود. هدف اصلی تحقیق حاضر شناسایی و اولویت بندی عوامل مؤثر در توسعه پایدار مقصد گردشگری ورزشی شهر تهران است. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، ترکیبی است. در مرحله اول از طریق روش کیفی تحلیل مضمون به شناسایی عوامل مؤثر بر توسعه پایدار مقصد گردشگری ورزشی شهر تهران می پردازد و در مرحله دوم با استفاده از روش کمی پیمایش به اولویت بندی هریک از مضامین فوق مبادرت می ورزد. ابزار گردآوری اطلاعات در مرحله کیفی، مصاحبه های نیمه ساختاریافته می باشند که از طریق خبرگان مربوطه با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند از 14 تن از خبرگان به عمل آمده است. سپس، هریک از مضامین مستخرج از مرحله قبل جهت اولویت بندی به مرحله دوم، یعنی روش کمّی پیمایش راه یافتند. در این مرحله با استفاده از روش نمونه گیری طبقه ای و ابزار پرسشنامه، در رابطه با تایید یا رد عوامل و همچنین، اولویت بندی آنها اظهارنظر شد. در مرحله اول، با استفاده از روش کیفی تحلیل مضمون و مطابق با گام های شش گانه بروان و کلارک شناسایی و استخراج تم ها صورت پذیرفتند که در نهایت 5 مضمون اصلی و 20 مضمون فرعی شکل گرفتند. سپس، این مضامین جهت تایید یا رد به خبرگان مرحله دوم تحقیق، یعنی روش کمّی پیمایش داده شدند و مطابق با نتایج حاصل شده از آزمون ها، تمامی ابعاد و مولفه ها مورد تایید قرار گرفتند