درخت حوزه‌های تخصصی

هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر 12 هفته ورزش در آب و مصرف مکمّل امگا 3 بر مقادیر سرمی BDNF و TNF در مردان مبتلا به بیماری مولتیپیل اسکلروزیس بود. روش: 40 مرد مبتلا به ام.اس. از بین مردان مراجعه کننده به یکی از مراکز معتبر شهرستان مهاباد که دارای پرونده پزشکی بوده و به تشخیص پزشک متخصص مغز و اعصاب وجود بیماری ام.اس. در آنها به اثبات رسیده و تحت درمان بودند، با دامنه سنی 35-40 در قالب یک طرح نیمه تجربی با پیش آزمون و پس آزمون، به صورت تصادفی انتخاب شدند و در چهار گروه 10 نفره تمرین+ مکمّل، تمرین+ دارونما، مکمّل امگا3 و گروه کنترل تقسیم شدند. گروه های مداخله، تمرینات ورزشی را به مدت 12 هفته، هفته ای 3 جلسه 60 دقیقه ای انجام دادند. گروه های مکمّل، روزانه دو گرم امگا3 که به صورت 3 کپسول ژلی بود را به میزان سه بار در روز پس از هر وعده غذایی مصرف می کردند. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS-22 انجام شد. جهت بررسی طبیعی بودن توزیع داده ها از آزمون شاپیرو- ویلک استفاده شد. بعد از حصول اطمینان از طبیعی بودن توزیع داده ها، جهت مقایسه میانگین نمرات پیش آزمون و پس آزمون شاخص های گروه های تجربی و گروه کنترل، از آزمون تحلیل کوواریانس، و جهت مقایسه تفاوت بین داده های چهار گروه از آزمون تعقیبی توکی 3 استفاده شد. یافته ها: تمرینات ورزشی به همراه مصرف امگاه3 باعث افزایش BDNF در گروه ها در مقایسه با گروه کنترل شد، ولی این افزایش در گروه تمرین + مکمّل نسبت به دیگر گروه ها بیشتر بود (p<0/05). نتایج در گروه های مداخله نسبت به گروه کنترل کاهش معنی داری TNF-α را نشان داد (p<0/05). نتیجه گیری: مصرف امگا 3 به عنوان یک مکمّل می تواند اثر مثبتی بر افزایش مقادیر BDNFو کاهش مقادیر TNF-α در مردان مبتلا به ام.اس. داشته باشد.

پژوهش حاضر با هدف مطالعه و ارائه مدل توسعه گردشگری ورزشی در استان گلستان و شناسایی فرصت های کارآفرینانه آن انجام شد. داده های پژوهش از طریق روش نمونه گیری گلوله برفی و بر اساس مصاحبه های عمیق و نیمه ساختاریافته با 12 نفر از مدیران و مربیان خبره و دارای تحصیلات تکمیلی در هیأت های ورزشی و باشگاه های ورزشی استان، اساتید مدیریت ورزشی دانشگاهی و افراد فعال در حوزه گردشگری جمع آوری شد. داده ها با استفاده از نظریه داده بنیاد و رویکرد کلاسیک در دو مرحله کدگذاری واقعی و کدگذاری نظری تجزیه و تحلیل شدند. در نهایت، مدل زمینه ای بر اساس رویکرد کلاسیک گلیزر با 90 مؤلفه در 16 بُعد و 4 منظر طراحی شد. نتایج نشان داد که فرصت های گردشگری ورزشی استان گلستان شامل: مراکز تفریحی و ورزشی مبتنی بر طبیعت، فعالیت های ورزشی خاص، اقامتگاه های بوم گردی و کمپینگ، و فعالیت های آموزشی است. پیشایندهای توسعه گردشگری ورزشی استان شامل زیرساخت ها، ورزش بومی محلی و همکاری راهبردی می باشد. فرآیندهای توسعه گردشگری ورزشی نیز شامل بازاریابی اثربخش، برنامه ریزی و مدیریت، و مسیر یاددهی است. پیامدهای توسعه گردشگری ورزشی شامل ابعاد اقتصادی، آموزشی، مدیریتی، زیست محیطی، فرهنگی و اجتماعی است. این پژوهش بر ضرورت رویکردی جامع تأکید می کند که ترکیبی از انگیزه های اقتصادی، ابتکارات آموزشی و مشارکت جامعه را برای توسعه مؤثر گردشگری ورزشی در استان گلستان فراهم می آورد. به کارگیری این مدل می تواند در تحقق اهداف توسعه پایدار و ارتقای سطح کیفیت زندگی در منطقه مؤثر واقع شود.

هدف از تحقیق حاضر، تدوین مدل توسعه شادی جامعه با نقش میانجی ورزش همگانی بود. روش تحقیق حاضر، با رویکرد کیفی به روش داده بنیاد (مدل سیستماتیک اشتراوس و کوربین) است که ازنظر هدف بنیادی و ازنظر جمع آوری داده ها به صورت میدانی انجام گرفت. جامعه آماری تحقیق حاضر، شامل رئیس هیئت های ورزشی و فدراسیون ها، نخبگان ورزشی همگانی، ورزشکاران، مدیران سازمان های ورزشی، سایر افراد خبره در زمینه توسعه ورزش، روانشناسان و جامعه شناسان خبره در حوزه شادابی در سطح کشور می-باشد که به روش نمونه گیری گلوله برفی انتخاب شده اند (17 نفر). تجزیه وتحلیل داده ها جهت کدگذاری باز، محوری و گزینشی از رویکرد کیفی گراندد تئوری (تئوری زمینه ای) استفاده شد و با تحلیل مصاحبه ها، کدگذاری باز انجام گرفت. بر اساس کدهای باز شناسایی شده، کدهای محوری شکل گرفتند و به کمک کدگذاری انتخابی مدل نظری توسعه پیدا کرد، سپس مدل پارادایمی با نظر خبرگان مورد تأیید قرار گرفت. الگوی شادی جامعه با نقش میانجی ورزش همگانی، متأثر از شرایط علی (فردی، مدیریتی و محیطی) و با در نظر گرفتن راهبردهای استخراجی (انگیزشی، آموزشی و سازمانی) که متأثر از شرایط زمینه ای (زیرساخت ها و امکانات، فرهنگی و قوانین و مقررات) و شرایط مداخله گر (مالی، سلامتی و سبک زندگی) می باشد، می تواند منجر به پیامدهای روانی / رفتاری و اقتصادی گردد. با توجه به نتایج پژوهش پیشنهاد می شود با ایجاد و تسهیل این مدل و گام های توسعه ای نهایی می توان به تمامی ابعاد تأثیرگذار در مشارکت دست یافت تا در آینده با صلاحدید مسئولان به شرایط اجرا نزدیک شود.

هدف: تحقیق حاضر با هدف شناسایی و بررسی عوامل موثر بر توسعه دوچرخه سواری در شهر کرمان طراحی و اجرا شده است.روش شناسی: روش پژوهش حاضر پیمایشی و جامعه آماری پژوهش جمعیت افراد بالای چهارده سال کرمان بودند که به صورت خوشه ای چند مرحله ای 650 نفر به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. ابزار تحقیق پرسشنامه محقق ساخته ای بود که بر اساس مطالعه جامع منابع علمی موجود در حوزه دوچرخه سواری طراحی شد. روایی و پایایی این پرسشنامه با استفاده از روش های رایج و معتبر در تعیین اعتبار و پایایی پرسشنامه مورد ارزیابی قرار گرفت. داده های پژوهش با استفاده از تحلیل عاملی اکتشافی و آزمون تحلیل مسیر با استفاده از نرم افزارهای SPSS و Amos مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: نتایج تحلیل عاملی اکتشافی نشان داد که در مجموع سه عامل ایمنی، عامل امکاناتیتسهیلاتی و عامل انگیزشی 979/53 درصد از کل تغییرپذیری متغیرها را شامل می شود. نتایج تحلیل مسیر نیز نشان داد، عوامل ایمنی با تاثیر کل 38/0 بیشترین تاثیر را در توسعه دوچرخه سواری در پی داشت.نتیجه گیری: توجه به عوامل ایمنی می تواند سبب رشد دوچرخه سواری شهری در شهر کرمان و به تبع آن در کشور ایران باشد.

هدف: ورزش به عنوان یک روش غیردارویی می تواند به کاهش علائم افسردگی با کارایی قابل مقایسه با دارودرمانی و سایر مداخلات روان شناختی کمک کند؛ بنابراین این مطالعه با هدف بررسی تأثیر برنامه یوگای خنده بر افسردگی و امید به زندگی زنان شهر اصفهان انجام شد. مواد و روش ها: این پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. نمونه شامل زنان شرکت کننده در کلاس های مراکز هلال احمر اصفهان بود که به صورت نمونه گیری تصادفی چندمرحله ای به دو گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) تقسیم شدند. گروه آزمایش به مدت هشت هفته (سه جلسه در هفته/هر جلسه 45 دقیقه) در کلاس های یوگای خنده شرکت کردند؛ درحالی که گروه کنترل فعالیت ورزشی خاصی انجام ندادند. داده ها از طریق پرسش نامه های افسردگی و امید به زندگی جمع آوری و با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که برنامه آموزش یوگای خنده تأثیر معناداری بر کاهش افسردگی و افزایش امید به زندگی داشت (05/0P<). نتیجه گیری: به نظر می رسد برنامه یوگای خنده می تواند به عنوان یک روش درمانی مؤثر و کم هزینه برای بهبود افسردگی و افزایش امید به زندگی در زنان به کار رود.

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی میزان رضایت مندی از عملکرد کمیته های آمادگی جسمانی استان گیلان انجام شده است. روش شناسی: روش پژوهش از نوع توصیفی، پیمایشی است. جامعه آماری شامل رئیس اداره ورزش و جوانان، کلیه کارکنان کمیته ها، مربیان، داوران و ورزشکاران فعال (درمجموع175 نفر) از پانزده شهرستان استان گیلان بودند. پرسشنامه بین همه آن ها توزیع شد و در نهایت 157 پرسشنامه کامل جمع آوری و تجزیه و تحلیل شد. ابزار اندازه گیری در این پژوهش، پرسشنامه های محقق ساخته بود. روایی صوری و محتوایی پرسشنامه ها توسط سه نفر از صاحب نظران و مدرسان مدیریت ورزشی و سه نفر از مربیان با سابقه تأیید شد و پایایی آن از طریق «آزمون آلفای کرونباخ» 96/0=r برآورد شد. برای تحلیل داده ها از روش های آمار توصیفی و از آزمون های کالموگروف- اسمیرنوف، t یک نمونه ای، ANOVA، تعقیبی LSD، کروسکال والیس، اسپیرمن و آزمون یومان ویتنی در سطح معنی داری 05/0 p≤و نرم افزار SPSS نسخه 16استفاده شد. یافته ها: در تجزیه و تحلیل ابعاد رضایت مندی از عملکرد کمیته های آمادگی جسمانی، 9 عامل شناسایی شد و سه عامل مدیریتی- برنامه ریزی، منابع انسانی و عامل علمی-پژوهشی از دیدگاه کلیه آزمودنی ها به عنوان مهم ترین عوامل به ترتیب اولویت بندی شد. در بررسی عامل منابع مالی، متغیر میزان جذب منابع تخصیصی از اداره تربیت بدنی شهرستان (نقدی و غیرنقدی)، درآمد حاصل از اجاره اماکن ورزشی در اختیار کمیته، اولین و دومین اولویت بوده و بیشترین تأثیر را در رضایت پاسخ دهندگان داشته است. نتیجه گیری: پیشنهاد می شود، مسئولان و برنامه ریزان کمیته های استانی استراتژی های لازم برای استفاده از عوامل مدیریتی - برنامه ریزی، عامل منابع انسانی، عامل علمی- پژوهشی به کارگیرند و با در نظر داشتن اهمیت منابع مالی دولتی در جذب و تربیت نیروهای انسانی متخصص، فراهم نمودن امکانات و تجهیزات، زیرساخت های عمرانی، برنامه ریزی سالانه، بالا بردن کیفیت خدمات، تحولات مثبت در کمیته ها ایجاد کنند.

هدف از انجام این پژوهش، طراحی مدل حفاظت ورزشکاران نخبه در برابر آزار و اذیت و سوءاستفاده در ورزش ایران بود. روش تحقیق کیفی و از نوع گراندد تئوری با رویکرد استراوس و کوربین بود و اطلاعات مورد نیاز با استفاده از مطالعات اسنادی و مصاحبه نیمه ساختاریافته با خبرگان به دست آمد. جامعه آماری پژوهش شامل ورزشکاران نخبه در رده بزرگسالان، رؤسای فدراسیون های ورزشی، مدیران کمیته ملی المپیک و معاونان وزارت ورزش و جوانان و روش نمونه گیری به صورت غیرتصادفی و هدفمند بود و مصاحبه با 14 نفر از خبرگان تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت. برای تجزیه و تحلیل داده ها، از روش کد گذاری باز، محوری و گزینشی استفاده گردید. در اثر تجزیه و تحلیل داده ها 123 مفهوم یا کد باز، 15 مقوله فرعی و 5 مقوله اصلی شناسایی شد. نتایج نشان داد آگاهی، حقوق متقابل و آموزش به عنوان مهم ترین عوامل علی مدل شناسایی شدند. عوامل قدرت رسانه ها، افسر حفاظت و دسته بندی مخاطب به عنوان مهم ترین عوامل زمینه ای شناسایی شدند. عوامل مداخله گر مدل نیز شامل محدودیت، زیرساخت و ناآگاهی مدیران بوده است. در نهایت راهبردها شامل سیاست ها و خط مشی ها، اعتمادسازی، روابط عمومی و رسانه و قانون  پیشنهاد شدند. تأیید نظر اساتید و کسب و تأیید نظر دو نفر از متخصصان نظریه زمینه ای  در زمینه روند پژوهش در جهت افزایش اعتبار تحقیق صورت گرفت. همچنین برای تأیید دقت از بازبینی کدها( پایایی باز آزمون) و  تأیید اساتید پژوهشی استفاده گردید. چنین به نظر می رسد که مدیران با اجرای مدل حفاظت ورزشکاران نخبه در برابر آزار و اذیت و سوءاستفاده می توانند از دستاوردهای آن در سازمان های ورزشی بهره مند شوند.

در سال های اخیر، شواهد پژوهشی حاکی از افزایش ارجاع پرونده های حوادث ورزشی به محاکم قضایی است. هدف از این تحقیق تدوین استراتژی های پیشگیری از ارجاع پرونده های حقوقی در حوزه ورزش عمومی با رویکرد مسئولیت مدنی در محاکم قضایی ایران بود. روش تحقیق از نظر هدف کاربردی و از نظر داده ها کیفی (از نوع تحلیل مضمون) بود. مشارکت کنندگان در تحقیق شامل8 نفر از کارشناسان رسمی دادگستری در امور ورزشی، 5 نفر از مدیران ورزشی و 3 نفر از اساتید مدیریت ورزشی و 5 نفر از قضاتی که در حوزه حقوق ورزشی تخصص داشتند، بودند. ابزار گردآوری اطلاعات مصاحبه های نیمه ساختاریافته عمیق بود. تعامل و مشارکت با مشارکت کنندگان، همسوسازی ، بهره مندی از دوستان منتقد و توصیف عمیق فرایند تحقیق مهم ترین راهبردهای اعتباربخشی به فرایند تحقیق بود. این پژوهش نشان داد که پیشگیری از ارجاع پرونده های حقوقی مسئولیت مدنی در حوزه ورزش عمومی به محاکم قضایی نیازمند اتخاذ رویکردی چندوجهی است که شامل 1- تقویت نظام حقوقی و قانونی جهت توسعه ساختارهای نظارتی و انضباطی 2- ارتقای فرهنگ حقوقی و اخلاقی در راستای اشاعه و ترویج آموزه های مرتبط در افراد 3- حمایت های مالی و بیمه ای از ورزشکاران و مدیران، 4- ارائه خدمات حمایتی و مشاوره ای تحت نظارت سازمان های مرتبط، و 5- به کارگیری فناوری و نوآوری جهت فرایندهای نظارتی می باشد.

هدف پژوهش حاضر بررسی ارتباط بین منابع و نیازهای شغلی با انگیزه معلمان تربیت بدنی خراسان رضوی بود. روش پژوهش از نوع مطالعات توصیفی-همبستگی مبتنی بر مدل معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمامی معلمان تربیت بدنی استان خراسان رضوی در تمامی مقاطع در سال تحصیلی 1401-1400 به تعداد ۲۰۷۴ نفر (۱۰۹۹ مرد و ۹۷۵ زن) بود که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای 200 نفر به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. برای گردآوری داده های این تحقیق در هر سه متغیر از پرسشنامه ژانگ (2016) استفاده شد. روایی صوری و محتوایی پرسشنامه به تأیید ده نفر از اساتید مدیریت ورزشی رسید و پایایی پرسشنامه ها با ضریب آلفای کرونباخ برای منابع شغلی (75/0)، نیازهای شغلی (79/0) و انگیزه کاری (84/0) به دست آمد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از مدل یابی معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزار SmartPLS استفاده شد. نتایج نشان داد که منابع شغلی فیزیکی با ضریب مسیر 38/0 و منابع شغلی سازمانی با ضریب مسیر 37/0 بر انگیزه کار معلمان تربیت بدنی تأثیر مثبت و معناداری داشت. همچنین نیاز شغلی فیزیکی با ضریب مسیر 23/0- و نیاز شغلی عاطفی با ضریب مسیر 41/0- بر انگیزه کار معلمان تربیت بدنی تأثیر منفی و معناداری داشت، اما نیازهای شناختی اثر معنا داری بر انگیزه معلمان نداشت. به طورکلی، فراهم آوری منابع فیزیکی (مثل بودجه کافی) و منابع سازمانی (مثل دسترسی به فرصت های پیشرفت حرفه ای)، کاهش نیازهای فیزیکی (مثل امکانات ورزشی) و نیازهای عاطفی (نبود مداخله در کار معلمان) می تواند باعث انگیزه بیشتر معلمان تربیت بدنی شود.

هدف از این تحقیق بررسی و شناسایی روشهای تامین منابع مالی سازمانهای ورزشی (مطالعه موردی: هیاتهای ورزشی استان تهران) بود. روش تحقیق از نوع توصیفی و پیمایشی بود. جامعه آماری شامل اعضا هیات رییسه هیئت های ورزشی، مدیران و کارشناسان اداره کل ورزش و جوانان تهران (150 نفر) بود. نمونه گیری به شکل تصادفی طبقه ای و به تعداد 112 نفر انجام شد. داده ها با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته که اعتبار آن مورد تایید قرار گرفت جمع آوری شد. جهت تحلیل داده ها پس از تعیین وضعیت نرمالیته بودن داده ها از آزمون های تحلیل عاملی اکتشافی و تاییدی، معادلات ساختاری و خی دو با نرم افزار اس پی اس اس و پی ال اس استفاده شد. نتایج نشان دهنده کفایت نمونه ها برای انجام تحلیل عاملی اکتشافی بود و شش عامل حامیان و سرمایه مشترک، درآمدهای اعتباری، هواداران و ذینفعان، ظرفیتهای مبتنی بر اماکن، محصولات و خدمات، ظرفیت های تبلیغی و رسانه ای و رویدادهای ورزشی به عنوان روشهای جذب منابع مالی شناسایی شد. از نظر وضع موجود، روش های استفاده از حامیان و دریافت اعتبارات از اداره کل ورزش و جوانان بیشترین فراوانی را داشتند. هیاتهای ورزشی در حال حاضر بر اساس شرایط رشته ورزشی خود از روشهای مختلفی جهت تامین منابع مالی استفاده می کنند که آشنایی با روشهای جدید مطرح شده در تحقیق پیشنهاد می شود.

هدف: هدف پژوهش حاضر مقایسه اثرات شدت و نوع انقباضات ارادی بر توان بی هوازی بازیکنان مرد جوان والیبال قم بود. روش: این تحقیق به صورت نیمه تجربی، و با طرح متقاطع و کاربردی، روی 12 نفر از بازیکنان مرد جوان والیبال قم، با حداقل دو سال سابقه فعالیت ورزشی انجام شد. نمونه های مورد مطالعه، در پنج روز متفاوت، به صورت تصادفی یکی از پروتکل های گرم کردن، گرم کردن و اجرای سه ست چهار ثانیه ای نیم اسکات ایستا با شدت 85 درصد 1RM و با شدت 50 درصد 1RM؛ گرم کردن و اجرای چهار ست چهار تکراره پرش عمودی با اعمال بار 6 درصدی 1RM توسط جلیقه وزنه و با اعمال بار 3 درصدی 1RM توسط جلیقه وزنه را اجرا کردند. پس از گذشت هفت دقیقه و سی ثانیه متعاقب اجرای پروتکل ها، از آزمودنی ها، آزمون وینگیت به عمل آمد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون آنوا با اندازه گیری تکراری استفاده شد و برای مقایسه دو به دوی پروتکل ها، از آزمون تعقیبی بنفرونی استفاده شد. یافته ها: نتایج این پژوهش نشان داد، توان بی هوازی بین تأثیرات شدت بالا و پایین انقباضات ارادی ایستا (85 و 50 درصد 1RM) و پویا (6 و3 درصد 1RM جلیقه وزنه)، با گرم کردن عمومی، تفاوت معنی داری وجود دارد؛ این تفاوت در آزمون پروتکل 3 درصد جلیقه وزنه، در مقایسه با گرم کردن عمومی، معنادار است. نتیجه گیری: نتایج این تحقیق در عملکرد سرعت حرکت با بار جلیقه وزنی 3 درصد، باعث افزایش قابل توجه فاکتور توان بی هوازی شده است. بیشترین کارایی این پروتکل ها در فاکتورهای آمادگی جسمانی توان بی هوازی (توابع قدرت و سرعت)، قابل مشاهده است.  

هدف: این پژوهش با هدف بررسی تأثیر جهت گیری مقایسه اجتماعی بر عملکرد ورزشی با توجه به نقش میانجی خودکارآمدی و اضطراب رقابتی در ورزشکاران انجام شد. رویکرد اصلی این پژوهش مبتنی بر بررسی مدلی مفهومی بود که در آن نقش مستقیم و غیرمستقیم متغیرهای روان شناختی بر عملکرد ورزشی بررسی شد. مواد و روش ها: روش پژوهش توصیفی-همبستگی بوده و جامعه آماری شامل 214 دانشجوی ورزشکار (123 مرد و 91 زن) شرکت کننده در شانزدهمین المپیاد فرهنگی-ورزشی دانشجویان کشور بود. ابزارهای گردآوری اطلاعات شامل پرسشنامه های استاندارد جهت گیری مقایسه اجتماعی، خودکارآمدی عمومی، اضطراب رقابتی و عملکرد ورزشی بودند. داده ها با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری و آزمون سوبل تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که جهت گیری مقایسه اجتماعی تأثیر مستقیم و غیرمستقیم معناداری بر عملکرد ورزشی دارد. نقش میانجی خودکارآمدی قوی تر از نقش اضطراب رقابتی بود؛ به این صورت که خودکارآمدی تأثیر مثبت و اضطراب رقابتی تأثیر منفی بر عملکرد ورزشی داشتند. همچنین، جهت گیری مقایسه اجتماعی به شکل مثبتی بر خودکارآمدی و به شکل منفی بر اضطراب رقابتی تأثیرگذار بود. نتیجه گیری: این یافته ها نشان می دهد که جهت گیری مقایسه اجتماعی می تواند ابزار مفیدی برای بهبود عملکرد ورزشی از طریق تقویت خودکارآمدی و کاهش اثرات منفی اضطراب رقابتی باشد. این پژوهش بر اهمیت مداخلات روان شناختی در مدیریت عوامل مرتبط با عملکرد ورزشی تأکید دارد. پیشنهاد می شود که مربیان و روانشناسان ورزشی از راهبردهایی برای تقویت خودکارآمدی و کاهش اضطراب رقابتی استفاده کنند. همچنین انجام پژوهش های طولی برای بررسی پایداری روابط میان متغیرها در سایر گروه های سنی و سطوح ورزشی توصیه می شود.

مقدمه و اهداف: سطح عامل مهمی است که ممکن است بر خطر آسیب دیدگی در حین دویدن تأثیر بگذارد. هدف از مطالعه حاضر، مقایسه نیروهای وارده بر پا طی دویدن بر روی سطح زمین در مقایسه با چمن مصنوعی در افراد با پای پرونیت و سوپینیت بود. مواد و روش ها: جامعه آماری پژوهش حاضر را مردان دارای پای پرونیت و سوپینیت و سالم استان اردبیل تشکیل دادند. نمونه آماری به تعداد 30 نفر با دامنه سنی 25-20 سال به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و در مطالعه حاضر شرکت کردند. نمونه های آماری در سه گروه قرار گرفتند. تعداد 10 نفر در گروه پای پرونیت، 10 نفر در گروه پای سوپینیت و گروه سوم که 10 نفر هستند به عنوان گروه کنترل قرار گرفتند. از روش افتادگی استخوان ناوی برای تعیین نوع پا استفاده شد. از صفحه نیرو برتک برای ثبت نیروی عکس العمل زمین در هنگام دویدن بر روی سطح زمین و چمن مصنوعی با سرعت 2/3 متر بر ثانیه استفاده گردید. همچنین نیروهای عکس العمل زمین در جهت های عمودی (Fz)، قدامی-خلفی (Fy) و داخلی-خارجی (Fx) اندازه گیری شد. یافته ها: در فاز برخورد پاشنه پا با زمین مؤلفه داخلی-خارجی نیروی عکس العمل زمین در افراد دارای پای پرونیت طی دویدن بر روی سطح زمین در مقایسه با سطح چمن بزرگ تر بود. بعلاوه در لحظه برخورد پاشنه پا با زمین زمان رسیدن به اوج مؤلفه عمودی نیروی عکس العمل زمین طی دویدن بر روی چمن در مقایسه با سطح زمین افزایش یافت. نتیجه گیری: باتوجه به یافته ها می توان نتیجه گرفت که استفاده از سطح چمن مصنوعی می تواند موجب بهبود ریسک فاکتورهای آسیب در افراد دارای عارضه پای پرونیت و سوپنیت شود.

هدف : مطالعه حاضر با هدف کشف آینده های پیش روی ورزش استان فارس و تدوین سناریوهای آن برای 20 سال آینده و ارائه استراتژی انجام شده است. روش شناسی : این پژوهش با رویکرد سناریونگاری و استفاده از روش تحلیل روندها و عدم قطعیت ها به طراحی سناریوهای آینده پرداخته است. مشارکت کنندگان شامل 30 نفر از ذینفعان ورزش استان فارس بودند که به وسیله نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. داده ها از طریق مصاحبه جمع آوری شد. در ابتدا محدوده پروژه مشخص و عوامل اصلی توسعه شناسایی شد. سپس دو عدم قطعیت کلیدی برای طراحی سناریوها تعیین و چهار سناریوی ممکن تعریف؛ و در نهایت، یک استراتژی کلی بر اساس سناریوها ارائه شد. یافته ها : 23 عامل مؤثر بر آینده ورزش استان فارس شناسایی شد. بر اساس تحلیل میزان تأثیرگذاری و عدم قطعیت این عوامل، دو بعد کلیدی «سازماندهی مجدد و خصوصی سازی با روش های نوین تعالی» و «توسعه گردشگری ورزشی با بهره گیری از فناوری های نوین و ارتباطات» شناسایی شدند. بر این اساس، ماتریس سناریو شکل گرفت و چهار سناریوی محتمل برای توسعه ورزش استان فارس تا افق 1420 تدوین شد. نتیجه گیری : چالش اصلی توسعه ورزش استان فارس، نه در فقدان منابع، بلکه در نبود انسجام نهادی، ضعف برنامه ریزی راهبردی و بهره برداری ناکافی از ظرفیت های انسانی، اقلیمی و فناورانه است. بر اساس چهار سناریوی محتمل ورزش استان تا افق 1420، استراتژی «خصوصی سازی بر مبنای دسترسی حداکثری نسبت به اهداف (ورزش همگانی و قهرمانی و گردشگری ورزشی) با رویکرد بهره ورانه» می تواند مسیر مؤثری برای هدایت توسعه ورزش استان فراهم سازد.

در مسیر تکامل روزافزون حوزه روانشناسی ورزشی، این قلم بر آن است تا پیشرفت های شایان توجه حاصل شده در درک ابعاد روانشناختیِ عملکرد ورزشی را به تصویر کشد و در عین حال، چشم اندازهایی بدیع را برای پژوهش های آینده ترسیم نماید. انبوه پژوهش های متقن به خوبی گواه آن است که آمادگی ذهنی، همتراز با تمرینات بدنی، نقشی انکارناپذیر در دستیابی به عملکرد بهینه ایفا میکند و کثرت مطالعات، کارآمدیِ مداخلات روانشناختی را در سطوح گوناگونِ ورزشی و رقابتی به اثبات رسانده است. دستاوردهای نوینِ این عرصه به خوبی نمایانگر آن است که چگونه راهبردهای شناختی-رفتاری میتوانند دستاوردهای ورزشی را به شکلی چشمگیر ارتقا بخشند. تمرین های تجسمی که در آنها ورزشکاران به مرور ذهنیِ عملکردهای خود می پردازند، نویدبخش ارتقای مهارتها و نتایج رقابتی بوده اند. به همینسان، راهکارهای هدفگذاری در حفظ انگیزه و تمرکز در طول فصلهای طولانیِ تمرین نقشی مؤثر داشته اند. و شاید از همه مهمتر، کاربستِ مداخلات مبتنی بر ذهن آگاهی، ورزشکاران را در مدیریت فشارهای طاقت فرسای رقابت ها یاری رسانده و به آنان در حفظ تعادل عاطفی مدد رسانده است. دامنه تأثیر این اصول روانشناختی فراتر از بهبود عملکرد، مسائل حیاتیِ سلامت روان در جامعه ورزشی را نیز دربرمی گیرد. در حالی که روزگاری مشکلات روانی در فرهنگ ورزشی یا نادیده انگاشته میشد یا با نگرشی همراه با انگ مواجه بود، امروزه شاهد شیوعِ اضطراب، افسردگی و فرسودگی در میان ورزشکاران در تمامی سطوح هستیم. این بیداری جمعی به ایجاد ساختارهای حمایتیِ فراگیرتر و ادغام تدریجیِ متخصصان سلامت روان در سازمانهای ورزشی انجامیده است؛ هرچند هنوز فاصله قابل توجهی تا دسترس پذیریِ پایدار این منابع و همخوان سازیِ آنها با فرهنگ های متنوع باقی است. فناوری های نوین نیز افق های تازهای را در سنجش و مداخلات روانشناختیِ ورزشی گشوده اند. سامانه های بیوفیدبک این امکان را فراهم آورده اند تا واکنش های فیزیولوژیک به استرس در زمان واقعی زیر نظر گرفته شوند، و پلتفرم های واقعیت مجازی به ورزشکاران اجازه می دهند رویارویی با موقعیت های پرفشار را در فضاهای کنترل شده تمرین کنند. این ابزارهای فناورانه در ترکیب با روش های کلاسیکِ روانشناسی، ظرفیتی خیره کننده برای برنامه های آموزشیِ ذهنیِ شخصی سازی شده و کارآمد ایجاد کرده اند. در افق پیشِ رو، چندین حوزه کلیدی نیازمند توجه جمعیِ ما به عنوان پژوهشگر و متخصص است. ضرورتِ مطالعاتِ میان فرهنگی برای درک تجلیِ اصول روانشناختی در بسترهای اجتماعی و نظام های ارزشیِ گوناگون بیشازپیش احساس میشود. تدوینِ رویکردهای تحولیِ مادام العمر به پرورش ورزشکاران می تواند به همراهیِ بهترِ آنان در گذار به دنیای رقابت ها و خروج از آن بینجامد. افزون بر این، همکاری های میانرشتهای با حوزه هایی چون علوم اعصاب و داده پردازی، نویدبخش بینش هایی نوین در پیوند ذهن و بدن در عرصه عملکرد ورزشی است. با تأمل در این افق های پیشِ رو، به روشنی درمییابیم که روانشناسی ورزشی در آستانه نقطه ای عطف قرار دارد. این رشته از اثباتِ صرفِ اهمیتِ عوامل روانشناختی در ورزش فراتر رفته و اینک با چالشی ژرفتر روبه روست: چگونگیِ به کارگیریِ اثربخشِ این دانش در جمعیت ها و محیط های متنوع. این مهم نه تنها پژوهش های ژرفانگر، که گفتوگوهای خردمندانه برای پُر کردن شکافِ میانِ یافته های علمی و اجرای عملی را می طلبد. این باور راسخ را دارم که نشریاتِ ارجمندی چون این مجله، با انتشار پژوهش های کمّی و کیفیِ والا که هم مرزهای دانش را درمی نوردند و هم پایبندِ کاربستِ عملی هستند، نقشی بیبدیل در پیشبرد این مسیر ایفا خواهند کرد. با ادامه مسیرِ برجسته سازیِ پژوهش های نوآورانه و ترویجِ رویکردهای مبتنی بر شواهد، می توانیم اطمینان یابیم که روانشناسی ورزشی، توانِ خود را در ارتقای عملکرد ورزشی و غنا بخشیدن به تجربه ورزش برای همه کنشگرانِ این عرصه به کار خواهد بست.

هدف: شناسایی عوامل موثر در عملکرد ورزشکاران کاراته کار، جهت طراحی بهتر برنامه هاى تمرینى، یکی از مهم ترین اهداف مربیان است. در این راستا، هدف مطالعه حاضر تعیین سهم نسبی فاکتورهای آمادگی جسمانی در موفقیت کاتاروهای سبک شوتوکان شهر کرمان بود. روش: 14 مرد جوان سبک شوتوکان که همگی دارای مدال ملی بودند، به صورت هدفمند انتخاب شده و براساس یک مسابقه رسمی (هدایت شده بوسیله محقق) و تعداد مدال های کسب شده در یک سال اخیر، به دو گروه موفق (5 = n) و ناموفق (9 = n) تقسیم شدند. هر آزمودنی به مدت سه جلسه در تحقیق حاضر شرکت کرد. جلسه اول شامل پر کردن پرسشنامه، سنجش ترکیب بدن، اندازه گیری قدرت پا و پنجه و استقامت عضلانی تنه بود. جلسه دوم شامل اندازه گیری تست های انعطاف، چابکی و توان بی هوازی و جلسه سوم شامل اندازه گیری تعادل، سرعت و توان هوازی بود. برای مقایسه فاکتورهای بین گروه های موفق و ناموفق، از آزمون تی استیودنت و جهت تعیین اینکه آیا عضویت گروهی براساس فاکتورهای جسمانی امکان پذیر هست یا نه، از آنالیز رگرسیون تشخیصی استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که فاکتور استقامت عضلانی (کمربندشانه ای) (5 0/0>P)، استقامت عضلانی (شکم) (5 0/0>P) و فاکتور تعادل پویا (5 0/0>P) بین کاتاروی موفق و ناموفق تفاوت معنی دار داشت. این فاکتورها روی هم رفته 39 درصد از تغییرات واریانس عملکرد گروهی را تعریف نموده و در 76 درصد موارد عضویت گروهی را درست پیش بینی می کرد. نتیجه گیری: به طور کلی نتایج تحقیق حاضر نشان داد که استقامت عضلانی بالاتنه و تعادل پویا، فاکتورهای جسمانی هستند که موفقیت در کاتاروهای سبک شوتوکان را تعریف می کند. لذا تاکید بر بهبود این فاکتورهای آمادگی جسمانی، به مربیان و ورزشکاران این سبک توصیه می شود.  

مشارکت ورزشی سالمندان یکی از مؤلفه های اساسی در ارتقای سلامت جسمی، روانی و اجتماعی در دوره سالمندی به شمار می رود. با توجه به روند رو به رشد جمعیت سالمند و چالش های بهداشتی، اجتماعی و اقتصادی ناشی از آن، این پژوهش با هدف شناسایی و طبقه بندی نظام مند عوامل روانی /اجتماعی مؤثر بر مشارکت ورزشی سالمندان انجام شد. این مطالعه یک مرور نظام مند است که با جستجوی مقالات در پایگاه های اطلاعاتی معتبر بین المللی و داخلی، با استفاده از کلیدواژه های مرتبط و معادل های فارسی آن ها انجام گرفت. مقالات واجد معیارهای ورود انتخاب و بر اساس چارچوب مفهومی استخراج شده، تحلیل محتوایی شدند. نتایج نشان داد عوامل مؤثر بر مشارکت ورزشی سالمندان در سه دسته اصلی طبقه بندی می شوند: ۱) عوامل روانی شامل: انگیزش، نگرش، کیفیت زندگی و سلامت روان؛ ۲) عوامل اجتماعی شامل: حمایت اجتماعی، تعاملات بین فردی، سیاست ها، فناوری و محیط فیزیکی، محدودیت ها و تسهیل گران؛ و ۳) موانع شامل: اقتصادی، اجتماعی و ساختاری. تحلیل داده ها حاکی از آن است که این عوامل اغلب ماهیتی چندبعدی و متداخل دارند. مشارکت ورزشی سالمندان تحت تأثیر هم زمان عوامل روانی، اجتماعی و موانع ساختاری قرار دارد و بی توجهی به هر یک می تواند اثربخشی برنامه های مداخله ای را کاهش دهد. یافته های این پژوهش می تواند مبنای طراحی مداخلات مبتنی بر شواهد و تدوین سیاست های حمایتی برای افزایش نرخ مشارکت ورزشی در سالمندان قرار گیرد.

هدف پژوهش حاضر، تحلیل محتوای پایان نامه های کارشناسی ارشد و رساله های دکتری رشته تربیت بدنی دانشگاه پیام نور براساس روش شناسی تحقیق بود. جامعه آماری تحقیق، شامل پایان نامه ها و رساله های تربیت بدنی دانشگاه پیام نور از ابتدا تا پایان تابستان 1392 بود که تمام آنها به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند (341N=). ابزار تحقیق برگه کدگذاری با ضریب توافق مناسب بین کدگذاران (پی اسکات 92/0) بود. نتایج نشان داد که بیشتر روش تحقیق ها از نظر راهبرد توصیفی (2/76 درصد)، از نظر اجرا پیمایشی (3/44) و از نظر هدف کاربردی (100 درصد) بوده است. روش نمونه گیری تصادفی ساده (5/30 درصد) و کل شمار (2/18 درصد) بیشترین بودند. ابزار پرسشنامه (2/59 درصد) و آزمون (7/31 درصد) بیشترین استفاده را در پایان نامه ها و رساله های تربیت بدنی دانشگاه پیام نور دارند. وضعیت ابزار مورد استفاده نیز در وهله اول بیشتر استاندارد (3/63 درصد) و در وهله دوم محقق ساخته (3/32 درصد) است. روایی صوری (4/19 درصد)، بیشترین استفاده را در انواع روایی داشته است. برای محاسبه پایایی نیز بیشتر از آلفای کرونباخ استفاده شده است. علاوه بر این، مقیاس لیکرت در بین مقیاس های اندازه گیری، بیشترین استفاده را داشته است.