درخت حوزه‌های تخصصی

هدف: ترس از سقوط به عنوان یک نگرانی دائمی عنوان شده که ممکن است فعالیت های روزمره زندگی را برای سالمندان محدود سازد. این عامل همچنین با کاهش اعتمادبه نفس به ویژه در عملکردهای تعادلی سالمندان، می تواند منجر به ضعف عضلانی و بی تحرکی این افراد شود. هدف از تحقیق حاضر، بررسی تأثیر 8 هفته تمرینات آرام سازی پیش رونده عضلانی بر میزان ترس از سقوط سالمندان بود. مواد و روش ها: برای این منظور، تعداد 30 نفر از زنان سالمند به شکل در دسترس و بر اساس معیارهای ورود و خروج از تحقیق به عنوان آزمودنی انتخاب شدند و به شکل تصادفی در دو گروه 15 نفری تقسیم شدند. میزان ترس از سقوط آن ها با استفاده از پرسشنامه خودکارآمدی ترس از سقوط سالمندان (FES-I) مورد ارزیابی قرار گرفت. در ادامه، آزمودنی های گروه تجربی به مدت 8 هفته (3 جلسه 45 دقیقه ای در هفته) در یک برنامه تمرینات آرام سازی پیش رونده عضلانی شرکت کردند، در حالی که گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای را دریافت نمی کرد. نمرات ترس از سقوط تمامی آزمودنی ها پس از 8 هفته مجدداً مورد ارزیابی قرار گرفت و در نهایت، از آزمون تحلیل واریانس ترکیبی برای تجزیه وتحلیل اطلاعات به دست آمده از تحقیق استفاده شد (05/0P≤). یافته ها: تحلیل نتایج تحقیق نشان داد یک اثر متقابل معنی دار بین زمان (پیش آزمون، پس آزمون) و گروه (کنترل و تجربی) در ارتباط با نمرات ترس از سقوط وجود دارد (05/0P<). همچنین مشخص شد اثر اصلی زمان و اثر اصلی گروه در ارتباط با متغیرهای تحقیق معنی دار می باشد (05/0>P). نتیجه گیری: به طور کلی به نظر می رسد که اجرای تمرینات آرام سازی منجر به بهبود معنی دار در نمرات ترس از سقوط سالمندان می شود. بر این اساس توصیه می شود نقش این تمرینات در بهبود توانایی های جسمی و روانی سالمندان بیشتر مورد توجه قرار گیرد.

هدف: هدف این پژوهش، تدوین مدل ساختاری ادراک موفقیت ورزشی براساس کمال گرایی ورزشی و حمایت اجتماعی ادراک شده با نقش میانجی خودتنظیمی ورزشی بر جوانان با اختلال ضایعه مغزی بود. مواد و روش ها: روش پژوهش از نوع همبستگی توصیفی بود. با در نظر گرفتن پارامترهای مختلف و با استفاده از فرمول کوکران، یک نمونه آماری شامل 305 نفر، به طور تصادفی از تعداد کل 3780 جوان دارای ضایعه فلج مغزی (CP) در شهرستان سنندج، در پژوهش شرکت کردند. چهار شاخص ادراک موفقیت ورزشی، حمایت اجتماعی ادراک شده، خودتنظیمی ورزشی و کمال گرایی ورزشی در جمع آوری داده ها مدنظر قرار گرفت. مدل معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزار AMOS برای تحلیل داده ها استفاده شد. یافته ها:  براساس یافته های پژوهش، مقدار RMSEA  برابر با 083/0 نشان داد که مدل مفهومی تدوین شده در این پژوهش با داده های تجربی همخوانی دارد و متغیرهای حمایت اجتماعی ادراک شده و کمال گرایی ورزشی به ترتیب با اثرات کل (مستقیم و غیرمستقیم) 51/0 و 56/0 توانایی پیش بینی و تبیین ادراک موفقیت ورزشی را دارند. خودتنظیمی ورزشی نیز با اثر 28/0 نقش مؤثری هم به صورت مستقیم و هم به عنوان میانجی بر ادراک موفقیت ورزشی دارد. نتیجه گیری: در تبیین نتایج باید گفت که درمجموع، خودنظم دهی رابطه مثبت و معناداری با موفقیت و پیشرفت ورزشی دارد. افراد با مشکلات ضایعه مغزی با خودتنظیمی بیشتر، توان بهتری در کنترل حرکات خود دارند و بر آن نظارت بهتر می کنند که درنتیجه به موفقیت ورزشی بیشتر منجر می شود.

هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر موسیقی غیرهم زمان  تند و کند بر حالات اجرای روان و یادگیری سرویس والیبال در زنان جوان ورزشکار نیمه ماهر بود. مواد و روش ها: این پژوهش از نوع نیمه تجربی بود. تعداد 30 نفر از دانشجویان دختر تربیت بدنی با دامنه سنی ۲۰ تا ۲۴ سال به صورت در دسترس به عنوان نمونه انتخاب شده و به صورت تصادفی در سه گروه موسیقی تند، موسیقی کند، کنترل تقسیم شدند. بعد از اجرای پیش آزمون، مرحله اکتساب شامل چهار بلوک ده کوششی سرویس والیبال در هر جلسه طی چهار هفته (هر هفته سه جلسه) برگزار شد. پس از آخرین جلسه تمرینی، آزمون اکتساب و 48 ساعت بعد، آزمون یادداری و انتقال گرفته شد. پرسش نامه اجرای روان در مراحل پیش آزمون، پس آزمون، یادداری و انتقال توسط شرکت کنندگان تکمیل شد. برای مقایسه گروه ها در مراحل مختلف از آزمون های تحلیل واریانس و به منظور بررسی پیشرفت هر گروه در مراحل مختلف آزمون از تحلیل واریانس با اندازه های مکرر استفاده شد. یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد که موسیقی غیرهم زمان  تند و کند بر یادگیری مهارت سرویس چکشی والیبال تأثیر معناداری نداشت (05/0<P). همچنین موسیقی غیرهم زمان تند بر اجرای روان مهارت سرویس چکشی والیبال تأثیر معناداری داشت (05/0>P). بین سه گروه بر اکتساب، یادداری و انتقال و همچنین اجرای روان مهارت سرویس چکشی والیبال، تفاوت معناداری وجود نداشت (05/0<P).نتیجه گیری: براساس نتایج مطالعه حاضر، موسیقی تند باعث افزایش اجرای روان شرکت کنندگان در هنگام اجرای مهارت سرویس چکشی والیبال شد، لذا پیشنهاد می شود این روش مد نظر متخصصان و  پژوهشگران قرار گیرد.

هدف: ورزش به عنوان یک روش غیردارویی می تواند به کاهش علائم افسردگی با کارایی قابل مقایسه با دارودرمانی و سایر مداخلات روان شناختی کمک کند؛ بنابراین این مطالعه با هدف بررسی تأثیر برنامه یوگای خنده بر افسردگی و امید به زندگی زنان شهر اصفهان انجام شد. مواد و روش ها: این پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. نمونه شامل زنان شرکت کننده در کلاس های مراکز هلال احمر اصفهان بود که به صورت نمونه گیری تصادفی چندمرحله ای به دو گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) تقسیم شدند. گروه آزمایش به مدت هشت هفته (سه جلسه در هفته/هر جلسه 45 دقیقه) در کلاس های یوگای خنده شرکت کردند؛ درحالی که گروه کنترل فعالیت ورزشی خاصی انجام ندادند. داده ها از طریق پرسش نامه های افسردگی و امید به زندگی جمع آوری و با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که برنامه آموزش یوگای خنده تأثیر معناداری بر کاهش افسردگی و افزایش امید به زندگی داشت (05/0P<). نتیجه گیری: به نظر می رسد برنامه یوگای خنده می تواند به عنوان یک روش درمانی مؤثر و کم هزینه برای بهبود افسردگی و افزایش امید به زندگی در زنان به کار رود.

هدف: مطالعه حاضر با هدف تعیین تاثیر تصویرسازی حرکتی پویا بر تناسب زمانی، یادگیری و عملکرد مهارت شوت فوتبال اجرا شد. مواد و روش ها: روش پژوهش نیمه تجربی و از نوع طرح پیش آزمون پس آزمون و آزمون یادداری با گروه کنترل بود. بدین منظور، 45 پسر دانشجوی دانشگاه ارومیه به روش نمونه دسترس و براساس معیارهای ورود، به صورت هدفمند انتخاب شدند. سپس به تعداد مساوی در سه گروه تمرین جسمانی (کنترل)، تصویرسازی حرکتی ایستا (sMI) و تصویرسازی حرکتی پویا (dMI) قرار گرفتند. مداخله به مدت 12 جلسه (4 جلسه در هفته و هر جلسه 2 ساعت) اجرا شد. گروه تمرین جسمانی بر اساس پروتکل فقط مهارت شوت را بصورت فیزیکی تمرین کرد، گروه تصویرسازی حرکتی ایستا بعد انجام فیزیکی مهارت بعد از آرام سازی بصورت ایستاده به تصویرسازی ذهنی پرداختند و در نهایت گروه تصویرسازی حرکتی پویا بعد انجام مهارت شوت بصورت جسمانی و آرام سازی بصورت ایستاده و در حالی که درجا پاهای خود را تکان می دادند، به تصویرسازی پرداختند، برای ارزیابی مهارت دریبل از آزمون مهارت شوت فوتبال مور-کریستین و برای ارزیابی توانایی تصویرسازی حرکتی از پرسشنامه تجدید نظر شده MIQ-R استفاد شد. یافته ها:  نتایج نشان داد کیفیت شوت و زمانبندی کلی MI  با تمرین فیزیکی متناسب می گردد، افزایش روی عملکرد و یادگیری dMI  نسبت به sMI درسطح معناداری گزارش شد و  همبستگی مثبتی وجود دارد. نتیجه گیری:  . در نهایت با در نظر داشتن یافته های پژوهش می توان نتیجه گرفت استفاده از dMI نسبت به sMI در محیط های آموزشی و ورزشی توصیه می گردد.

هدف: هدف این مطالعه، مقایسه سیستم های مغزی-رفتاری و تمایزیافتگی خود بین دانش آموزان دختر ورزشکار و غیرورزشکار بود. مواد و روش ها: پژوهش از نوع علّی-مقایسه ای بود و جامعه آماری پژوهش شامل همه دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوره دوم شهر اردبیل بود (تعداد=7477). تعداد 200 نفر به روش نمونه گیری تمام شمار برای ورزشکاران و تصادفی خوشه ای چندمرحله ای برای غیرورزشکاران، انتخاب شده و در دو گروه جایگزین شدند. ملاک انتخاب دانش آموزان ورزشکار، داشتن مقام، حداقل در مسابقات استانی و سه سال سابقه فعالیت ورزشی منظم با حداقل سه جلسه تمرین در هفته بود. برای گردآوری اطلاعات از پرسش نامه های استاندارد تمایز یافتگی اسکورون و فریدلندر (1998) و مقیاس سیستم های مغزی/رفتاری کارور و وایت (1994) استفاده شد. یافته ها: نتایج تحلیل واریانس چندمتغیره (مانوا) نشان داد که دختران ورزشکار در مقایسه با غیرورزشکاران، سیستم فعال ساز رفتاری غالب و فعال تری داشتند و میزان تمایزیافتگی در گروه ورزشکار بیشتر از گروه غیرورزشکار بود. نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش، به نظر می رسد سیستم های مغزی و رفتاری و میزان تمایز یافتگی با سطح مشارکت ورزشی مرتبط است؛ بنابراین شناخت این مفاهیم می تواند مؤلفه های مناسبی در تحلیل های روان شناختی و عملکردی ورزشی افراد باشد.

در مسیر تکامل روزافزون حوزه روانشناسی ورزشی، این قلم بر آن است تا پیشرفت های شایان توجه حاصل شده در درک ابعاد روانشناختیِ عملکرد ورزشی را به تصویر کشد و در عین حال، چشم اندازهایی بدیع را برای پژوهش های آینده ترسیم نماید. انبوه پژوهش های متقن به خوبی گواه آن است که آمادگی ذهنی، همتراز با تمرینات بدنی، نقشی انکارناپذیر در دستیابی به عملکرد بهینه ایفا میکند و کثرت مطالعات، کارآمدیِ مداخلات روانشناختی را در سطوح گوناگونِ ورزشی و رقابتی به اثبات رسانده است. دستاوردهای نوینِ این عرصه به خوبی نمایانگر آن است که چگونه راهبردهای شناختی-رفتاری میتوانند دستاوردهای ورزشی را به شکلی چشمگیر ارتقا بخشند. تمرین های تجسمی که در آنها ورزشکاران به مرور ذهنیِ عملکردهای خود می پردازند، نویدبخش ارتقای مهارتها و نتایج رقابتی بوده اند. به همینسان، راهکارهای هدفگذاری در حفظ انگیزه و تمرکز در طول فصلهای طولانیِ تمرین نقشی مؤثر داشته اند. و شاید از همه مهمتر، کاربستِ مداخلات مبتنی بر ذهن آگاهی، ورزشکاران را در مدیریت فشارهای طاقت فرسای رقابت ها یاری رسانده و به آنان در حفظ تعادل عاطفی مدد رسانده است. دامنه تأثیر این اصول روانشناختی فراتر از بهبود عملکرد، مسائل حیاتیِ سلامت روان در جامعه ورزشی را نیز دربرمی گیرد. در حالی که روزگاری مشکلات روانی در فرهنگ ورزشی یا نادیده انگاشته میشد یا با نگرشی همراه با انگ مواجه بود، امروزه شاهد شیوعِ اضطراب، افسردگی و فرسودگی در میان ورزشکاران در تمامی سطوح هستیم. این بیداری جمعی به ایجاد ساختارهای حمایتیِ فراگیرتر و ادغام تدریجیِ متخصصان سلامت روان در سازمانهای ورزشی انجامیده است؛ هرچند هنوز فاصله قابل توجهی تا دسترس پذیریِ پایدار این منابع و همخوان سازیِ آنها با فرهنگ های متنوع باقی است. فناوری های نوین نیز افق های تازهای را در سنجش و مداخلات روانشناختیِ ورزشی گشوده اند. سامانه های بیوفیدبک این امکان را فراهم آورده اند تا واکنش های فیزیولوژیک به استرس در زمان واقعی زیر نظر گرفته شوند، و پلتفرم های واقعیت مجازی به ورزشکاران اجازه می دهند رویارویی با موقعیت های پرفشار را در فضاهای کنترل شده تمرین کنند. این ابزارهای فناورانه در ترکیب با روش های کلاسیکِ روانشناسی، ظرفیتی خیره کننده برای برنامه های آموزشیِ ذهنیِ شخصی سازی شده و کارآمد ایجاد کرده اند. در افق پیشِ رو، چندین حوزه کلیدی نیازمند توجه جمعیِ ما به عنوان پژوهشگر و متخصص است. ضرورتِ مطالعاتِ میان فرهنگی برای درک تجلیِ اصول روانشناختی در بسترهای اجتماعی و نظام های ارزشیِ گوناگون بیشازپیش احساس میشود. تدوینِ رویکردهای تحولیِ مادام العمر به پرورش ورزشکاران می تواند به همراهیِ بهترِ آنان در گذار به دنیای رقابت ها و خروج از آن بینجامد. افزون بر این، همکاری های میانرشتهای با حوزه هایی چون علوم اعصاب و داده پردازی، نویدبخش بینش هایی نوین در پیوند ذهن و بدن در عرصه عملکرد ورزشی است. با تأمل در این افق های پیشِ رو، به روشنی درمییابیم که روانشناسی ورزشی در آستانه نقطه ای عطف قرار دارد. این رشته از اثباتِ صرفِ اهمیتِ عوامل روانشناختی در ورزش فراتر رفته و اینک با چالشی ژرفتر روبه روست: چگونگیِ به کارگیریِ اثربخشِ این دانش در جمعیت ها و محیط های متنوع. این مهم نه تنها پژوهش های ژرفانگر، که گفتوگوهای خردمندانه برای پُر کردن شکافِ میانِ یافته های علمی و اجرای عملی را می طلبد. این باور راسخ را دارم که نشریاتِ ارجمندی چون این مجله، با انتشار پژوهش های کمّی و کیفیِ والا که هم مرزهای دانش را درمی نوردند و هم پایبندِ کاربستِ عملی هستند، نقشی بیبدیل در پیشبرد این مسیر ایفا خواهند کرد. با ادامه مسیرِ برجسته سازیِ پژوهش های نوآورانه و ترویجِ رویکردهای مبتنی بر شواهد، می توانیم اطمینان یابیم که روانشناسی ورزشی، توانِ خود را در ارتقای عملکرد ورزشی و غنا بخشیدن به تجربه ورزش برای همه کنشگرانِ این عرصه به کار خواهد بست.

زمینه و هدف: اسکیزوفرنی اختلال روانی مزمنی است که علائم مثبت و منفی در پیش آگهی آن نقش مؤثری دارد. مداخله های مبتنی بر ورزش به عنوان روش های درمانی غیردارویی نقش بسیار مهمی در بازتوانی و مدیریت درمان علائم منفی و عملکرد شناختی این بیماران به خاطر تأثیر مثبت ذهنی و جسمی دارد. این مرور نظام مند با هدف بررسی اثر تمرین های ورزشی گوناگون در بهبود علائم منفی و اختلال های شناختی بیماران دارای اسکیزوفرنی انجام شد. روش: برای یافتن مستندهای مرتبط با اثر تمرین های ورزشی بر بهبود علائم منفی و شناختی اسکیزوفرنی کلیدواژگان در پایگاه های داده های گوگل، یاهو، ساینس دایرکت و جهاد دانشگاهی جستجو شد. سپس در سه زمینه «اثر (اثربخشی و تأثیر) ورزش بر اسکیزوفرنی»، «بهبود عملکرد شناختی با استفاده از ورزش» و «درمان علایم منفی اسکیزوفرنی با برنامه ورزشی» تقسیم بندی و خلاصه سازی شدند. یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد که برنامه های تمرینی متفاوت از جمله تمرین های هوازی، قدرتی و یوگا در بهبود علایم منفی اسکیزوفرنی و عملکرد شناختی مؤثر است، همچنین نتایج پژوهش نشان داد که درمان دارویی اثری بر بهبود علائم منفی در بیماران دارای اسکیزوفرنی ندارد. ورزش های هوازی باعث بهبود توجه، سرعت پردازش، حافظه و عملکردهای اجرایی می شود. ورزش های هوازی نقش مهمی در مبارزه با کاستی شناختی، حافظه، حجم هیپوکامپ و انعطاف پذیری عصبی دارند. یوگا، به طور ویژه، حافظه طولانی مدت را بهبود می دهد. نتیجه گیری: ورزش می تواند علائم بالینی، عملکرد جهانی، کیفیت زندگی و علائم افسردگی را در اسکیزوفرنی بهبود بخشد .به طور ویژه، بیشترین اندازه اثر با بهبود علائم منفی مشاهده شده است، که پیامدهای امیدوارکننده ای برای نتایج عملکرد آینده این بیماران دارد.

زمینه و هدف: شیوع ویروس کرونا بحران شدیدی در سطح جهان ایجاد کرده است و سبب آسیب های روانشناختی و عاطفی بسیاری را به دنبال داشته است. هدف این پژوهش تعیین اثربخشی روش حساسیت زدایی با حرکات چشم و پردازش مجدد بر اضطراب و کنترل هیجان های منفی نسبت به بیماری کووید-۱۹ بود. روش: روش پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی بوده و از نظر روش شبه آزمایشی در قالب پیش آزمون-پس آزمون انجام شد. جامعه آماری پژوهش زنان مراجعه کننده به مرکز بهداشت اکبرآباد وابسته به دانشگاه تهران و تحت نظر وزارت بهداشت استان تهران بودند. از جامعه حاضر، حجم نمونه ای به تعداد ۳۰ نفر با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه (۱۵ نفر گروه آزمایش و ۱۵ نفر گروه گواه) جایگذاری شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه اضطراب موقعیتی (اسپیلبرگر و همکاران، ۱۹۸۳) و پرسشنامه تنظیم هیجان گراس و جان (۲۰۰۳) استفاده شده. گروه آزمایش درمان حساسیت زدایی با حرکت چشم و پردازش مجدد شاپیرو (۲۰۱۷) دریافت کردند. یافته ها: نتایج نشان داد که روش حساسیت زدایی با حرکات چشم و پردازش مجدد بر کاهش اضطراب و کنترل هیجان های منفی نسبت به بیماری کووید-۱۹ اثربخشی معناداری داشته است (۰/۰۵>p). نتیجه گیری: نتیجه گیری می شود که با روش حساسیت زدایی با حرکات چشم و پردازش مجدد می توان اضطراب را کاهش و هیجان های منفی را در افراد مدیریت کرد.

زمینه و هدف: زبان به عنوان مهم ترین وسیله برای به اشتراک گذاری اطلاعات بین روانشناس ورزش و ورزشکاران دارای نقشی اساسی در درک مشکل و تدوین راه حل برای ایجاد تغییرهای لازم است. به دلیل این که اطلاعات حسی در ابتدا به دلیل محدودیت های ادراکی توسط حس های پنجگانه وارد سیستم عصبی و پردازش می شوند تغییر اولیه ای در معنی آن ها رخ می دهد. دومین مرحله تغییر معنی زمانی ایجاد می شود که مراجع با شیوه ویژه خود اطلاعات دریافتی را تفسیر و بعد از آن توسط جمله ها آن ها را به اشتراک می گذارند. هدف این مقاله بررسی معانی زبان گفتاری با استفاده از رویکرد دستور زبان گَشتاری در جلس های مشاوره و روانشناسی بهبود عملکرد ورزشی به منظور درک بهتر مراجع و همین طور افزایش اثربخشی مداخل های به کار گرفته شده است. روش: این پژوهش مطالعه ای تفسیری در خصوص نقش زبان در مشاوره روانشناسی ورزش است. یافته ها: کاربرد دستور زبان گَشتاری و شیوه های شفاف سازی معانی زبان معرفی شده است. نتیجه گیری: استفاده از دستور زبان گَشتاری احتمالاً می تواند به درک بهتر علت مراجعه ورزشکاران به روانشناس ورزش منجر شود و همین طور فراهم آوردن زمینه برای دستیابی به اهداف مداخلات روانشناختی به کار رفته با افزایش خودآگاهی مراجع و همین طور بازسازی شناختی را فراهم آورد.

زمینه و هدف: افسردگی و اضطراب دو علامت شایع بسیاری از اختلال های روانشناختی ازجمله اختلال افسردگی اساسی هستند. تحریک جریان مستقیم فراجمجمه ای برای کمک به بیماران مبتلا به آسیب های مغزی ساخته شد. هدف از انجام این پژوهش تعیین اثربخشی تحریک مستقیم فراجمجمه ای بر افسردگی و اضطراب افراد دارای اختلال افسردگی اساسی بود. روش: این مطالعه یک مطالعه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه گواه است. جامعه مورد مطالعه در این پژوهش شامل افراد دارای اختلال افسردگی اساسی بود. نمونه پژوهش شامل ۳۰ نفر از زنان دارای اختلال افسردگی اساسی منطقه ۵ تهران بود که با روش نمونه گیری هدفمند و داوطلبانه انتخاب شدند. آن ها پرسشنامه افسردگی بک-۲ (بک و همکاران، ۱۹۹۶) و پرسشنامه اضطراب بک (بک و همکاران، ۱۹۸۹) را در پیش آزمون و پس آزمون تکمیل کردند. گروه آزمایش ده جلسه درمان تحریک مستقیم فراجمجمه ای دریافت کردند. داده ها با استفاده از آزمون t دو گروه مستقل تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد که میانگین تفاوت نمره های پیش آزمون و پس آزمون متغیرهای افسردگی و اضطراب گروه آزمایشی دریافت تحریک مستقیم فراجمجمه ای بیشتر از گروه گواه بوده است (۰/۰۵>p). نتیجه گیری: بر این اساس نتیجه گیری می شود درمان تحریک مستقیم فراجمجمه ای می تواند افسردگی و اضطراب زنان دارای اختلال افسردگی اساسی را کاهش دهد.

هدف هدف از این تحقیق تعیین ارتباط هوش معنوی با مولفه های توانایی های ارتباطی و رهبری رؤسای هیات های ورزشی استان قم می باشد. روش پژوهش این تحقیق از نظر هدف جزء تحقیقات کاربردی و از نظر استراتژی جزء تحقیقات توصیفی و از نوع همبستگی می باشد. جامعه آماری تحقیق شامل رؤسای هیات های ورزشی استان قم که تعدادشان 49 نفر بود. با توجه به محدود بودن تعداد جامعه از نمونه گیری کل شمار استفاده گردید و 49 رئیس هیات به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار اندازه گیری در این تحقیق شامل پرسشنامه هوش معنوی کینگ (2008) و پرسشنامه مولفه های روابط عمومی مدیران هاشمی ماد (1399) می باشد. روایی دو پرسشنامه مورد تایید متخصصان قرار گرفته و پایایی آن ها از طریق آزمون آلفا کرونباخ برای پرسشنامه هوش معنوی به میزان 945/0 و برای پرسشنامه روابط عمومی به میزان 928/0 به دست آمد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از روش های آمار توصیفی و آمار استنباطی استفاده شد. در بخش آمار توصیفی از فراوانی و درصد فراوانی و در بخش آمار استنباطی از آزمون آلفا کرونباخ، آزمون کولموگروف – اسمیرنوف و آزمون همبستگی پیرسون در سطح 05/0 استفاده گردید. تجزیه وتحلیل داده ها بوسیله نرم افزار SPSS.23 انجام گرفت. یافته ها نتایج تحقیق نشان داد که بین متغیر هوش معنوی با توانایی های ارتباطی و رهبریرؤسای هیات های ورزشی استان قم رابطه ی مثبت و معناداری وجود دارد (01/0p<). همچنین متغیر هوش معنوی با مؤلفه های روابط رسانه ای، روابط فرهنگی، روابط اجتماعی، امور مالی، روابط سازمانی، امور پژوهشی و امور مشاوره رابطه مستقیم و معنادار دارد (01/0p<). نتیجه گیری هوش معنوی به عنوان یک عامل مؤثر در تقویت مهارت های روابط عمومی روسای هیأت های ورزشی شناخته شده و توسعه آن می تواند به بهبود عملکرد ارتباطی و مدیریتی کمک نماید.