بررسی تصویر گری در آثار ناشران/ 5. انتشارات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان
حوزههای تخصصی:
فیلترهای جستجو:
فیلتری انتخاب نشده است.
نمایش ۲۹٬۸۰۱ تا ۲۹٬۸۲۰ مورد از کل ۵۴٬۴۱۰ مورد.
کودک و تصویر
حوزههای تخصصی:
سیمای کودک معلول در ادبیات کودک
حوزههای تخصصی:
آیا «دو پنج» همان «دو خط موازی» است؟
حوزههای تخصصی:
آیا لبخند خوشبختی می آورد
حوزههای تخصصی:
لالایی های نو
حوزههای تخصصی:
نقش اجتماعی شخصیت های داستانی کودک و نوجوان، چگونه و چرا؟/ گزارش پنجاه وپنجمین نشست نقد آثار تخیلی
حوزههای تخصصی:
درباره مؤلفه های داستان کودک و برنامه آموزش فلسفه برای کودکان و نوجوانان
حوزههای تخصصی:
اشیا و افسانه ها/ گزارش پنجاه و هفتمین نشست نقد آثار تخیلی کودک و نوجوان
حوزههای تخصصی:
واقع گرایی یا تخیل
حوزههای تخصصی:
خشونت در دنیای مجازی
حوزههای تخصصی:
مجلات آموزش و پرورش دست هایشان به هم نمی رسد
حوزههای تخصصی:
حافظ شاعر نوپرداز
حوزههای تخصصی:
نگاه: کارول آن دافی
منبع:
آزما اسفند ۱۳۸۴ شماره ۴۱
سلیمان سخن
حوزههای تخصصی:
جستاری در کشف ریشه های ایرانی مفاهیم مشترک حکمی متنبی و فردوسی(مقاله علمی وزارت علوم)
منبع:
فرهنگ ۱۳۸۴ شماره ۵۵
حوزههای تخصصی:
متنبی و فردوسی ـ دو شاعر گرانقدر عرب و ایرانی ـ هردو به داشتن اشعار حکمی مشهور و ملقب به حکیم هستند؛ و از شاخصه های بارز شعر هردو، وجود اشعار حکیمانه است.پژوهش های تطبیقی بین حکمت این دو گویندة بزرگ، حاکی از وجود مضامین مشترک بسیار است. این اشتراک در مضمون به گونه های مختلف، از جمله توارد و تأثیرپذیری هردو از فرهنگ اسلامی، قابل تفسیر و تحلیل است. در این میان، بخشی از مفاهیم مشترک این دو شاعر در حکمت و اندرزهای ایران باستان دیده میشود. با توجه به اعتقاد محققان بر سیرابی فرهنگ عربی در عهد عباسی از آبشخور فرهنگ و حکمت ایران باستان، و تدوین شاهنامه براساس منابع پهلوی و باستانی ایران، میتوان به این اعتقاد رسید که لااقل بخشی از این مضامین مشترک، در حکمت ایران قبل از اسلام ریشه دارد و فردوسی به شکل مستقیم و متنبی به شکل غیرمستقیم از فرهنگ ایران باستان متأثر شده اند.
دو کتاب از انتشارات زمستان گفت و گوی شاعران
حوزههای تخصصی:
تبدیل عدد یک به نشانه نکره در زبان فارسی(مقاله علمی وزارت علوم)
حوزههای تخصصی:
مقاله حاضر به بررسی چگونگی پیدایش نشانه نکره در زبان فارسی می پردازد . این بررسی نشان می دهد چگونه عدد یک به تدریج از دوره باستان به این سو به صورت نشانه نکره به کار رفته است . به نظر می رسد پیدایش نشانه نکرده در دوره میانه ، حاصل ساختهایی باشد که در آنها عدد یک پس از معدود مفرد قابل شمارش به کار رفته است و با تعمیم به اسمهای مفرد غیر قابل شمارش و اسمهای جمع به نشانه نکره تبدیل شده است.