درخت حوزه‌های تخصصی

با توجه به گسترش روزافزون ارائه خدمات روان درمانی از طریق بستر تلفن و اهمیت تضمین کیفیت این خدمات، توجه به عوامل مؤثر بر اثربخشی آن ضروری است. این پژوهش با هدف کشف و تفسیر عمیق تجربیات درمانگران به منظور استخراج بینش های کاربردی برای بهینه سازی کیفیت خدمات روان درمانی تلفنی انجام شد. روش پژوهش حاضر کاربردی و از نوع کیفی پدیدارشناسی تفسیری است. جامعه آماری این پژوهش شامل درمانگران فعال شهر تهران در سال 1403-1404 بود. نمونه گیری به صورت هدفمند از نوع ملاکی بود و تا مرز اشباع داده ها و در نهایت، انتخاب 15 درمانگر ادامه یافت. با شرکت کنندگان به مدت 7 ماه مصاحبه های نیمه ساختاریافته انجام شد. به منظور تحلیل داده ها، از روش هفت مرحله ای کلایزی و نرم افزار MAXQDA.20 برای کدگذاری استفاده شد. تحلیل داده ها به شناسایی 80 مفهوم اولیه، 11 مضمون فرعی و 4 مضمون اصلی منجر شد. برای بررسی اعتبار و صحت داده های پژوهش، از چهار معیار سنجش شامل اعتبار، انتقال پذیری، اطمینان پذیری و تأییدپذیری استفاده شد. مضامین اصلی شامل شایستگی های شخصی درمانگران (مهارت های پایه ای مشاوره، ظرفیت های روان شناختی درمانگر، مدیریت سلامت روان درمانگر و شاخص های عینی بهبود)، بسترهای مؤثر در خدمات مشاوره تلفنی (زیرساختی و روانی-اجتماعی)، راهکارهای فردی درمانگران (خودمراقبتی جسمانی و خودمراقبتی روانی-معنوی) و راهکارهای کلان (حمایت های عملیاتی، حمایت های روان شناختی و به سازی حرفه ای) بودند. شناسایی «نیاز به حمایت روان شناختی سازمانی» برای درمانگران به عنوان یک دستاورد نوین این پژوهش برجسته بود. یافته های حاضر گامی مهم در راستای ارتقای خدمات روان شناختی از راه دور است و با توجه به گسترش این نوع خدمات، توجه و برنامه ریزی سیاست گذاران و مدیران مراکز را به ویژه در زمینه پشتیبانی نظام مند از درمانگران طلب می کند.      

زمینه: فناوری های نوین اطلاعاتی و ارتباطی در دنیای امروز امکان تبادل اطلاعات و برقراری ارتباط را برای آموزش حضوری به صورت آموزش از راه دور فراهم ساخته اند، این توسعه، نظام های آموزشی را به سوی گرایش به سمتِ «یادگیری ترکیبی» تشویق کرده است. یادگیری ترکیبی یکی از مباحث با اهمیت است که با شدت و توجه زیادی مورد بحث قرار می گیرد. پژوهش های گوناگون در زمینه نقش و تأثیر استفاده از این ابزار در فرآیند یاددهی- یادگیری انجام شده اند که غالباً نشان دهنده کارکرد مثبت راهبردهای آموزشی در ارتقای کیفیت این فرآیندها هستند. هدف: هدف اصلی پژوهش حاضر شناسایی مؤلفه های آموزش مبتنی بر یادگیری ترکیبی در نظام آموزش و پرورش در مقطع ابتدایی با استفاده از مطالعه کیفی بوده است. روش: روش پژوهش، تحلیل مضمون بر اساس روش تحلیل مضمون (2001) Attride- Stirling بود. جامعه بخش کیفی پژوهش حاضر شامل پایگاه های داده، مجله های معتبر بین المللی و کلیه پژوهش های معتبر انجام شده در حوزه آموزش مبتنی بر یادگیری ترکیبی در نظام آموزش و پرورش است. بر اساس تدوین راهبرد جستجوی منابع و مبنا قرار دادن معیارهای ورود و خروج مطالعه ها، تعداد 35 منبع بر اساس اشباع نظری و با توجه به معیارهای ورود، به صورت هدفمند به عنوان نمونه انتخاب شده اند. یافته ها: یافته ها در فرآیند بازبینی به صورت مضامین استخراج شده اند: یک مضمون فراگیر با عنوانِ آموزش مبتنی بر یادگیری ترکیبی و 10 مضمون سازمان دهنده همراه با 63 مضمون پایه نهایی به دست آمد. مؤلفه های آموزش مبتنی بر یادگیری ترکیبی در نظام آموزش و پرورش خراسان شمالی در مقطع ابتدایی، با آستانه پذیرش بالاتر از 7/0 برآورد شده و میزان اختلاف نظر خبرگان در مراحل اول و دوم کمتر از حد آستانه (2/0) بود. نتیجه گیری: به طور کلی می توان گفت که ایجاد هماهنگی، انسجام و همخوانی در مؤلفه های مؤثر بر آموزش مبتنی بر یادگیری ترکیبی و به تبع آن تحقق اهداف نوین آموزشی و تربیتی نظام آموزش و پرورش خراسان شمالی، به ویژه در مدارس به عنوان محل تجلی این اهداف، نیازمند همکاری همه جانبه دانش آموزان، والدین، مدیران و معلمان است. بر این اساس، استفاده از الگوی به دست آمده در این پژوهش می تواند فرآیند یادگیری ترکیبی را در نظام آموزش و پرورش خراسان شمالی، به شکل موفقیت آمیز تسهیل کند و از اعتبار بالایی برخوردار باشد.

پژوهش حاضر با هدف نقش میانجی دشواری در تنظیم هیجان در رابطه بین تکانشگری، نوجویی و رفتارهای پرخطر در نوجوانان انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، همبستگی است. جامعه پژوهش حاضر تمامی دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر زنجان (18355 نفر) در سال تحصیلی 403-1402 بودندکه تعداد 400 نفر به شیوه نمونه گیری در تصادفی خوشه ای مرحله ای انتخاب شدند و به  مقیاس های پژوهش شامل مقیاس تنظیم هیجان گراتز و رامر (2004)، مقیاس تکانشگری بارت (2004)، مقیاس سرشت و منش کلونینجر (1994) و مقیاس رفتارهای پر خطر زاده محمدی و احمدی (1388) پاسخ دادند. نتایج تحلیل حاکی از آن بود که اثر مستقیم تکانشگری (p<0/05 ،β=0/31)، نوجویی (p<0/05 ،β=0/17)،  و دشواری در تنظیم هیجان(p<0/05 ،β=0/13)، بر رفتارهای پر خطر در نوجوانان و اثر مستقیم تکانشگری بر دشواری در تنظیم هیجان معنادار بود (p<0/05 ،β=0/52). اثر غیر مستقیم تکانشگری بر رفتارهای پرخطر با میانجی گری دشواری در تنظیم هیجان نیز معنادار بود (p<0/05 ،β=0/07). با توجه به نتایج بدست آمده نیاز به مداخلات هدفمند است که هم تکانشگری، نوجویی و هم مهارت های تنظیم هیجان را مورد توجه قرار دهند. دشواری در تنظیم هیجان، میانجی کلیدی رابطه تکانشگری و رفتارهای پرخطر در نوجوانان است.

پژوهش حاضر با هدف بررسی مدل ساختاری پیش بینی تجربیات شبه روان پریشی بر اساس ترومای کودکی با نقش میانجی انعطاف پذیری روان شناختی در دانشجویان انجام شده است. روش پژوهش حاضر توصیفی - همبستگی با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری کل دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز در زمستان سال 1403 بودند. حجم نمونه بر اساس مدل کلاین (2023) و با روش نمونه گیری در دسترس (به شیوه آنلاین) 200 نفر انتخاب شد. با استفاده از مقیاس پرسشنامه ارزیابی عمومی از تجربه های روان پریشی (CAPE-42؛ استفانیز و همکاران، 2002)، فرم کوتاه پرسشنامه ترومای کودکی (CTQ-SF؛ برنشتاین و همکاران، 2003) و سیاهه چندبعدی انعطاف پذیری روانشناختی (MPFI؛ رولفس و همکاران، 2018) داده ها جمع آوری شد. با استفاده از نرم افزار SPSS و AMOS نسخه 29 داده ها تحلیل شد. یافته های پژوهش نشان داد که اثرات مستقیم ترومای کودکی (0/65=β و 0/001>p) و انعطاف پذیری روان شناختی (0/29- =β و 0/003>p) بر روی تجربیات شبه روان پریشی معنادار است. همچنین نتایج نشان داد که انعطاف پذیری روان شناختی در رابطه بین ترومای کودکی (0/62- =β و 0/001>p) با تجربیات شبه روان پریشی نقش میانجی و معنادار دارد. همچنین مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار بود (RMSEA=0/06, SRMR=0/03, p<0/5) و 64 درصد از واریانس تجربیات شبه روان پریشی تبیین می شود. این مطالعه درک مکانیسم های احتمالی تجربیات روان پریشی دانشجویان را عمیق تر کرد. برای دانشجویانی که از تروماهای کودکی رنج می برند، انعطاف ناپذیری روان شناختی ممکن است یک راهبرد مقابله ای ناسازگارانه باشد که دانشجویان را به سمت تجربیات روان پریشی سوق می دهد.

هدف از پژوهش حاضر ارزیابی اثربخشی مداخله قدردانی بر خودانتقادی مادران و مشکلات هیجانی رفتاری فرزندان شهر اصفهان بود. پژوهش حاضر، به صورت نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون، پس آزمون با دوره پیگیری بود. جامعه آماری در این پژوهش شامل تمامی مادران دارای دختران با مشکلات هیجانی رفتاری مشغول به تحصیل در مدارس شهر اصفهان بودند که به صورت هدفمند و با توجه به ملاک های ورود، 40 نفر از مادران دارای دختران با علائم مشکلات هیجانی رفتاری شهر اصفهان در دامنه سنی 9 تا 11 سال، به عنوان نمونه پژوهش انتخاب و در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. والدین گروه آزمایش در 9 جلسه 90 دقیقه ای (هفته ای دو جلسه) تحت مداخله قدردانی قرار گرفتند. گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه مشکلات رفتاری آخنباخ-فرم والد (2001، CBCL)، مقیاس سطوح خود (LOSC) و بسته آموزش قدردانی قمرانی (1389) بود. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس اندازه گیری مکرر و با نسخه ی 24 نرم افزار Spss انجام گرفت. نتایج حاکی از آن بود که در مؤلفه های خودانتقادی درونی، خود انتقادی مقایسه ای و نمره کل خودانتقادی، متغیر گروه، متغیر زمان و همچنین تعامل زمان و گروه معنی دار می باشد (0/05≥p). همچنین در مؤلفه های مشکلات درونی شده، مشکلات برونی شده و نمره کل مشکلات هیجانی رفتاری هم متغیر گروه، متغیر زمان و همچنین تعامل زمان و گروه معنی دار می باشد (0/05≥p). نتایج مطالعه نشان می دهد، می توان از مداخله قدردانی به عنوان مداخله ای برای بهبود خودانتقادی مادران و مشکلات هیجانی رفتاری فرزندان استفاده کرد.

مقدمه: قربانیان قلدری ضعف در خودکارآمدی و سبک های حل مسئله را نشان می هند. این درحالی است که گروه درمانی کوتاه مدت راه حل محور می تواند در بهبود این متغیرها اثربخش باشد؛ بنابراین هدف این پژوهش ارزیابی اثربخشی گروه درمانی کوتاه مدت راه حل محور بر خودکارآمدی و سبک های حل مسئله نوجوانان قربانی قلدری بود. روش: روش مطالعه حاضر نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان متوسطه اول  پسر ناحیه یک شهر رشت در سال تحصیلی 1403-1404 بودند که از میان آنها پس از طی دو مرحله به روش نمونه گیری در دسترس تعداد 30 نفر انتخاب و به صورت تصادفی در دوگروه آزمایش و کنترل قرار داده شدند. گروه آزمایش 7 جلسه 90 دقیقه ای گروه درمانی راه حل محور کوتاه مدت را دریافت کرد. ابزار پژوهش شامل مقیاس قلدری ایلی نویز اسپالگه و هولت (2001)، پرسشنامه قلدری/ قربانی الویس (1996)، پرسشنامه خودکارآمدی موریس (2001) و پرسشنامه سبک های حل مسئله کسیدی و لانگ (1996) بود. برای تجزیه وتحلیل داده ها از روش تحلیل کواریانس استفاده شد. یافته ها : نتایج تحلیل داده ها نشان داد، گروه درمانی کوتاه مدت راه حل محور بر همه مؤلفه های خودکارآمدی (به استثنا خودکارآمدی اجتماعی) و بر همه مؤلفه های حل مسئله (به استثنا سبک خلاق) تأثیر معنی داری داشت (01/0 > p ). نتیجه گیری: با توجه به یافته ها،گروه درمانی کوتاه مدت راه حل محور با ایجاد یک فضای گروهی مثبت، زمینه را برای افزایش مهارت های حل مسئله و بهبود احساس خودکارآمدی فراهم نمود که درنتیجه افزایش توانایی مقابله با پدیده قلدری را در نوجوانان قربانی قلدری به همراه داشت.

زمینه: اضطراب بارداری به عنوان یکی از شایع ترین چالش های روان شناختی دوران بارداری، می تواند پیامدهای نامطلوبی بر سلامت مادر، جنین و رشد بلندمدت کودک برجای بگذارد. با توجه به پیچیدگی و چندبُعدی بودن این پدیده، بررسی تجربیات زیسته زنان باردار برای درک عمیق تر ابعاد و عوامل مؤثر بر آن ضروری است. هدف: هدف این پژوهش، واکاوی اضطراب بارداری بر اساس تجربیات زیسته زنان باردار شهر تبریز بود. روش: این پژوهش کیفی با رویکرد پدیدارشناسی توصیفی انجام شد. تعداد ۲۰ نفر از زنان باردار ساکن شهر تبریز به روش نمونه گیری هدفمند و بر اساس اصل اشباع نظری (تا زمانی که داده های جدید مضمون جدیدی ایجاد نکردند) انتخاب شدند. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته عمیق (با میانگین زمان ۴۵ تا ۶۰ دقیقه) جمع آوری و با روش تحلیل مضمون کُلایزی در نرم افزار MAXQDA تحلیل شدند. فرآیند تحلیل شامل کدگذاری باز، محوری و گزینشی و استخراج مضامین اصلی و فرعی بود. جهت اطمینان از اعتبار پژوهش، معیارهای چهارگانه (Guba & Lincoln) از جمله تأیید مضامین توسط مشارکت کنندگان و تنوع نمونه رعایت شد. یافته ها: تحلیل داده ها منجر به شناسایی چهار مضمون اصلی و ۱۲ مضمون فرعی شد: ۱- بُعد فیزیولوژیکی (علائم جسمانی، سابقه بیماری های خاص و عادات غلط)؛ ۲- بُعد روان شناختی (ویژگی های شخصیتی، احساسات، افکار و تجارب استرس زای اخیر)؛ ۳- بُعد فرهنگی (نبود گروه های آموزشی- حمایتی، تفکرات قالبی و باورهای نادرست، و ضرورت تقویت معنویت با کمک متخصصان)؛ ۴- بُعد اجتماعی-اقتصادی (ارتباطات و حمایت های اجتماعی، و مشکلات مالی و عدم رفاه اقتصادی). این مضامین در تعامل با یکدیگر، تجربه منحصربه فرد اضطراب بارداری را شکل می دادند. نتیجه گیری: یافته ها ضرورت مدیریت اضطراب بارداری با رویکردی چندوجهی و کل نگر را تأیید می کنند که ابعاد فیزیولوژیک، روان شناختی، فرهنگی- اجتماعی و اقتصادی را همزمان پوشش دهد. طراحی مداخلات آموزشی- حمایتی جامع و بازنگری سیاست های بهداشتی و اجتماعی مبتنی بر این ابعاد، می تواند گامی اساسی در کاهش اضطراب بارداری، ارتقای سلامت روان مادران و بهبود پیامدهای بارداری باشد.

زمینه: هویت علمی یکی از ارکان کلیدی در تربیت معلمان پژوهشگر و متعهد است، هویتی که در بستر تجربه های زیسته دانشجومعلمان و از خلال تعاملات آموزشی، پژوهشی و اجتماعی در محیط دانشگاه فرهنگیان شکل می گیرد. این هویت، که ابعادی همچون آگاهی تخصصی، تعلق به جامعه علمی و کنشگری پژوهشی را دربرمی گیرد، به شدت متأثر از کیفیت تجربه های دانشگاهی و فرایندهای یادگیری معلمان آینده است. هدف: پژوهش حاضر با هدف کاوش تجربه های زیسته دانشجومعلمان دانشگاه فرهنگیان اردبیل و تبیین نقش محیط دانشگاهی در شکل گیری و تحول هویت علمی آنان انجام شده است. این پژوهش می کوشد با تحلیل روایت های دانشجومعلمان، ابعاد چندلایه و پویای هویت علمی را در بستر تربیت معلم آشکار سازد. روش: این پژوهش با رویکرد کیفی و بر پایه راهبرد روایت پژوهی انجام شد. جامعه پژوهش شامل دانشجومعلمان دانشگاه فرهنگیان اردبیل بود. نمونه گیری به شیوه هدفمند و با رعایت تنوع ویژگی های فردی و تحصیلی انجام گرفت. داده ها از طریق انجام ۲۱ مصاحبه نیمه ساختاریافته گردآوری شد و فرآیند جمع آوری تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت. تحلیل داده ها با بهره گیری از روش تحلیل مضمون (2006) Braun & Clarke در شش مرحله آشنایی با داده ها، تولید کدهای اولیه، جست وجوی مضامین، بازبینی مضامین، نام گذاری و تعریف مضامین و نگارش گزارش نهایی صورت پذبرفت. برای افزایش اعتبار یافته ها نیز بازبینی مکرر داده ها و رعایت اصول اخلاقی شامل رضایت آگاهانه و حفظ محرمانگی اطلاعات مد نظر قرار گرفت. یافته ها: از تحلیل داده ها، در مجموع 156 کد اولیه استخراج شد، که پس از پالایش، به 95 کد نهایی (مضامین پایه)، تقلیل یافت. این کدها در قالب 14 مضمون سازمان دهنده ودر نهایت 5 مضمون اصلی طبقه بندی شد. مضامین اصلی شامل «هویت علمی چندبُعدی»، «گسست میان هدف تربیتی و تجربه زیسته»، «زیست جهان یادگیری معلم»، «شکاف میان واقعیت دانشگاهی و انتظارات تربیتی»، و «تحول گرایی در تربیت معلم با محوریت کیفیت، کاربرد و مشارکت» بودند. یافته ها نشان داد که محیط دانشگاه فرهنگیان، با وجود پتانسیل هایی مانند اساتید دلسوز و فعالیت های پژوهشی، با موانعی چون ضعف محتوای آموزشی و کمبود فرصت های پژوهشی مواجه است؛ عواملی که به طور مستقیم که فرآیند شکل گیری هویت علمی را مختل می کند. نتیجه گیری: پژوهش نشان داد که هویت علمی دانشجو معلمان در تعامل با محیط دانشگاهی شکل می گیرد، اما با چالش هایی مانند ضعف محتوا، کمبود فرصت های پژوهشی و ناهماهنگی اهداف و واقعیت ها روبه روست. تقویت این هویت نیازمند تحول در ساختار، آموزش، نقش استادان و توجه به تجربه های زیسته است.

هدف : تاثیر یادگیری معکوس بر تفکر خلاق دانش آموزان پسر پایه پنجم دوره ابتدایی در درس علوم تجربی منطقه ۴ آموزش و پرورش شهر تهران سال تحصیلی 1403-1402بود. روش کار: این پژوهش از نظرگردآوری از آنجا که در این تحقیق، محقق نمی توانست آزمودنی ها را به شیوه ی تصادفی درگروه های مورد مطالعه قراردهد بنابراین از طرح نیمه آزمایشی و زمینه یابی تاثیر روش تدریس وارونه بر تفکر خلاق، از نوع پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل استفاده نمود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پسر پایه پنجم ابتدایی منطقه 4 شهر تهران بود.نمونه این پژوهش شامل 30نفردانش آموزان پسر پنجم دوره ابتدایی (15) نفرگروه آزمایش 15نفرگروه گواه بود که با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شده اند. ابزار گردآوری داده ها در این تحقیق پرسشنامه استاندارد خلاقیت تورنس(1979) بود. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از روش آمار توصیفی و در آمار استنباطی، با توجه به اینکه مقیاس اندازه گیری فاصله ای و با پیش فرض نرمال بودن داده ها از آمار پارامتریک و با توجه به اینکه داده ها پیوسته بوده از آزمون آماری تی وابسته و تحلیل واریانس (آنوای یک راهه) استفاده می گردد. یافته ها: یادگیری معکوس موجب بهبودسیالی تفکر،انعطافپذیری ،ابتکار ،بسط تفکر و تفکر خلاق دانش آموزان می گردد. نتایج این پژوهش نشان می دهد که یادگیری معکوس از نوع یادگیری فعال می باشد و با روش های متفاوت آموزشی به سیالی تفکر دانش آموزان منجر می شود. دانش آموزان به صورت فعال در فراگیری و ایجاد دانش مشارکت می کنند

هدف پژوهش حاضر ، بررسی تأثیر آموزش به شیوه کلاس درس معکوس بر عملکرد تحصیلی و نگرش نسبت به درس علوم در دانش آموزان پایه ششم می باشد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با (طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل) بوده است. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پسر پایه ششم ابتدایی شهر ساری می باشد که با استفاده از شیوه نمونه گیری تصادفی جایگزینی و با استفاده از فرمول کوکران تعداد 64 نفر در دو گروه کنترل(32 نفر) و گروه آزمایش(32 نفر) به عنوان نمونه آماری انتخاب شده اند. جهت گردآوری داده ها، از دو پرسشنامه عملکرد تحصیلی فام و تیلور(1999) و پرسشنامه نگرش به علوم اکپینر و همکاران(2009) استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل اطّلاعات از تحلیل واریانس چندمتغیری استفاده شد. نتایج نشان داد که آموزش به شیوه کلاس درس معکوس بر عملکرد تحصیلی و مولفه های آن و هم چنین بر نگرش به درس علوم و مؤلفه های آن تأثیر مثبت و معنی داری داشت. بنابراین می توان گفت که با آموزش به شیوه کلاس درس معکوس می توان عملکرد تحصیلی و نگرش دانش آموزان نسبت به درس علوم را افزایش داد.

هدف پژوهش حاضر واکاوی شایستگی های اشتغال پذیری در برنامه درسی تلفیقی استیم است. رویکرد پژوهش کیفی، روش به کار رفته سنتزپژوهی وابزار مورد استفاده چک لیست و روش تجزیه وتحلیل داده ها کدگذاری باز ،محوری و انتخابی است. جامعه پژوهش اسناد علمی مرتبط در بازه زمانی ده سال اخیر بوده است. در نهایت، 35 منبع به صورت مستقیم مورد استفاده قرار گرفته است.یافته ها نشان می دهد برنامه درسی استیم به دلیل ماهیت سازنده گرایی خود و توان تقویت مهارت های کارآفرینی و تعاملی ، منجر به کسب شایستگی های اشتغال پذیری در یادگیرندگان می شود. در این راستا سه مضون اصلی شایستگی های فردی، شایستگی های حرفه ای و شایستگی های اجتماعی مربوط به اشتغال پذیری به عنوان برون داد استخراج شده است.از زیرکدهای شایستگی فردی می توان به ویژگی های شخصیتی،مهارت های نرم،مهارت های رفتاری و مهارت حل مساله اشاره کرد.درشایستگی حرفه ای نیز مضامینی مانند اخلاق حرفه ای،هویت شغلی،مهارت فنی و فناورانه استخراج شده است.شایستگی اجتماعی نیز شامل عناوینی مانند مهارت ارتباطی و مذاکره است.

هدف و زمینه: هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش پیش بین کاهش ارتباطات اجتماعی و بازداری پاسخ در افت مهارت های تحصیلی دانش آموزان دوره متوسطه اول در سال تحصیلی ۱۳۹۹-۱۴۰۰ بود. با توجه به شرایط خاص آموزش در دوران همه گیری کرونا و تأثیر آن بر روابط اجتماعی و عملکرد شناختی، شناسایی عوامل موثر بر افت تحصیلی اهمیت دوچندانی یافته است. روش پژوهش: این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر و پسر متوسطه اول شهر تهران در سال تحصیلی ۱۳۹۹-۱۴۰۰ بود. نمونه آماری با استفاده از فرمول فیدل و تاپاچینگ (2007) و به روش نمونه گیری چندمرحله ای خوشه ای انتخاب شد که در نهایت ۳۵۰ دانش آموز به صورت تصادفی انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه مهارت های مطالعه و یادگیری کانگاس (2009)، پرسشنامه ارتباطات اجتماعی زبوف (2010) و مقیاس رتبه بندی کارکردهای اجرایی بریف (2000) بود که به صورت آنلاین در اختیار دانش آموزان قرار گرفت. داده ها با استفاده از آزمون کولموگروف-اسمیرنوف (برای بررسی نرمال بودن)، و آزمون های رگرسیون ساده و چندگانه به شیوه همزمان تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد که کاهش ارتباطات اجتماعی به طور معناداری افت در مهارت های تحصیلی را پیش بینی می کند. همچنین مؤلفه بازداری پاسخ (از کارکردهای اجرایی) نیز قادر به پیش بینی بخشی از واریانس مهارت های تحصیلی دانش آموزان بود. زیرمؤلفه های حافظه فعال، آغازگری و برنامه ریزی به طور مثبت و معنادار با مهارت های تحصیلی مرتبط بودند. در مقابل، مؤلفه های انتقال توجه، کنترل هیجانی، سازماندهی اجزاء و نظارت/کنترل پیش بینی معناداری برای مهارت های تحصیلی ارائه ندادند. بحث و نتیجه گیری: با توجه به یافته ها، می توان نتیجه گرفت که تقویت ارتباطات اجتماعی و برخی مؤلفه های کارکردهای اجرایی نظیر بازداری پاسخ و حافظه فعال، می تواند به ارتقای مهارت های تحصیلی دانش آموزان کمک کند. این یافته ها می توانند در طراحی مداخلات آموزشی و مشاوره ای در دوران پساکرونا به ویژه برای جبران افت تحصیلی دانش آموزان مورد استفاده قرار گیرند.

زمینه و هدف: یکی از دروسی که در شکل گیری هویت دینی بسیار موثر است، دروس مرتبط با آموزش دینی است. هدف پژوهش گر، شناسایی چالش ها و راه کارهای بهبود جریان تدریس معلمان در حوزه آموزش دینی بود. روش پژوهش: رویکرد پژوهش، کیفی و شیوه تحلیل داده ها، تحلیل مضمون با نظام کدگذاری داده ها بود. جمعیت پژوهشی شامل فرهنگیان مرتبط با آموزش دینی استان هرمزگان به تعداد 20268 نفر و نمونه پژوهشی شامل 19 نفراز معلمان دینی(9نفر خانم،10 نفرآقا) با شیوه ی نمونه گیری هدفمند بود. یافته ها: 9مقوله ازجمله یکسویه سازی رفتار تربیتی و آموزشی خانواده و مدرسه و استفاده از آموزشگران و مربیان توانمند در حوزه ی آموزش دینی، شکل گیری گفتمان های کاربردی، دقیق و پیوسته بین فعالان تربیت دینی، افزایش سطح پذیرش درونی فراگیران نسبت به محتوای دینی، استفاده معلمان از شیوه های نوین ارزشیابی ازجمله ارزشیابی پیگیری در سنجش عمکرد رفتار دینی فراگیران، ارتقای سطح برنامه های آموزشی، شیوه های نوین آموزشی ازجمله ایفای نقش، فرصت سازی سازی مناسب آموزش، تبیین درست و کاربردی سطح کارایی و اهمیت دروس دینی، پایه ریزی و اجرای دوره های مناسب آموزشی برای معلمان، راه کارهای بهبود جریان تدریس معلمان در حوزه آموزش دینی هستند. 10مقوله شامل پایین بودن سطح دانشی معلمان دینی و بی توجهی به پیاده سازی عملی ساحت های برنامه ی درسی ملی، عدم بهره وری درست از نیروی انسانی کارآمد، نگاه قدیمی و پایین بودن سطح نگرش معلمان دینی، سطح پایین انگیزشی معلم و پایین بودن سطح رفتاری و عقیدتی در جریان تدریس، ناهمخوانی شیوه ها و محتوای آموزشی، چالش های جریان تدریس معلمان در حوزه آموزش دینی هستند. نتیجه گیری: نتایج نشان داد، مولفه های شکل گیری گفتمان های کاربردی، دقیق و پیوسته بین فعالان تربیت دینی، افزایش سطح پذیرش درونی فراگیران نسبت به محتوای دینی، استفاده معلمان از شیوه های نوین ارزشیابی ازجمله ارزشیابی پیگیری در سنجش عمکرد رفتار دینی فراگیران، بیشترین برجستگی را دارا هستند.

پژوهش حاضر با هدف مدل یابی بهزیستی تحصیلی بر اساس جو و هویت مدرسه، الگوهای ارتباطی خانواده و شایستگی هیجانی -اجتماعی دانش آموزان با میانجیگری خودکارآمدی تحصیلی انجام شد. روش پژوهش، همبستگی و از نوع مدل یابی معادلات ساختاری (SEM) بود. بدین منظور تعداد 369 دانش آموزمقطع متوسطه دوم از مدارس شهرستان ساری با روش نمونه گیری خوشه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه جو و هویت مدرسه لی و همکاران (2017)، پرسشنامه الگوهای ارتباطی خانواده فیتزپاتریک و ریچی (1994)، پرسشنامه شایستگی هیجانی اجتماعی دانش آموزان زو و ایی (2012)، پرسشنامه بهزیستی تحصیلی تومنین-سوینی و همکاران (2012) و پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی مورگان و جیکنز (1998) بود. جهت تحلیل داده ها و برازش مدل اندازه گیری از تحلیل عاملی تاییدی و برای برازش مدل پژوهش ازمدل سازی معادلات ساختاری (SEM) با نرم افزار 26 AMOS بهره برده شد. نتایج پژوهش نشان داد که جو و هویت مدرسه و شایستگی هیجانی- اجتماعی بر بهزیستی تحصیلی در دانش آموزان اثر مستقیم دارد و الگوی ارتباطی خانواده بر بهزیستی تحصیلی در دانش آموزان اثر مستقیم ندارد. همچنین نتایج نشان داد که جو و هویت مدرسه، الگوی ارتباطی خانواده شایستگی هیجانی- اجتماعی بر بهزیستی تحصیلی با نقش میانجی خودکارآمدی تحصیلی در دانش آموزان اثر غیرمستقیم دارد. بر اساس نتایج پژوهش مدل پشنهادی بهزیستی تحصیلی بر اساس جو و هویت مدرسه، الگوهای ارتباطی خانواده و شایستگی هیجانی -اجتماعی از برازش مطلوبی برخوردار است.

پژوهش حاضر با هدف مدل یابی خودشکوفایی بر اساس مسئولیت پذیری و بهزیستی روان شناختی با میانجی گری باورهای خودکارآمد انجام شد. پژوهش حاضر توصیفی - همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل دانشجویان مراکز آموزشی شهر قم در سال تحصیلی 1402- 1403بود. حجم نمونه آماری بر اساس قاعده لوهلین، 233 نفر تعیین شد که به روش نمونه گیری تصادفی - خوشه ای انجام شد. برای جمع آوری داده های پژوهش از پرسش نامه های خودشکوفایی، مسئولیت پذیری کالیفرنیا، بهزیستی روان شناختی و باورهای خودکارآمد استفاده شد. داده های به دست آمده با استفاده از همبستگی پیرسون و رگرسیون تحلیل مسیر تجزیه و تحلیل شد. یافته های پژوهش نشان داد مدل پیشنهادی با داده ها برازش داشت؛ همچنین میان بهزیستی روان شناختی دانشجویان با خودشکوفایی آنان ارتباط مثبت و مستقیم و بین مسئولیت پذیری با خودشکوفایی رابطه مثبت و غیرمستقیم وجود دارد و باورهای خودکارآمد در رابطه بین مسئولیت پذیری و خودشکوفایی به صورت کامل نقش میانجی دارد، ولی باورهای خودکارآمد در رابطه بین بهزیستی روان شناختی و خودشکوفایی به صورت جزئی نقش میانجی دارد.

مقدمه و هدف: با توجه به اهمیت استقرار سلامت و ایمنی در ورزش مدارس که علاوه بر افزایش سطح کیفیت و مهارت ورزشی در حمایت بیشتر از دانش آموزان و شرکت کنندگان در فعالیت های ورزش نقش مهمی ایفا می کند؛ مسئله این پژوهش در جهت دستیابی به پاسخ این پرسش می باشد که؛ چه عوامل مداخله گری در شکل گیری سیستم یکپارچه در بهداشت ورزشی و ایمنی ورزش در مدارس کشور تاثیرگذارند؟ روش کار: در این پژوهش کیفی، داده ها در سه سطح کدگذاری باز، محوری و انتخابی تجزیه و تحلیل می شوند. مصاحبه با 18 نفر از کارشناسان تربیت بدنی و بهداشت در ادارات ورزش و آموزش و پرورش و دانشگاه ها، اساتید و دبیران تربیت-بدنی، مربیان ورزشی، مدیران مدارس و پزشکان وزارت آموزش و پرورش صورت گرفت که در پایان 29 کد در 5 مقوله از مصاحبه ها استخراج گردید. یافته ها: نتایج نشان داد که عوامل مداخله گر شامل «عوامل اقتصادی»، «عوامل محیطی»، «عوامل مدیریتی»، «عوامل ارتباطات» و «عوامل سیاسی» می باشد. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که عوامل اقتصادی، محیطی، مدیریتی، ارتباطات و سیاسی به عنوان مؤلفه های کلیدی مداخله گر، نقش مهمی در کارکرد و اثربخشی سیستم بهداشت و ایمنی ورزش در مدارس ایران دارند. بنابراین برای ارتقای ایمنی و سلامت فعالیت های ورزشی دانش آموزان، لازم است این عوامل به طور هماهنگ و جامع مورد توجه قرار گیرند تا سیستم بهداشت و ایمنی مدارس به شکل مؤثر و پایدار عمل کند.

زمینه و هدف: برای رسیدن به پیشرفت همه جانبه در قرن ۲۱ ، باید با آموزش جامع، انسان هایی متفکر، توانمند و متخصص پرورش دهیم تا سرمایه ی انسانی تقویت شود . هدف پژوهش نقش تئوری ذهن و خود دلسوزی در پیش بینی حس انسجام نوجوانان ۱۱_۱۶ سال شهر ساری می باشد. روش کار: این پژوهش ازنظرهدف کاربردی و از نظر روش توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه ی آماری  شامل کلیه نوجوانان ۱۱_۱۶ سال شهر ساری به تعداد 10324 نفر در سال تحصیلی 99 _ 1398 که برابر استعلام از مرکز آمار فرمانداری ساری بوده است که از این تعداد از طریق جدول کرجسی مورگان حجم نمونه آماری برابر 384 نفر در نظر گرفته شد. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه نظریه ذهن استیرنمن (1999)، پرسشنامه استاندارد خود دلسوزی نف (2003)، پرسشنامه حس انسجام آنتونووسکی (۱۹۹۳) استفاده شده است. برای تج زیه و تحلیل آماری داده ها از شاخص های آماری درصد، فراوانی، میانگین و انحراف استاندارد، آزمون ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چند متغیره با استفاده از نرم افزار SPSS-18 استفاده شد. یافته ها: این پژوهش نشان داد که بین نمرات کلی و زیرمجموعه های نظریه ذهن و حس انسجام در نوجوانان، رابطه ای مثبت و معنادار وجود دارد. همچنین، نمرات کلی خوددلسوزی و زیرمجموعه های آن (مانند مهربانی با خود، قضاوت درباره خود، انزوا و ذهن آگاهی) با نظریه ذهن در نوجوانان رابطه مثبت و معناداری داشتند. تحلیل رگرسیون نشان داد که نظریه ذهن به تنهایی حدود ۷ ٪ از تغییرات در حس انسجام نوجوانان را تبیین می کند. علاوه بر این، مولفه های قضاوت درباره خود، مهربانی با خود و اشتراکات انسانیِ خوددلسوزی، در مجموع حدود ۱۱ ٪ از واریانس حس انسجام در نوجوانان را تبیین نمودند. نتایج پژوهش نشان داد که بین نظریه ذهن و حس انسجام نوجوانان رابطه معناداری وجود دارد. همچنین خوددلسوزی و مؤلفه های آن، از جمله مهربانی با خود و قضاوت نسبت به خود، به ارتقای نظریه ذهن و حس انسجام کمک می کند. این روابط از نظر رگرسیونی نیز قابل پیش بینی اند.

زمینه و هدف: سالمندی با تغییرات نامطلوبی در وضعیت هورمونی همراه است که می‌تواند زمینه‌ساز افزایش خطر بیماری‌های مزمن شود. تمرینات مقاومتی به عنوان یکی از مؤثرترین راهکارهای غیردارویی برای مقابله با پیامدهای سالمندی شناخته می‌شوند. با این حال، اطلاعات محدودی درباره تأثیر الگوهای مختلف زمان‌بندی تمرین مقاومتی بر شاخص‌های هورمونی زنان سالمند وجود دارد. بنابراین، پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر دو نوع تمرین مقاومتی با زمان‌بندی خطی و غیرخطی بر هورمون‌های میواستاتین و فولیستاتین زنان سالمند انجام شد. روش کار: این پژوهش از نوع نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون و سه گروه (دو گروه آزمایشی و یک گروه کنترل) بود. جامعه آماری شامل زنان سالمند 65 تا 70 سال شهر تهران بود که تعداد 36 نفر به روش نمونه‌گیری هدفمند و در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفی در سه گروه تمرین مقاومتی با زمان‌بندی خطی (12 نفر)، تمرین مقاومتی با زمان‌بندی غیرخطی (12 نفر) و گروه کنترل (12 نفر) قرار گرفتند. برنامه تمرینی به مدت 8 هفته، سه جلسه در هفته و هر جلسه به مدت 80 دقیقه اجرا شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس یک‌طرفه و آزمون تعقیبی توکی تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد هر دو نوع تمرین مقاومتی خطی و غیرخطی موجب کاهش معنادار سطح میواستاتین و افزایش معنادار فولیستاتین نسبت به گروه کنترل شدند. مقایسه دو الگوی تمرینی نشان داد تمرین مقاومتی غیرخطی در کاهش میواستاتین و افزایش فولیستاتین اندکی مؤثرتر بود.نتیجه‌گیری: در مجموع، نتایج پژوهش نشان داد که هر دو نوع تمرین مقاومتی خطی و غیرخطی موجب بهبود معنی‌دار شاخص‌های مرتبط با رشد و بازسازی عضلانی در زنان سالمند 65 تا 70 سال شهر تهران شدند. به‌گونه‌ای که سطح میواستاتین به عنوان یکی از مهم‌ترین عوامل مهارکننده رشد عضلانی به طور معنی‌داری کاهش یافت و در مقابل، سطح فولیستاتین به عنوان عامل تسهیل‌کننده رشد و هایپرتروفی عضلانی افزایش معنی‌داری پیدا کرد.

هدف این پژوهش، واکاوی شاخص های الگوی مطلوب تربیت دینی نوجوانان از منظر تجربیات زیسته ذی نفعان با رویکرد کیفی بود. پژوهش حاضر از نوع کیفی با رویکرد پدیدارشناسی تفسیری انجام شد. شرکت کنندگان شامل ۶۰ نفر از ذی نفعان کلیدی (۱۳ متخصص تربیت دینی، ۱۷ معلم، ۱۵ والد و ۱۵ نوجوان ۱۴-۱۸ ساله) در شهر قزوین بودند که با نمونه گیری هدفمند و تا رسیدن به اشباع نظری انتخاب شدند. داده ها از طریق مصاحبه نیمه ساختاریافته جمع آوری و با روش تحلیل مضمون بررسی شدند.تحلیل داده ها منجر به استخراج ۶ مضمون سازمان دهنده شد: اصلاح و بازنگری برنامه های درسی دینی متناسب با شرایط روز، بکارگیری روش های یاددهی-یادگیری تعاملی و گفتگومحور، بسترسازی محیطی و خانوادگی، الگوسازی و توسعه حرفه ای معلمان، برجسته سازی ارزیابی عملکردی و عاطفی، و متناسب سازی برنامه درسی با ویژگی های نسل زد. یافته ها نشان داد الگوی مطلوب تربیت دینی باید پویا، زمینه مند، عقلانی و مبتنی بر عاملیت انسانی باشد تا ایمان تقلیدی را به ایمان تأملی و مقاوم تبدیل کند. این الگو با مبانی نظری باقری (عاملیت انسانی) و Fowler (1981) (مراحل ایمان) همخوانی دارد و می تواند مبنایی برای سیاست گذاری آموزشی، برنامه ریزی درسی و مداخلات خانوادگی باشد. پیشنهاد می شود برنامه های درسی بازنگری، روش های تعاملی تقویت و نظام ارزشیابی به سمت ارزیابی عملی تغییر یابد.