مطالب

در این مقاله، نظریه طراحی آموزشی شغل-محور تشریح شده است. هدف از ارائه نظریه طراحی آموزشی شغل -محور، ایجاد یک چارچوب نظام مند است که بتواند به گونه ای مؤثر به تحلیل نیازهای واقعی شغلی و اقتضائات بافت های سازمانی پرداخته و اصول و راهبردهای آموزشی را به گونه ای هدفمند در موقعیت های شغلی به کار گیرد. این نظریه بر اساس چارچوب نظری "روش-شرایط-نتایج" و به صورت اکتشافی-استقرایی توسعه یافته است؛ و مفروضه اساسی آن این است که الگوهای طراحی آموزشی شغلی باید مبتنی بر شایستگی های چهارگانه شغلی در چهار حیطه ی اصلی شناختی، روانی-حرکتی، نگرشی-عکس العملی و میان فردی-تعاملی با دو ماهیت روش کاری و مولد باشند که هر یک از این دسته بندی ها نیازمند استراتژی های سازماندهی و توالی بخشی، نظام های پشتیبانی دانش، استراتژی های آموزشی، استراتژی های تمرین و بازخورد، و استراتژی های ارزیابی متناسب هستند. به علاوه، ارزشیابی اثربخشی برنامه های آموزشی نیز باید دربرگیرنده همه ابعاد چهارگانه شایستگی های شغلی باشد. نظریه طراحی آموزشی شغل-محور شامل نٌه مولفه اصلی است که در این مقاله به اختصار توضیح داده شده است. این مولفه ها عبارتند از: ۱) شغل-نیازمحوری، ۲) یادگیرنده-بافت، ۳) ماتریس مهارت-عملکرد (طبقه بندی انواع مهارت ها، طبقه بندی ماهیت مهارت ها، و طبقه بندی سطوح عملکرد می باشد)، ۴) سازماندهی و توالی بخشی مهارتها (روش های کاری و شرح و بسطی)، ۵) نظام پشتیبانی دانش (روش های کاری و طرحواره ای)، ۶) استراتژی های آموزشی (مستقیم و اکتشافی هدایت شده)، ۷) استراتژی های تمرین (تمرین کاربرد-محور و اکتشاف-محور، ۸) استراتژی های ارزیابی (ارزیابی کاربرد-محور و اکتشاف-محور) و ۹) ارزشیابی آموزش (اثربخشی، کارآمدی و انگیزه بخشی) است. این نظریه می تواند به عنوان چارچوبی یکپارچه و کاربردی در طراحی دوره های آموزشی شغل محور، برنامه های کارآموزی، توسعه حرفه ای، و بهسازی عملکرد نیروی انسانی مورد استفاده قرار گیرد.

موفقیت سازمان ها در تحقق اهداف، وابسته به توانمندی و مشارکت فعال کارکنان است؛ موضوعی که در نظام آموزشی با توجه به نقش محوری معلمان اهمیت زیادی دارد. پژوهش حاضر با هدف طراحی و ارزیابی نمونه اولیه یک نرم افزار تعاملی برای ارتقای تعامل حرفه ای و مشارکت آموزشی معلمان انجام شده است. این مطالعه با رویکرد ترکیبی و روش طراحی– توسعه ای صورت گرفته است. در بخش کیفی، داده ها از طریق مصاحبه نیمه ساختاریافته با ۱۲ سرگروه آموزشی گردآوری و با تحلیل مضمون بررسی شدند. تحلیل ها منجر به شناسایی ۱۳ مضمون اولیه گردید که در نهایت در قالب پنج معیار اصلی نیازهای معلمان، شامل «تعامل و همکاری حرفه ای»، «یادگیری و توسعه حرفه ای»، «پشتیبانی آموزشی از دانش آموزان»، «مشارکت سازمانی» و «اطلاع رسانی» سازمان دهی شد. بر اساس این چارچوب، ۹ قابلیت کلیدی نرم افزار طراحی گردید: هم یاری معلمان، ارتباط با سرگروه ها، دوره های آموزشی، بانک محتوا، نشر علمی معلمان، پیشنهادها و انتقادات، نشست با وزارت، دانش آموزیار و اعلانات. نمونه اولیه نرم افزار در محیط Figma طراحی و با استفاده از آزمون استاندارد مقیاس کاربردپذیری سیستم (SUS) آزمون شد. تحلیل نتایج با نرم افزار SPSS و آزمون تی تک نمونه نشان داد میانگین امتیاز کاربرد پذیری نمونه اولیه (73.41) به دست آمده که بالاتر از سطح قابل قبول معیار (۶۸) است و اختلاف بین میانگین نمونه و مقدار مرجع با سطح معنی داری 0.001 از لحاظ آماری کاملاً معنادار است، و بیانگر رضایت کاربران و کارآمدی نرم افزار در تسهیل تعامل و همکاری میان معلمان می باشد. با این حال، پژوهش محدودیت هایی دارد؛ انجام بخش کیفی با تعداد محدود و عدم پیاده سازی عملی نرم افزار در محیط واقعی. بر این اساس پیشنهاد می شود در تحقیقات آینده، جامعه آماری گسترده تر و نسخه اجرایی نرم افزار مورد ارزیابی قرار گیرد.

طراحی محیط های یادگیری برای کودکان با نیازهای ویژه یکی از دغدغه های اصلی نظام های تعلیم و تربیت در جهان امروز به شمار می رود. پژوهش حاضر با هدف شناسایی مؤلفه ها، پیامدها و چالش های محیط یادگیری تلفیقی مبتنی بر بازی وارسازی برای ارتقای توجه و تمرکز کودکان دارای اختلال نقص توجه-بیش فعالی انجام شد. در سال های اخیر، یادگیری تلفیقی و بازی وارسازی به عنوان رویکردهای نوین آموزشی مطرح بودند که با ترکیب تعاملات حضوری و مجازی و بهره گیری از عناصر بازی، تجربه یادگیری را جذاب تر کرده و موجب تقویت توجه پایدار در کودکان شدند. پژوهش حاضر از لحاظ هدف کاربردی، از لحاظ ماهیت داده کیفی و از نظر شیوه اجرا به روش فراترکیب (با مدل ساندلوسکی و باروسو (انجام پذیرفت. جامعه پژوهش شامل مقالات منتشرشده در پایگاه های بین المللی طی سال های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ بود و پس از جست وجوی مقالات و اعمال معیارهای ورود و خروج، ۱۸ مقاله واجد شرایط انتخاب و تحلیل گردید. داده ها از طریق فرم استخراج اطلاعات گردآوری و با روش کدگذاری باز و تحلیل مضمون بررسی شدند. یافته ها نشان داد که طراحی محیط های تلفیقی بازی وارسازی شده بر سه محور اصلی استوار بود: مؤلفه های آموزشی (شخصی سازی، بازخورد فوری، محیط چندحسی و پیوند حضوری -دیجیتال)، عوامل انگیزشی شناختی (تقویت توجه، انگیزش تحصیلی و خودتنظیمی هیجانی) و ویژگی های فناورانه (فناوری های نوینی چون VR، AR و BCI و پیوند خانه-مدرسه). نتایج تحلیل سوات نیز نشان داد که در کنار نقاط قوتی مانند افزایش جذابیت یادگیری و مشارکت فعال، چالش هایی از جمله وابستگی به پاداش بیرونی، محدودیت های فنی و مقاومت فرهنگی وجود داشت. بر اساس این یافته ها، محیط های تلفیقی بازی وارسازی شده می توانند به عنوان مداخله ای مؤثر و مکمل غیردارویی برای ارتقای توجه و تمرکز کودکان دارای اختلال توجه- بیش فعالی مورد استفاده قرار گیرند.

اثربخشی بازخورد اصلاحی نوشتاری به ویژه در قالب بازخورد فرازبانی، برای بهبود دقت دستوری زبان آموزان انگلیسی به عنوان یک زبان خارجی در سطوح پایین و متوسط، نسبتاً کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. مطالعه حاضر با بررسی و مقایسه تأثیر بازخورد فرازبانی عمومی در مقابل فردی، بر دقت دستوری زبان آموزان در نوشتار به این شکاف می پردازد. در مجموع ۸۵ زبان آموز در سطح پایین متوسط ​​در این مطالعه شرکت کردند که به سه گروه تقسیم شدند: دو گروه آزمایشی (دریافت بازخورد فرازبانی عمومی یا فردی) و یک گروه کنترل (عدم دریافت بازخورد اصلاحی نوشتاری). اثربخشی آزمایش با استفاده از پیش آزمون، پس آزمون فوری و پس آزمون با تأخیر ارزیابی شد. داده ها با استفاده از آنالیز واریانس دوطرفه با اندازه گیری های مکرر و مجموعه ای از آنالیز واریانس ها با مقایسه های پس آزمون تجزیه وتحلیل شدند. نتایج نشان داد که هر دو نوع بازخورد اصلاحی نوشتاری فرازبانی در کوتاه مدت به طور قابل توجهی دقت دستوری زبان آموزان را بهبود بخشیدند. بااین حال، بازخورد اصلاحی فرازبانی عمومی در مقایسه با بازخورد اصلاحی فرازبانی فردی، پیشرفت های پایدارتری را در دقت دستوری در درازمدت ایجاد کرد. این یافته ها نشان می دهد که بازخورد فرازبانی عمومی یک رویکرد مؤثر و کارآمد برای افزایش دقت دستوری در محیط هایی است که انگلیسی به عنوان یک زبان خارجی کار می شود و همچنین یک راه حل عملی برای معلمانی ارائه می دهد که به دنبال بهینه سازی شیوه های بازخورد خود در عین تلاش برای رشد زبانی زبان آموزان هستند.

سفرنامه «گذر از سه دریا» اثر آفاناسی نیکیتین، متنی چندفرهنگی و چندزبانه است. اساس روایی متن، سفر و مشقات آن، مسیر، توصیف فرهنگ های گوناگون، تجارت، مملکت داری و نیایش به زبان های «خودی» و «دیگری» است. گذرِ آفاناسی، بازرگان مسیحی تِوِری از سه دریای دِربِند (کاسپین)، هندوستان (اقیانوس هند) و استانبول (دریای سیاه) سبب شد تا او با ملت های گوناگون و با ادیانی غیر از مسیحیت مانند اسلام و هندو آشنا شود. نیایش های آفاناسی در «گذر از سه دریا» با توجه به ارتباط نویسنده آن با اقوام گوناگون به طور عمده به زبان های روسی (زبان مادری)، عربی، فارسی، ترکی و مازنی نوشته شده است. هدف پژوهش پاسخ به پرسش های پیش رو است: دلایل ذکر اسماءالحسنی، آیات قرآنی و همچنین نیایش به زبان فارسی، عربی و ترکی در اثر «گذر...» چیست؟ آیا آفاناسی با به کارگیری عبارات و واژه های بیگانه اسلامی مسلمان شد؟ انتخاب نام ایرانی - اسلامی خواجه یوسف خراسانی و به کارگیری واژه ها و عبارات عربی به ویژه اسماءالحسنی و آیات قرآنی و همچنین نیایش به زبان های بیگانه سبب شده تا برخی پژوهشگران به این نتیجه برسند که او به اسلام گرویده است اما با بررسی نسخه های مختلف می بینیم او در نثرِ خودمستند «گذر...» اشاره ای به این مسئله به صراحت نکرده است و به نظر می رسد هدف او بیشتر تشویق به گفت و گوی بینافرهنگی و میان ادیان باشد تا پذیرش و اعلام دین دیگری.

علیرقم تحقیقات فراون بر روی آزمونهای ورودی دانشگاه، بخش واژگان آزمون کارشناسی ارشد رشته های زبان انگلیسی، که مورد انتقاد بسیاری از داوطلبین و اساتید می باشد، به طور جامع و مجزا مورد ارزیابی قرار نگرفته است. تحقیق حاضر تلاش می کند بخش واژگان آزمونهای پنج سال اخیر را از طریق اعتبارسنجی مبتنی بر استدلال مورد ارزیابی قرار دهد. شرکت کنندگان 194 دانشجوی کارشناسی زبان انگلیسی، 24 دانشجوی کارشناسی ارشد، 16 استاد دانشگاه و شش بومی زبان انگلیسی بودند که به سوالات بخش واژگان و آزمون اندازه واژگان، به عنوان آزمون معیار، و یک پرسشنامه پاسخ دادند. کلمات بخش واژگان در پیکره های عمومی و تخصصی و لیستهای مهم واژگان بررسی شدند. برای ارزیابی ویژگیهای سوالات و روایی و پایایی آزمون از شیوه های تحلیل سوالات، روایی ملاکی و پایایی درونی (آلفای کرانباخ) استفاده شد و پاسخهای شرکت کنندگان به پرسشنامه مورد ارزیابی کیفی قرار گرفتند. بررسیها نشان داد 49.1 درصد کلمات بسامد مناسبی در پیکره های BNC وCOCA ندارند و 61.1 درصد کلمات در پیکره های تخصصی رشته های زبان انگلیسی وجود ندارند یا بسامد ناچیزی دارند. روایی و پایایی آزمونها به ترتیب 0.32 و 0.48 به دست آمد. بسیاری از سوالات مشکل شاخص دشواری (70% سوالات)، شاخص تمایز (38% سوالات) و توزیع گزینه (58% سوالات) داشتند و شرکت کنندگان عموماً این آزمون را برای پذیرش دانشجویان کارشناسی ارشد مناسب ندانستند. درنتیجه، استفاده از نتایج این آزمون برای پذیرش دانشجویان کارشناسی ارشد موجه و قابل دفاع تشخیص داده نشد. پیامدها، محدودیتها و پیشنهادات برای تحقیقات بعدی بحث خواهد شد.

با گسترش فناوری های نوین آموزشی، فرصت های تازه ای برای بهبود کیفیت یاددهی-یادگیری در مدارس فراهم شده است. واقعیت افزوده به عنوان یکی از فناوری های نوظهور، با فراهم کردن محیط های تعاملی، تصویری و چندحسی، می تواند در یادگیری مفاهیم علمی به ویژه در دوره ابتدایی نقش مؤثری ایفا کند. هدف پژوهش حاضر، مرور نظام مند مطالعات انجام شده درباره تأثیر واقعیت افزوده بر یادگیری مفاهیم علمی در دانش آموزان ابتدایی است. بدین منظور، جستجوی نظام مند با استفاده از کلیدواژه های فارسی و انگلیسی در سه پایگاه معتبر Google Scholar، Scopus و ScienceDirect در بازه زمانی ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۳ انجام گرفت. در مجموع ۱۴۲ مقاله بازیابی شد که پس از حذف موارد تکراری، بررسی عنوان و چکیده، و اعمال معیارهای ورود و خروج، 31 مقاله (۱۵ مقاله انگلیسی و ۱6 مقاله فارسی) واجد شرایط انتخاب و با روش تحلیل محتوای کیفی بررسی شدند. نتایج نشان داد که واقعیت افزوده تأثیر مثبتی بر یادگیری مفاهیم علمی، افزایش انگیزه، تقویت درک عمیق و مشارکت فعال دانش آموزان دارد. همچنین استفاده از این فناوری در آموزش علوم، به ارتقای تعامل ذهنی و عاطفی دانش آموزان با محتوای درسی کمک می کند.

بودجه، ابزاری است قدرتمند در دست سیاست گذاران و مجریان سیاست که بدان وسیله، سیاست ها و برنامه های مورد نظر خود را در سیستم ها و بخش های مختلف، جاری می نمایند. نظام بودجه ریزی عملیاتی در چرخه ی حکمرانی، نقش های مهمی ایفاء می کند. این که نظام بودجه ریزی عملیاتی چه نقش آفرینی و کاربردی در چرخه ی حکمرانی و تحول آن دارد، موضوعی است که در این مقاله به آن خواهیم پرداخت. نظام بودجه ریزی عملیاتی، سه رکن دارد که در بستر ماژول های شش گانه ی نظریه ی برنامه [1] شکل می گیرد. این ماژول ها و نظام ارتباطی آن، رهاوردهای اطلاعاتی و تحلیلی فراوانی را در چرخه ی حکمرانی به همراه دارد. در این مقاله با رویکردی اقدام پژوهانه و مبتنی بر مشارکت و بازیگری محققین در فرایند بهبود نظام حکمرانی، رهاوردهای نظام بودجه ریزی عملیاتی در هر یک از مؤلفه های اصلی تحول نظام اداری به عنوان بخش مهم چرخه ی حکمرانی، استخراج و تبیین شده است. در این مقاله نشان داده شده است که طراحی نظام جامع بودجه ریزی عملیاتی، فرهنگ سازی، آموزش و استقرار آن در بخش های مختلف، زمینه ساز تحقق بسیاری از آرمان هایی است که در نظام حکمرانی و سیاست های کلی نظام اداری و اسناد بالادستی مربوطه مترصد آن هستند. رویکرد اصلی این تحقیق، کیفی، جهت گیری آن، کاربردی و استراتژی انجام آن، اقدام پژوهی بوده است. همچنین شیوه ی گردآوری داده ها در این تحقیق شامل مشاهده، بررسی اسناد و مدارک و مصاحبه بوده است.

حکمرانی خوب به عنوان یکی از مفاهیم مهم مرتبط با توسعه یافتگی، مورد توجه پژوهش گران زیادی قرار گرفته است و تلاش ها در این زمینه، طی چندین سال، معرفی شاخص های متنوع و متکثری را در پی داشته است. هدف اصلی این پژوهش، مرور شاخص ها و طراحی چارچوب حکمرانی است. بدین منظور، در پژوهش کاربردی حاضر که دارای رویکرد کمی است، با استفاده از استراتژی تکنیک دلفی، از مشارکت 30 نفر از خبرگان دانشگاهی بهره برداری شده است. جهت دستیابی به اجماع در بین خبرگان، دلفی در سه راند اجرا شده و مرور ادبیات موجود منجر به شکل گیری چارچوب اولیه شده است. این چارچوب در بردارنده ی 74 شاخص بوده که ذیل 13 مولفه طبقه بندی شده است. در هر سه راند، 13 مؤلفه، تأیید شده است. در خصوص شاخص ها نیز در راند اول، 4 شاخص حذف، و در راند دوم، یک شاخص حذف، و در راند سوم، تمامی شاخص ها تأیید شده است. لذا چارچوب نهایی شامل 13 مؤلفه و 69 شاخص می باشد. پاسخ گویی، شفافیت، مشارکت، اثربخشی، برابری، پایداری، چشم انداز و برنامه ریزی، مشروعیت و بوروکراسی، ظرفیت مدنی، ارائه ی خدمات، اقتصاد کارآمد، و روابط و امنیت، مؤلفه های این چارچوب هستند.

هوش مصنوعی (AI) به عنوان یک فناوری انقلابی، تحول آفرین و برهم زننده، در حال دگرگونی دنیا است. حکمرانی هوش مصنوعی و ادغام آن در سیاست عمومی، از موضوعات مهم در بحث های امروزی است. استفاده ی بالقوه از هوش مصنوعی در چرخه ی سیاست عمومی، فرصت هایی را برای بهبود فرآیندهای تصمیم گیری دولت ها فراهم می کند. تجزیه و تحلیل انتقادی فناوری های هوش مصنوعی در سیاست گذاری عمومی برای درک تأثیر آن ها بر فرآیندهای تصمیم گیری و نابرابری های اجتماعی ضروری است. اگرچه ادارات دولتی، بنگاه های اقتصادی، سازمان های بین المللی و سایر طرفین، در حوزه ی هوش مصنوعی تلاش کرده اند، اما ادغام هوش مصنوعی و حکمرانی هنوز در مراحل اولیه ی توسعه قرار دارد. این پژوهش با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی، و با هدف مطالعه بر روندها و چارچوب های حکمرانی هوش مصنوعی و سیاست گذاری عمومی، سعی دارد به بررسی چگونگی بهبود فرآیند و نتایج سیاست گذاری با استفاده از هوش مصنوعی بپردازد. هوش مصنوعی می تواند به سیاست گذاران در شناسایی نیازها، توسعه ی برنامه ها، پیش بینی نتایج و تحلیل اثربخشی سیاست ها کمک کند. مطالعات انجام شده نشان می دهد اسناد سیاستی در سراسر جهان بر پتانسیل هوش مصنوعی برای کمک به دستیابی به اهداف توسعه ی پایدار از جمله درمان بیماری های مزمن، کاهش تلفات جاده ای، مبارزه با تغییرات اقلیمی و پیش بینی تهدیدات سایبری کمک می کند. هوش مصنوعی نه تنها فرصت ها، بلکه خطرات و چالش هایی را نیز به همراه دارد. برخی از نگرانی ها شامل جابه جایی شغلی، سوگیری الگوریتمی، سوء استفاده از داده ها و تهدیدات امنیتی است. سیاست های هوش مصنوعی باید به این چالش ها رسیدگی کند و اطمینان حاصل کند که هوش مصنوعی به طور مسئولانه و اخلاقی توسعه و استفاده می شود.

امنیت به عنوان یکی از بنیادی ترین کارکردهای حکمرانی، همواره کانون توجه مکاتب و نظریه های سیاسی بوده است. هرچند نظریه های متنوعی مانند واقع گرایی، مکتب کپنهاک و رویکردهای نوین امنیتی تلاش کرده اند چارچوبی برای تأمین امنیت ارائه دهند، ناکامی های عملی آن ها در حل بحران های پیچیده، به ویژه در جوامع اسلامی، ضرورت بازگشت به منابع اصیل معرفتی و وحیانی را برجسته کرده است. قرآن کریم، به عنوان کامل ترین منبع هدایت بشری، نه تنها امنیت را یک نیاز فردی و جمعی بلکه بخشی از رسالت الهی انبیا می داند و تحقق آن را با اصولی دقیق و سازوکارهایی مشخص پیوند می زند. مسئله محوری این پژوهش آن است که حکمرانی امنیت مطلوب در منطق قرآن چگونه طراحی می شود و جایگاه گروه ها، به عنوان یکی از بازیگران کلیدی، در این فرایند چیست. کم توجهی به نقش جمعیت ها و گروه های اجتماعی در امنیت سازی، موجب شده است بخش مهمی از ظرفیت های حکمرانی اسلامی مغفول بماند. در حالی که بررسی واژگان پرکاربردی چون «آل»، «بنی» و «ملأ» در قرآن نشان می دهد که این متن الهی تأکید ویژه ای بر نقش گروه ها در ساخت و پایداری امنیت دارد، به گونه ای که داستان بنی اسرائیل، چه در مقام الگوی منفی و چه به منظور بیان آموزه های مثبت، از برجسته ترین نمونه های امنیت پژوهی قرآنی است. هدف این تحقیق، تبیین نظام مند مبانی و سازوکارهای حکمرانی امنیت بر اساس آیات قرآن با تأکید بر نقش گروه ها و ارائه الگویی قابل انطباق با شرایط معاصر جوامع اسلامی است. در این مسیر، تلاش شده است تا از یک سو تصویری منسجم از ساختار مطلوب حکمرانی امنیت در منطق وحی ارائه شود و از سوی دیگر با استخراج آموزه های مرتبط، راهکارهایی عملی برای مشارکت گروه ها در فرآیند امنیت سازی به دست آید. این پژوهش همچنین می کوشد با مرور نمونه های تاریخی مانند مواجهه موسی(ع) با فرعون و نقش آفرینی گروه هایی چون آل فرعون، ملأ و پیروان حق، نشان دهد که چگونه الگوهای رفتاری و مدیریتی در تعامل با گروه ها می تواند به تقویت یا تضعیف امنیت بینجامد. روش تحقیق بر پایه «تفسیر موضوعی استخراجی» است؛ روشی که بر جمع آوری و تحلیل آیات هم موضوع درباره امنیت و نقش گروه ها متمرکز است، بدون آنکه ترتیب مصحف به عنوان چارچوب الزامی در نظر گرفته شود. در این رویکرد، مفسر ضمن گردآوری آیات پراکنده پیرامون یک موضوع، با تحلیل ساختاری و محتوایی آن ها، تصویری جامع از دیدگاه قرآن ارائه می کند. داده ها از طریق مطالعه کتابخانه ای و مراجعه به تفاسیر معتبر، منابع تاریخی و متون مرتبط با اندیشه سیاسی اسلامی تکمیل شده است. برای افزایش دقت، موارد تحلیلی با مثال های قرآنی همچون نقش بنی اسرائیل در دوره رسالت موسی(ع)، حکومت فرعونی، کارگزارانی مانند قارون و بلعم باعورا و مفاهیمی چون «استضعاف»، «فتنه» و «جدال احسن» بررسی شده اند. یافته های تحقیق نشان می دهد که از منظر قرآن، حکمرانی امنیت فراتر از تأمین وضعیت عاری از تهدید است و به برقراری تعادل پایدار میان حقوق، وظایف و کرامت بازیگران مختلف اجتماعی منوط می شود. گروه ها در این نظام جایگاهی دوگانه دارند: می توانند عامل تحکیم امنیت باشند یا به عنوان ابزار استبداد و ناامنی به کار گرفته شوند. در الگوی مطلوب قرآنی، تشکیل گروه ها امری پذیرفته شده و حتی ضروری تلقی می شود و امنیت آن ها باید در برابر تهدیدات داخلی و خارجی تضمین شود. نفی استضعاف، مقابله با تقسیم بندی های تبعیض آمیز و بازگرداندن حقوق پایمال شده، از شاخصه های کلیدی این رویکرد است. داستان مواجهه موسی(ع) با فرعون نمونه بارزی از این اصل است که در آن، رهایی گروه تحت ستم، مقدمه ای برای بروز ظرفیت های اعتقادی و عملی آنان بود. از نظر قرآن، تهدیدات علیه گروه ها می تواند از سوی حکومت های ستمگر، دیگر گروه های قدرتمند یا حتی افراد دارای نفوذ شکل بگیرد. مستکبران برای تحکیم سلطه، از ابزارهایی چون ایجاد شکاف اجتماعی، کاهش توان نیروی انسانی و حذف نخبگان استفاده می کنند. در مقابل، الگوی قرآنی بر همبستگی درونی، رقابت سالم و مدیریت مسالمت آمیز اختلافات تأکید دارد. واژه هایی مانند «حزب» و «شعوب» نشانگر پذیرش تنوع در عین پاسداشت وحدت اجتماعی اند. یافته ها همچنین حاکی است که امنیت، تنها به بعد فیزیکی محدود نیست و سطوحی چون امنیت فکری، اعتقادی و آزادی های اساسی را نیز دربرمی گیرد. قرآن با به رسمیت شناختن آزادی عقیده، بیان و مناظره، فضایی را ترسیم می کند که در آن مخالفان می توانند دیدگاه خود را آزادانه بیان کنند، به شرط رعایت حدود اخلاقی و عدالت. این رویکرد نه تنها مانع شکل گیری ناامنی ناشی از سرکوب می شود، بلکه زمینه رشد فکری و استحکام بنیان های مشروعیت را نیز فراهم می آورد. آموزه هایی چون «جدال احسن»، طلب برهان، عدم تفتیش عقاید و امنیت برای آمران به معروف و ناهیان از منکر، ستون های این بنای فکری را تشکیل می دهد. به طور کلی، پژوهش حاضر نشان می دهد که مدل قرآنی حکمرانی امنیت، امنیت را محصول تعامل فعال و مسئولانه دولت، گروه ها و افراد می داند و بر نقش کلیدی گروه ها در این زنجیره تأکید دارد. این مدل با پرهیز از تمرکز صرف بر امنیت دولتی یا فردی، نگاهی جامع و متوازن ارائه می دهد که در آن همه بازیگران، هم ذی حق و هم مسئول اند. چنین نگرشی می تواند با انطباق بر شرایط اجتماعی و فرهنگی امروز، مبنای طراحی سیاست های امنیتی پایدار و عدالت محور در جوامع اسلامی قرار گیرد.

با ورود انقلاب اسلامی ایران به مرحله دوم حیات خود- که در بیانیه گام دوم انقلاب اسلامی از سوی مقام معظم رهبری به عنوان عصر «خودسازی، جامعه پردازی و تمدن سازی» تبیین شده است- ضرورت بازشناسی و به کارگیری بنیان های فکری و نظری در حکمرانی اسلامی بیش از پیش اهمیت یافته است. از منظر معظم له، سه مؤلفه «تفکر»، «اندیشه ورزی» و «آزادفکری» ارکان قدرت نرم ملی و پیش نیاز تحقق حکمرانی اسلامی در تراز تمدن نوین اسلامی به شمار می آیند. این عناصر علاوه بر آنکه پایه های تولید علم و نوآوری محسوب می شوند، بستری برای تربیت نسلی در تراز انقلاب و شکل دهی به جامعه ای اندیشمند و متعهد به ارزش های دینی فراهم می کنند. با وجود تأکیدهای مکرر رهبری، چالش هایی همچون کمبود نهادهای ساختاری برای ترویج آزادفکری، عدم پیوند مؤثر میان تولید فکر و گفتمان سازی، و نبود الگویی جامع برای بهره برداری از این ظرفیت ها در فرآیند حکمرانی، مانع بهره گیری کامل از این سرمایه نرم شده است. در نتیجه، ضرورت ارائه الگویی علمی و بومی که بتواند این سه مؤلفه را در نسبت با حکمرانی اسلامی تبیین و عملیاتی کند، به مسئله ای راهبردی بدل شده است. هدف اصلی این پژوهش، شناسایی، تبیین و طراحی الگویی مفهومی- کاربردی برای بهره گیری مؤثر از ظرفیت های تفکر، اندیشه ورزی و آزادفکری در مسیر تحقق حکمرانی تمدن ساز اسلامی است. این هدف بر محور تحلیل دیدگاه های مقام معظم رهبری درخصوص نقش ساختاری این مؤلفه ها در اداره جامعه و فرآیند تمدن سازی استوار است و تلاش می کند اصول و چارچوب های نظری لازم برای پیوند ظرفیت های فکری با کارکردهای حکمرانی را در سطوح متنوعی چون تولید فکر، تربیت نیروی انسانی و نهادسازی فرهنگی استخراج کند. علاوه بر این، پژوهش می کوشد جریان تفکر و آزاداندیشی را از سطح مراکز علمی و آموزشی به عرصه تصمیم گیری های کلان و مدیریت اجرایی کشور پیوند دهد و نقش این مؤلفه ها را به عنوان شرط گذار از دولت اسلامی به جامعه اسلامی و نهایتاً تحقق تمدن نوین اسلامی آشکار سازد. این تحقیق به شیوه توصیفی-تحلیلی و با رویکرد کیفی انجام شده است. داده ها از طریق مطالعه کتابخانه ای و اسنادی گردآوری شده و تمرکز اصلی بر تحلیل بیانات، آثار مکتوب و اسناد رسمی منتشرشده از سوی دفتر حفظ و نشر آثار مقام معظم رهبری و اسناد بالادستی همچون بیانیه گام دوم انقلاب، الگوی پایه ی اسلامی- ایرانی پیشرفت و منشور حوزه پیشرو بوده است. در گام نخست، تعاریف و مفاهیم سه مؤلفه «تفکر»، «اندیشه ورزی» و «آزادفکری» در چارچوب مبانی اسلامی بازخوانی شده و سپس با رویکرد اجتهادی، نسبت آن ها با عناصر بنیادین نظام و تمدن اسلامی بررسی شده است. همچنین نمونه ها و بیانات راهبردی مقام معظم رهبری درباره نهادسازی، گفتمان سازی و تربیت نیروی انسانی با روش تحلیل محتوا مورد واکاوی قرار گرفته تا اصول حاکم بر الگوی پیشنهادی شناسایی شود. نتایج نشان می دهد که از منظر مقام معظم رهبری، سه گانه تفکر، اندیشه ورزی و آزاد فکری، زیربنای حرکت تمدنی فرهنگ اسلامی در عصر حاضر محسوب می شود و بدون آن ها مسیر رسیدن به حکمرانی تمدن ساز دچار وقفه خواهد شد. تفکر به عنوان فعالیت عقلانی هدفمند برای شناخت و حل مسائل بر اساس معارف اسلامی، آغازگر تولید فکر راهبردی است. اندیشه ورزی، فرایند تحلیل نقادانه و روشمند پدیده ها در جهت ارائه پاسخ های کارآمد به نیازهای روز به شمار می رود و آزادفکری، آزادی اندیشه در چارچوب عقلانیت و شریعت را فراهم می سازد و مانع از سلطه پذیری فکری و تقلید از الگوهای بیگانه می شود. یافته ها نشان می دهد این مؤلفه ها باید همزمان در چهار عرصه به کار گرفته شوند: نخست، در عرصه انسانی، تربیت منابع انسانی مؤمن، خودساخته و خردورز که به سبک زندگی اسلامی و سنت های ایرانی آشنا بوده و توانایی تحقق آرمان های انقلاب را دارند؛ دوم، در عرصه تولید فکر و گفتمان سازی، که از رهگذر تقویت آزاداندیشی، مفاهیم و واژگان بومی متناسب با هندسه فکری انقلاب، تولید و سپس به گفتمان عمومی و اجرایی تبدیل شود؛ سوم، در عرصه نهادی، که نیازمند ایجاد و تقویت نهادهای پشتیبان مانند حوزه های علمیه، دانشگاه ها، رسانه ها و هیئت های اندیشه ورز است تا جریان عقلانیت دینی و پاسخ به شبهات تقویت شود؛ و چهارم، در عرصه حکمرانی، که پیوند عملی فرآیندهای فکری با سیاست گذاری کلان و مدیریت جامعه را تضمین کند، به گونه ای که تصمیمات مهم بر پایه پشتوانه های نظری و ارزش های اسلامی اتخاذ شوند. به طور کلی، یافته ها تأکید دارد که حکمرانی تمدن ساز اسلامی زمانی تحقق می یابد که این سه مؤلفه نه تنها به عنوان ارزش های نظری، بلکه به عنوان ابزارهای عملی و راهبردی در طراحی و اجرای الگوهای پیشرفت و اداره جامعه به کار گرفته شوند و نقش آفرینی هم افزای حوزه ها، دانشگاه ها و نهادهای فرهنگی در این فرآیند استمرار یابد.

بیشتر آنچه که در فرهنگ و ادبیات تاریخ سیاسی اسلام، دیده می شود، استعمال سه واژه پر کاربرد «أمر»؛ «حکم» و «سیف» است. این پژوهش به تحلیل این سه مفهوم کلیدی پرداخته است تا بنیاد سه گانه «امر» (حکومت)، «حکم» (قضاوت و مشروعیت بخشی و سلب آن) و «سیف» (قوای نظامی و انتظامی) در تشکیل و تداوم دولت و حکومت را از زاوایه ای نو پردازش نماید. چارچوب نظری این مقاله برگرفته از آیات قرآن و روایات و الگوهای تاریخی حکومت ها است. استدلال اصلی مقاله آن است که این سه عنصر، جواهر و ارکان ضروری و مشترک و به هم وابسته سیستمی هر نهاد حکومتی از کوچکترین واحدهای اجتماعی مانند خانواده تا بزرگترین امپراتوری ها هستند. به همین دلیل آسیب یکی از آنها موجب تأثر دیگر ارکان خواهد بود و این مسئله در طول زمان به زوال و انهدام حکومت ها خواهد انجامید. یافته ها نشان می دهد که مشکل اصلی در انحراف و زوال حکومت ها، نه فقدان این ارکان، بلکه بروز «اختلال و تزلزل» در روابط و کارکرد صحیح آنهاست. جلوگیری از پیامدهای مخرّب، در گرو إعمال راهکارهایی است که در این مقاله پیشنهاد می شود.

قاعده احترام، به عنوان یکی از اصول بنیادین فقهی و حقوقی، در نظام حقوق کار ایران جایگاهی محوری دارد و مبنای تنظیم روابط میان کارگر و کارفرما به شمار می رود. مسئله اصلی این پژوهش آن است که تا چه اندازه این قاعده توانسته است در ساختارهای تقنینی، اجرایی و قضایی نهادینه شود و چه نقاط قوت، ضعف و ظرفیت های اصلاحی در این مسیر وجود دارد. یافته های پژوهش نشان می دهد که قوه مقننه با رویکرد تبدیل مبانی فقهی به قواعد الزام آور، چارچوبی قانونی برای صیانت از حقوق کارگر و کارفرما فراهم آورده است؛ قوه مجریه با تدوین آیین نامه ها، مقررات اجرایی و اعمال نظارت نهادی، این قواعد را به عرصه عمل وارد کرده است؛ و قوه قضاییه با تشکیل مراجع تخصصی حل اختلاف، اعمال ضمانت های اجرایی و کیفری و نظارت عالی دیوان عدالت اداری، پشتوانه قضایی لازم برای تحقق این قاعده را فراهم ساخته است. بدین سان، قاعده احترام در نظام حقوق کار ایران نه تنها یک اصل نظری، بلکه چارچوبی عملی و الزام آور است که در تمامی سطوح تقنین، اجرا و دادرسی جریان دارد. با وجود این دستاوردها، نظام حقوق کار ایران در سطح عملی با چالش هایی جدی روبه روست؛ ازجمله تعارض های قانونی میان قانون کار و سایر قوانین، ضعف ضمانت های اجرایی، اطاله دادرسی و کمبود نظارت نهادی. این چالش ها موجب می شوند فاصله ای میان «نص قانون» و «واقعیت اجتماعی» ایجاد شود و تحقق کامل کرامت انسانی و عدالت اجتماعی در روابط کاری با مانع مواجه شود. نتیجه کلی پژوهش آن است که قاعده احترام از ظرفیت نقش آفرینی محوری، در حل این چالش ها برخوردار است. تقویت ضمانت های اجرایی، ارتقای نظارت نهادی، اصلاح تعارض های قانونی و کاهش اطاله دادرسی، ظرفیت های قاعده احترام در از بین بردن این چالش ها هستند که می توانند کارآمدی نظام حقوق کار را افزایش دهند و نقش قاعده احترام را در سطح نهادی و سیاستی به طور کامل محقق سازند. روش تحقیق در این مقاله مبتنی بر تحلیل اسنادی و حقوقی است؛ بدین معنا که مواد قانون کار، آیین نامه های اجرایی و مقررات دادرسی کار در پرتو مبانی فقهی قاعده احترام مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته اند.    

این پژوهش با هدف تحلیل ظرفیت های فقهی و حقوقی نظام حقوقی ایران در تعامل با مخالفان داخلی و ارائه راهکارهای عملی برای بهبود این تعامل در چارچوب ارزش های اسلامی و قانونی انجام شده است. پرسش اصلی پژوهش این است که چگونه می توان از ظرفیت های موجود برای مدیریت بهینه اختلاف نظرها و ایجاد فضایی مبتنی بر عدالت، کرامت انسانی و مشارکت مدنی بهره برد؟ این مطالعه با روش تحلیلی-توصیفی و با استفاده از منابع کتابخانه ای و اسنادی، ابتدا به مفهوم شناسی و انواع مخالفت پرداخته، سپس مبانی فقهی نقد حاکمیت را بررسی کرده و در نهایت، ظرفیت ها و چالش های قانونی نظام ایران را با تأکید بر اصول کرامت انسانی، آزادی های مشروع، ضمانت های قضایی، گفت وگو و تأمین امنیت تحلیل می کند. یافته ها نشان می دهد که فقه اسلامی با تکیه بر آیات قرآنی و سیره عملی ائمه (ع)، چارچوب هایی اخلاقی و اصلاحی برای تعامل با مخالفان ارائه کرده است. همچنین، نظام حقوقی ایران از طریق اصول قانون اساسی (مانند اصول 23، 24 و 27) ظرفیت هایی برای حمایت از حقوق مخالفان فراهم آورده، هرچند چالش هایی نظیر ابهام در حدود آزادی ها و کمبود بسترهای رسمی گفت وگو همچنان باقی است. نتایج این پژوهش ضمن مرزبندی میان نقد مشروع و نامشروع، با توجه به آموزه های اسلامی و الگوی رفتاری رهبران دینی، راهکارهایی کاربردی برای بهینه سازی تعامل با مخالفان داخلی پیشنهاد می دهد که می تواند به کاهش تنش های اجتماعی، تقویت انسجام ملی و افزایش مشارکت مدنی شهروندان منجر گردد.  

در پی ناآرامی های دی ماه 1404، چالش حقوقی نوینی پیرامون مسئولیت مدنی و کیفریِ «محرّکین» و «لیدرها» -که مباشرت فیزیکی در تخریب اموال عمومی نداشته اند- پدید آمده است. در حالی که اصل بیست و هفتم قانون اساسی بر آزادی تجمّعات تأکید دارد، تبدیل اعتراضات به اغتشاشات سازمان یافته و تخریب اموال عمومی، نظام حقوقی را با پرسشِ مشروعیّتِ «توقیف اموال محرّکین» (تأمین خواسته) مواجه کرده است. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از چارچوب نظری «فقه کلان» (در برابر فقه خُرد)، به بازخوانی قواعد باب ضمان و تسبیب می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد «فقه کلان» با روی کردی سیستمی و با استناد به «تسبیب معنوی»، «اقواییّت روانی سبب» و «قاعده لاضرر در سطح کلان»، لیدرها و محرّکین را نه تنها معاون جرم، بلکه «علّت موجده» و «خالق خطر» می شناسد. بر این اساس، اقدام دستگاه قضایی در توقیف اموال محرّکین (به استناد مواد ۱۰۷ ق.آ.د.ک و ماده 500 مکرر ق.ت) نه تنها با موازین قانونی سازگار است، بلکه لازمه تحقّق عدالت در رویارویی با جرایم علیه امنیت و جبران خسارات وارده به حقوق عامّه محسوب می شود.  

نظریه ی حکمرانی خوب به عنوان یکی از آخرین نظریات مطرح در دانش مدیریت دولتی، در سازمان های بین المللی به عنوان مبنایی برای ارزیابی کشورهای در حال توسعه مورد استفاده قرار می گیرد. اما بر این نظریه، ایرادات نظری و عملی متعددی وارد شده است. در این پژوهش برای دست یابی به نظریه ای اسلامی از حکمرانی، با توجه به میزان پرداختن قرآن به حکمرانی فرعونی، سعی کردیم با ارائه ی تصویری از آن به عنوان حکمرانی بد، به مشخص شدن سوی دیگر طیف که حکمرانی خوب است، کمک کنیم. به این منظور، با بهره گیری از روش تحقیق موضوعی در قرآن کریم، آیات مرتبط، مورد تدبر قرارگرفته و در مدل به دست آمده مشخص شد که غفلت از خداوند، بی توجهی به حقیقت و پیروی از منافع، به ترتیب، نگرش و رویکرد حکمرانی فرعونی در نسبت با خداوند بوده و تکذیب، عصیان، طغیان، فساد و فسق، عملکرد آن هستند. ادعای ربوبیت و استکبار نیز نگرش و رویکرد حکمرانی فرعونی در نسبت با مردم است. عملکرد آن در این بعد نیز شامل تضعیف مردم، استبداد رأی، ظلم و بی عدالتی، دستگاه تبلیغاتی وسیع و سرکوب مخالفان است. به همین صورت ویژگی هایی نظیر خداباوری، حق مداری، تکریم مردم، عدالت، صداقت، پای بندی به تعهدات، اصلاح گری، حفظ انسجام اجتماعی، زمینه سازی برای هدایت جامعه و... به عنوان ویژگی های حکمرانی خوب ترسیم شدند.

امروزه نرخ بالای مشارکت نوجوانان و جوانان در ارتکاب جرایم، خصوصا جرایم خشن مطلبی بسیار نگران کننده و مقتضی توجه ویژه ای از جانب دولت ها می باشد. بدیهی است که مولفه های وضعیت فرهنگی و گروه همنشینان افراد از جمله عوامل بسیار موثر در میزان تمایلات ایشان نسبت به ارتکاب اعمال مختلف می باشد. هدف اصلی پژوهش حاضر بررسی تاثیرهای متقابل مولفه های سه گانه سن، دلبستگی به والدین و باور به قانون بر وضعیت خرده فرهنگ خشونت و خشونت گروه همنشینان کشتی گیران نوجوان و جوان شهرستان مشهد می باشد. طبق نتایج حاصل از تحلیل های آماری انجام شده باید اذعان نمود: ارتباط معنی دار و مستقیمی میان متغیر سن با متغیرهای خرده فرهنگ خشونت و خشونت گروه همنشینان نمونه ها وجود دارد، درحالیکه ارتباط معنی دار و معکوسی میان متغیرهای دلبستگی به والدین و باور به قانون با متغیرهای وضعیت خرده فرهنگ خشونت و خشونت گروه همنشینان نمونه ها برقرار است. همچنین بر اساس یافته های حاصل از پژوهش باید گفت: تاثیرات مختلف متغیرهای دلبستگی و باور بر وضعیت فرهنگی و گروه همنشینان نمونه ها همواره تاثیراتی یک سو و یک جهت نیست، بلکه این تاثیرات می توانند دوسویه و متقابل باشند.