مطالب

Various aspects of English as a foreign language (EFL) education are affected by the adopting of artificial intelligence (AI) tools with both monomodal and multimodal capacities. However, the emotional consequences of AI-mediated second/foreign language (L2) education remain underexplored in the existing literature. To address this gap, the current experimental study drew on the principles of existential positive psychology (EPP) to explore the role of multimodal AI technologies in shaping students’ positive and negative achievement emotions. A total of 82 Iranian EFL students were assigned to a control ( n = 41) and an experimental group ( n = 41) and completed a validated achievement emotions questionnaire a questionnaire twice (pretest and posttest). Students in the experimental group went through a multimodal AI-mediated instructional intervention, while their peers in the control group received conventional teacher-fronted instruction. The results of analysis of covariance (ANCOVA) revealed that multimodal AI-mediated instruction had a statistically significant impact on EFL students’ achievement emotions. Specifically, there were significant improvements in learners’ positive emotions, while their negative emotions significantly decreased after the intervention. Interpreted through an EPP lens, these findings suggest that engagement with multimodal AI technologies may simultaneously foster emotional flourishing and alleviate emotionally adverse experiences in EFL learning contexts. The study foregrounds often-overlooked emotional dimension of AI-mediated L2 education and provides theoretical and pedagogical implications pertaining to multimodal AI adoption by students and teachers in EFL contexts

این پژوهش به بررسی دشواری هایی می پردازد که زبان آموزان ایرانی در نوشتن به زبان فرانسه به عنوان زبان خارجی با آن روبه رو هستند. همچنین، عوامل زمینه ای و آموزشی مؤثر بر عملکرد آن ها را تحلیل می کند. برخلاف مطالعات پیشین که فقط بر تحلیل متن ها تمرکز داشتند، این تحقیق از رویکردی ترکیبی استفاده کرده است. در این پژوهش، ده متن نوشته شده توسط دانشجویان، پاسخ های چهل زبان آموز به پرسش نامه و دیدگاه های دوازده استاد بررسی شده است. نتایج نشان می دهد که اصلی ترین مشکلات مربوط به کمبود واژگان، خطاهای دستوری، کمبود انگیزه و نبود منابع آموزشی مناسب است. استادان نیز بیشتر بر خطاهای زبانی تأکید کرده اند. همچنین مطالعه نشان می دهد که رابطه ی مثبتی بین نظم در تمرین ها (خواندن و انجام تکالیف) و کیفیت متن های نوشته شده وجود دارد. این نتایج بر اهمیت روش های آموزشی متنوع تأکید می کنند؛ از جمله کارگاه های نگارش، استفاده از منابع دیجیتال و فعالیت های خواندن مرتبط با نوشتن. این پژوهش در پایان راهکارهایی کاربردی برای بهبود آموزش مهارت نوشتاری در دانشگاه های ایران پیشنهاد می کند.