محمد بمانی زارع شریف آباد

حکمت عامیانه در قالب ضرب المثل ها و اصطلاحات، آیینه ای تمام نما از فرهنگ، اندیشه، زبان و تجربیات زیسته هر ملت است. سفرنامه های سیّاحان اروپایی که در دوره های مختلف تاریخی به ایران سفر کرده اند، ازجمله منابع گران سنگ و پرارج برای درک این بخش از فرهنگ ایرانی، به ویژه در روزگار صفویه و قاجار به شمار می آیند. این متون گاه به قصد مستندسازی دقیق و گاه از سر شگفتی، تمجید یا حتی داوری های فرهنگی، بازتاب دهنده نگاهی بیرونی به لایه های پنهان زبان عامیانه و ساختار ذهنی ایرانی هستند. این نوشتار با تمرکز بر شماری از ضرب المثل ها و اصطلاحات ثبت شده در سفرنامه های شرلی، تاورنیه و اولئاریوس، به تحلیل معنا، ریشه های تاریخی، زمینه های کاربردی، منشأهای اجتماعی و کارکرد ارتباطی آن ها می پردازد. هدف این پژوهش، روشن ساختن ابعادی از جهان بینی ایرانیان در دوران مدنظر، از خلال مفاهیم بازتاب یافته در این گزیده هایی از حکمت عامیانه است؛ مفاهیمی که هم در ساختار زبانی و هم در بافت فرهنگی و تاریخی، بازتابی از واقعیت های اجتماعی و روح جمعی آن عصر به شمار می روند.