درخت حوزه‌های تخصصی

با اینکه در سال های اخیر پیشرفت های محسوسی در ورزش زنان رخ داده است، هنوز این بخش از ورزش کشور با موانعی روبه روست؛ بنابراین، این پژوهش با هدف شناسایی موانع و راهکارهای توسعه منابع مالی ورزش زنان انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از لحاظ نحوه گردآوری داده ها از نوع آمیخته اکتشافی (کیفی-کمّی) بود که به شکل میدانی انجام شد. جامعه آماری این پژوهش متخصصان آگاه به ورزش زنان بودند. در بخش کیفی 15 مصاحبه کیفی عمیق و نیمه ساختاریافته اجرا شد و مصاحبه ها تا مرحله اشباع نظری ادامه یافت. برمبنای مصاحبه های انجام شده، پرسشنامه ای تهیه شد و پس از اعتباریابی، در بین نمونه آماری توزیع شد. در بخش کمّی نیز از روش نمونه گیری هدفمند و دردسترس استفاده شد. برای تجزیه وتحلیل داده ها از آزمون های آمار توصیفی، تحلیل عاملی اکتشافی و تحلیل عاملی تأییدی استفاده شد. براساس یافته های این پژوهش، چهار مانع برای توسعه منابع مالی یافت شد که عبارت اند از: موانع ساختاری، مدیریتی، فرهنگی- اجتماعی و سیاسی-حقوقی. با توجه به موانع شناسایی شده راهکارهایی برای توسعه ورزش زنان ارائه شده است که برخی از آن ها عبارت اند از: درنظرگرفتن معافیت های مالیاتی یا تسهیلاتی برای حامیان مالی ورزش زنان، تلاش برای ارتقای سطح رقابت های ورزشی زنان، پخش مسابقات ورزشی زنان از سیما و نظارت بر حسن اجرای قوانین موجود و تعیین معیارهایی برای سنجش پایبندی به این قوانین. زیرا، اصلاح و وضع قوانین جدید بدون وجود ضمانت اجرایی از کارآمدی لازم برخوردار نخواهد بود.

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمانگری مبتنی بر ذهن آگاهی بر استرس شغلی و خودکارآمدی شغلی انجام شد. جامعه آماری پژوهش مربیان تربیت بدنی شنا، والیبال و بسکتبال اداره تربیت بدنی شهر قم بود. در این پژوهش آزمایشی، 30 نفر به روش نمونه گیری دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت هشت جلسه برنامه درمان را دریافت کرد و گروه کنترل برنامه ای را دریافت نکردند. به منظور جمع آوری داده ها از پرسشنامه های استرس شغلی و خودکارآمدی شغلی استفاده شد. داده ها با استفاده از آزمون کوواریانس تحلیل شد. نتایج نشان داد که بین نمرات پس آزمون دو گروه آزمایش و کنترل در استرس شغلی و خودکارامدی شغلی تفاوت معناداری وجود داشت. بنابراین، می توان نتیجه گرفت که استفاده از فنون مبتنی بر ذهن اگاهی بر کاهش استرس شغلی و افزایش خودکارمدی شغلی مربیان تربیت بدنی مؤثر است.

هدف از پژوهش حاضر، تعیین ارتباط بین هوش فرهنگی با انسجام گروهی تیم های لیگ برتر هندبال ایران می باشد. این پژوهش از نوع مطالعات هم بستگی بوده و جامعه آماری آن را کلیه بازیکنان هندبال لیگ برتر ایران تشکیل دادند. با توجه به جدول مورگان، 110 نفر به عنوان نمونة آماری انتخاب شدند. نتایج نشان می دهد که از بین مؤلفه های هوش فرهنگی، مؤلفه فراشناختی و از بین مؤلفه های انسجام تیمی، مؤلفه انسجام تکلیف، دارای بیشترین میانگین می باشند. همچنین، یافته ها بیانگر این هستند که بین هوش فرهنگی و انسجام تیمی بازیکنان تیم های هندبال لیگ برتر کشور ارتباط مثبت و معنا داری وجود دارد. علاوه براین، دریافت می شود که متغیرهای پیش بین (هوش فرهنگی)، 20 درصد از تغییرات در انسجام تیمی را تبیین می نمایند؛ لذا، پیشنهاد می شود مربیان به هوش فرهنگی تیم های خود توجه نمایند تا از این طریق بتوانند استراتژی های مدنظر خود را بهتر اجرا کرده و از طریق انسجام تیمی بیشتر، موفقیت تیم خود را رقم بزنند.

هدف از انجام پژوهش حاضر، استانداردسازی (سنجش روایی و پایایی) پرسشنامه تبلیغات دهان به دهان در ورزش بود. جامعه آماری این پژوهش را کلیه مشتریان باشگاه های بدنسازی شهرستان ایلام که دست کم یک سال سابقه فعالیت ورزشی داشته اند، تشکیل دادند. ملاک حجم نمونه لازم برای گردآوری داده ها با توجه به تعداد سؤالات (21سوال) در تحلیل عاملی به این منظور 194 نفر مشتریان مراجعه کننده به باشگاه های بدنسازی و پرورش اندام به صورت تصادفی انتخاب و پرسش نامه تبلیغات دهان به دهان را تکمیل کردند. جهت جمع آوری داده ها از پرسش نامه تبلیغات دهان به دهان جانگ (2007) که مشتمل بر مؤلفه های قدرت رابطه، دانش فرستنده، تخصص گیرنده، ریسک ادراک شده گیرنده، گروه مرجع و پیگیری اطلاعات می باشد، استفاده شد. با استفاده از روش سه مرحله ای پرسش نامه ترجمه و سپس برای انجام روایی صوری محتوایی در اختیار 10 نفر از اساتید مدیریت ورزشی قرار گرفت. برای تحلیل داده ها از روش های آمار توصیفی و آزمون های آماری ضریب آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی برای تعیین پایایی و تحلیل عاملی تأییدی برای تعیین روایی سازه استفاده شد. یافته ها نشان داد پایایی مؤلفه های پرسش نامه از وضعیت قابل قبولی برخوردار بود ( , CR>.7α). در خصوص روایی سازه و بر اساس میزان روابط و T-value، تمامی سؤالات رابطه معناداری با عامل ها داشتند و توانستند پیشگوی خوبی برای سازه خود باشند. شاخص های 31/1=x2 /df ، 04/0= RMSEA و همچنین 99/0= CFI، 99/0= IFI، 95/0= NFI، 90/0= AGFI، 94/0= GFI هم برازش مدل را تأیید کردند. نتایج نشان داد تمامی عامل ها توانستند تبیین کننده خوبی برای مفهوم تبلیغات دهان به دهان می باشند.

رفتار پیش بینی بهینه می تواند تابع عواملی از جمله انتخاب مطلوب اطلاعات بینایی باشد. بنابراین هدف از انجام پژوهش حاضر، مقایسه رفتار پیش بینی و جستجوی بینایی سرویس بلند بین بازیکنان ماهر و غیرماهر بدمینتون بود. شرکت-کنندگان در این پژوهش، 22 نفر زن با دامنه سنی 30- 20 سال (M=23.59) در دو گروه ماهر (10 نفر) و غیرماهر (12 نفر) بودند. شرکت کنندگان 18 کلیپ از سرویس های بلند در موقعیت های متفاوت را مشاهده کرده و در مدت کمتر از 3 ثانیه محل فرود توپ را پیش بینی کردند. رفتار جستجوی بینایی (تعداد، مدت و موقعیت تثبیت ها) بازیکنان ماهر و غیرماهر با استفاده از دستگاه ردیاب بینایی ارزیابی شد. به منظور بررسی طبیعی بودن داده ها از آزمون شاپیرو- ویلک و جهت مقایسه داده ها از آزمون تی مستقل استفاده شد. نتایج نشان داد که اختلاف معناداری در صحت پیش بینی بین دو گروه وجود داشت (p=0.02). همچنین در بررسی رفتارهای جستجوی بینایی تفاوت معناداری در تعداد و موقعیت تثبیت ها روی راکت بین دو گروه مشاهده شد (p=0.02). این در حالی است که در ارتباط با مدت و تعداد تثبیت ها روی موقعیت مچ، توپ و سایر موقعیت ها تفاوت معناداری یافت نشد (p>0.05). به طور کلی می توان بیان کرد که بازیکنان ماهر الگوی بینایی متفاوتی نسبت به بازیکنان غیرماهر دنبال می کنند که آنها را قادر به استفاده از سرنخ های اطلاعاتی مهم (راکت) می سازد. این یافته ها می تواند عامل بسیار مهمی در تسهیل روند یادگیری و آموزش مهارت بدمینتون باشد.

بررسی ها حاکی از بهبود مقاومت به انسولین پس از فعالیت بدنی منظم است. با وجود این رابطه، اثر تعداد جلسات تمرین در روز مشخص نیست. هدف این تحقیق بررسی اثر یک یا دو جلسه فعالیت بدنی با شدت و مدت برابر در روز بر مقاومت به انسولین است. 30 مرد می ا نسال غیرفعال داوطلب (با میانگین 26/5±3/6 کیلوگرم بر مترمربع و BMI ، 80 کیلوگرم /4±13/ 174 سانتیمتر، وزن 6 /1±5/ 43 ، قد 3 /6±6/ سن 5 35/46±6 میلی لیتر در کیلوگرم) به صورت تصادفی به گروه کنترل ( 10 نفر)، گروه یکجلسه ( 10 =VO2max نفر) و دوجلسه تمرین در روز ( 10 نفر) تقسیم شدند. برنامه تمرین عبارت بود از 16 هفته، هفته ای پنجروز 2) در روز. شدت تمرین در هفته × دویدن روی نوار گردان، به صورت یک (دقیقه 30 ) یا دوجلسه (دقیقه 15 بود و در هفته شانزدهم به 70 تا 80 درصد رسید. گلوکز، انسولین و HRmax اول 40 تا 50 درصد درحالت پایه و BMI ادیپونکتین خون (ناشتا)، مقاومت به انسولین، آمادگی قلبی- تنفسی، چاقی شکم و پسآزمون اندازه گیری و از آزمون تی جفتی و تحلیل واریانس برای تجزیه و تحلیل داده ها استفاده شد. پس 0/ چاقی شکم ( 05 ،(P< 0/ از 16 هفته تمرین، درمقایسه با گروه کنترل، کاهش معن یدار گلوکز خون ( 05 در دو گروه تجربی مشاهده (P< 0/ و افزایش معنی دار آمادگی قلبی تنفسی ( 05 ،(P< 0/05) BMI ،(P< بود و ادیپونکتین فقط در گروه یکجلسه (P> 0/ شد؛ درحالیکه مقاومت به انسولین فاقد تغییر معن یدار ( 05 براساس یافت ههای تحقیق به نظر م یرسد تقسیم جلسه فعالیت بدنی به .(P< 0/ تمرین افزایش یافته بود ( 05 دوبخش کوتا هتر می تواند نی مرخ گلوکز، آمادگی قلبی- تنفسی و شاخص های چاقی را مانند یکجلسه فعالیت بدنی پیوسته بهبود بخشد. اما ازمنظر افزایش ادیپونکتین و کاهش چاقی شکم، پیوستگی جلس ه فعالیت از اثر بیشتری برخوردار است

هدف پژوهش حاضر، تدوین مدل رابطه ای خودتعیینی با اخلاق ورزشی ورزشکاران نخبه ایران بود. روش پژوهش، همبستگی و ازلحاظ هدف، کاربردی بود. جامعه آماری این پژوهش تمام فوتبالیست های لیگ آزادگان کشور در فصل1396-1395بودند. نمونه آماری 223 بازیکن بودند که به صورت تصادفی انتخاب شدند. برای جمع آوری اطلاعات از پرسش نامه های اخلاق ورزشی و انگیزه ورزشی استفاده شد که روایی آن ها توسط 10 تن از اساتید مدیریت ورزشی تعیین و پایایی آن ها ازطریق آلفای کرونباخ به ترتیب برابر با 88/0 و 79/0 به دست آمد. برای تحلیل داده ها از روش معادلات ساختاری برای بررسی روابط علّی بین متغیر های مشاهده شده استفاده شد. یافته ها نشان داد که بین انگیزه خودتعیینی و اخلاق ورزشی ارتباط مثبت و معناداری وجود داشت. نتایج آزمون تحلیل مسیر تأییدی حاکی از برازش ارتباط بین خودتعیینی و اخلاق ورزشی بود. تمامی بارهای عاملی بین مؤلفه ها و عوامل در سطح معقولی قرار داشتند و مدل از برازش مناسبی برخوردار بود که درنهایت، مدل مفهومی پژوهش تأیید شد؛ بنابراین، براساس یافته ها، تعیین اهداف اخلاقی و عملکردی خاص می تواند زمینه های بروز اخلاق ورزشی را برانگیزاند یا هدایت کند. همچنین، برای شکل گیری رفتار اخلاقی، زمینه های عینی و عملکرد واقعی نسبت به زمینه های شناختی و ذهنی می تواند اثرهای عمیق تری داشته باشند؛ بنابراین، پیشنهاد می شود با اعمال رفتارهای عینی مانند گزینش مربیان دارای رفتارهای خوب و منطقی و استخدام روان شناس ورزشی و عینی کردن نتایج رفتارهای خوب ورزشکاران، برای نهادینه کردن رفتارهای اخلاقی ورزشکاران اقدام شود.

هدف پژوهش حاضر، بررسی تأثیر آموزش و تمرین شنا بر حس حرکت پسران با اختلال بینایی بود.پژوهش حاضر ازنوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون بود. شرکت کنندگان پسران با اختلال بینایی عضو انجمن نابینایان شهرستان اراک بودند. تعداد 20 پسر سالم نابینا به صورت هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه تجربی (10 نفر) و کنترل (10 نفر) قرار گرفتند. برای ارزیابی حس حرکت از آزمون تنظیم زاویه دست برتربهرامی (1389) استفاده شد. برای هر دو گروه پیش آزمون اجرا شد. گروه تجربی در جلسه های تمرین به مدت 10 هفته (دو جلسه در هفته و هر جلسه 60 دقیقه) شرکت کردند؛ اما برای گروه کنترل تمرین خاصی درنظر گرفته نشد. پس از اتمام دوره تمرینی، پس آزمون های حس حرکت در همان محیط اندازه گیری شدند. برای تعیین طبیعی بودن داده ها از آزمون شاپیرو- ویلک، برای محاسبه میانگین و انحراف استاندارد از آمار توصیفی و برای تعیین اختلاف درون گروهی و بین گروهی پیش آزمون و پس آزمون، به ترتیب از آزمون های تی همبسته و تی مستقل در سطح معناداری (0.05 ≥P ) استفاده شد.آزمون تی همبسته اختلاف معنادار متغیرهای حس حرکتدر گروه تجربی را نشان داد (0.05 ≥P )؛ درحالی که نمرات حس حرکت گروه کنترل اختلاف معناداری را نشان نداد (0.05 ≥ P). همچنین، در پیش آزمون های حس حرکت بین دو گروه تجربی و کنترل اختلاف معناداری مشاهده نشد؛ اما در پس آزمون، گروه تجربی عملکرد بهتری نسبت به گروه کنترل داشت (0.05 ≥ P). نتایج پژوهش حاضر بیانگر این بود که تمرین شنا بر بهبود حس حرکت پسران با اختلال بینایی تأثیر دارد؛ بنابراین، به نظر می رسد استفاده از آموزش و تمرین شنا در برنامه های ورزشی و توان بخشی افراد با اختلال بینایی می تواند فواید بسیاری داشته باشد.

هدف اصلی این پژوهش، مطالعه میزان اثربخشی یک دوره فشرده آموزش مهارت های ارتباطی بر رابطه مربی و ورزشکار بود. ماهیت فردی و ماهیت ورزشی (رشته ورزشی) و ارتباط آن ها با تفاوت های موجود در رابطه مربیان و ورزشکاران بررسی شد. پژوهش از نوع نیمه تجربی بود و همه ورزشکاران تیم های بانوان باشگاه ورزشی فولاد مبارکه سپاهان اصفهان که بالغ بر 400 نفر می شدند، جامعه آماری بودند. نمونه آماری تعداد 40 نفر از سه تیم بسکتبال، کاراته و شنا بودند که ازطریق نمونه گیری خوشه ای و به صورت تصادفی ساده انتخاب شدند. ابتدا، ازطریق پرسش نامه های روابط مربی- ورزشکار و سیاهه کیفیت روابط پیش آزمون انجام شد. سپس، دوره آموزشی فشرده مهارت های ارتباطی برگزار گردید و پس از دو هفته، پس آزمون اجرا شد. گروه اول، بسکتبالیست ها به اتفاق مربی خود، گروه دوم، شناگرها بدون مربی و گروه سوم، کاراته کاها بودند که فقط مربی آن ها در دوره آموزشی شرکت کرد. اعضای گروه های اول و دوم از آموزش ها برای گرم کردن روابط استفاده کردند و مربی گروه سوم برای سردکردن روابط استفاده کرد. برحسب هدف، داده ها توسط انواع آنوا و رگرسیون چندعاملی تحلیل شد. نتایج نشان داد که در سه رشته ورزشی، روابط مربی ورزشکار متفاوت بود. در هر سه گروه، دوره آموزشی مهارت های ارتباطی مؤثر بود و خطوط تغییرات سه گروه دارای تعامل بود؛ شناگران، پیشرفت؛ بسکتبالیست ها پیشرفت بیشتر و کاراته کاها پسرفت نشان دادند. براساس یافته ها می توان گفت که کیفیت روابط مربی ورزشکار بیشتر تابع ویژگی های فردی آن ها است و ارتباط زیادی با رشته ورزشی ندارد. آموزش مربی و ورزشکار باهم، مؤثرتر از آموزش هریک از آن ها است.

هدف از انجام این تحقیق سنجش وضعیت هویت و شخصیت تیم های لیگ برتر فوتبال بانوان ایران از دیدگاه بازیکنان آن ها بود. این تحقیق کاربردی به روش توصیفی- همبستگی انجام شد. جامعه آماری بازیکنان تیم های فوتبال بانوان بود که در لیگ برتر حضور داشتند. به منظور جمع آوری داده ها از پرسشنامه 52 سؤالی محقق ساخته استفاده شد که دارای شش عامل بود. 94 پرسشنامه مورد تحلیل و بررسی آماری قرار گرفت. از آمار توصیفی، جهت توصیف فراوانی، میانگین، انحراف استاندارد و از آمار استنباطی جهت آزمون های کلموگروف-اسمیرنوف و شاپیرو ویلک، ضریب آلفای کرونباخ، تی تک نمونه ای، رگرسیون چند متغیره و مدل معادلات ساختاری استفاده شد. جهت عملیات آماری از نرم افزار اس.پی.اس.اس نسخه 26 و نرم افزار اسمارت پی.ال.اس نسخه 3 استفاده گردید. پایایی پرسشنامه بر اساس آلفای کرونباخ معادل 871/0 برآورد شد. بر اساس نتایج تحقیق ابعاد استعداد، موفقیت، سرگرمی، تعهد، تحسین و مراقبت تبیین کننده مدل شخصیت تیم های لیگ برتر فوتبال بانوان می باشد که از مجموع خرده مقیاس های موفقیت و استعداد، عامل عملکرد و از مجموع خرده مقیاس های تحسین و مراقبت، عامل منش استخراج شد. مدل کلی معادلات ساختاری پژوهش با استفاده از معیار نیکویی برازش 563/0 بدست آمد، که برازش بسیار مناسب مدل کلی تحقیق تایید شد. با توجه به نتایج حاصل از این پژوهش مدیران ورزشی و مربیان باشگاه ها می توانند با به کارگیری ابعاد و متغیرهای تبیین کننده هر بعد، در ارتقاء سطح عملکرد بازیکنان و همچنین بهبود تصویر هویت و شخصیت تیمی و باشگاه خود در جهت جلب و جذب حامی و هوادار گامی مؤثر بردارند.

هدف پژوهش حاضر، بررسی ارتباط شیوه های فرزندپروری مادران با انگیزش حرکتی و رشد مهارت های حرکتی مقدماتی در اطفال بود. جامعه آماری این پژوهش همه مادران و فرزندان پسر 9 تا 11 ماهه آن ها از شهر خرم آباد بودند. نتایج آزمون همبستگی پیرسون نشان داد که ارتباط مثبت و معناداری بین شیوه فرزندپروری مقتدرانه مادران با انگیزش حرکتی و رشد حرکتی مقدماتی اطفال وجود دارد. همچنین، ارتباط مثبت و معناداری بین شیوه فرزند پروری آسان گیرانه مادران و انگیزش حرکتی اطفال وجود دارد؛ اما نتایج ارتباط معناداری را بین شیوه فرزند پروری مستبدانه مادران با انگیزش حرکتی و رشد حرکتی مقدماتی اطفال نشان نداد؛ بنابراین، آموزش و آگاهی مادران از شیوه های مناسب فرزندپروری (مانند شیوه مقتدرانه) می تواند زمینه ارتقای انگیزش حرکتی و رشد مهارت های حرکتی مقدماتی فرزندان را فراهم کند.

درراستای پژوهش های پیشگیری از آسیب ورزشی، به عنوان بخش بسیار مهمی از مطالعات طب ورزش، استفاده از سیستم های ثبت و نظارت بر آسیب های ورزشکاران نیازمند مفاهیم پایه و بنیادی است. با توجه به تعاریف متنوع و متفاوت از شاخص های مربوط به آسیب های ورزشی در منابع مختلف، در یک مطالعه مروری نظام مند، تعریف های آسیب ورزشی، شدت آسیب و درمعرض آسیب ورزشی بررسی شده اند. نتایج مطالعه نشان داد که مناسب ترین تعریف آسیب ورزشی، هر مشکلی جسمانی است که سبب محرومیت ورزشکار درطول تمرین یا مسابقه شود یا به توجه پزشکی نیاز داشته باشد. شدت آسیب ورزشی براساس تعداد روزهای غیبت یا محدودیت عملکردی ورزشکار در تمرین یا مسابقه و همچنین، درمعرض آسیب ورزشکاران، براساس تعداد آسیب در هر 1000 ساعت زمان فعالیت یا تعداد آسیب در هر 1000 ورزشکار درمعرض آسیب در تمرین یا مسابقه، بهترین تعریف ها هستند.

فعالیت های بدنی و شناختی اثرهای مثبتی بر عملکردهای شناختی دارند، اما به ندرت در ترکیب با یکدیگر استفاده شده اند؛ ازاین رو، مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر فعالیت بدنی با سطوح متفاوت بار شناختی بر امواج مغزی قشر سینگولیت انجام شد. در این پژوهش نیمه تجربی، 30 دانشجوی دختر کم تحرک با متوسط سنی 92/1 ± 63/22 سال به روش نمونه گیری دردسترس انتخاب شدند و براساس جایگزینی تصادفی در سه گروه 10 نفره (فعالیت بدنی بدون بار شناختی، فعالیت بدنی با بار شناختی و کنترل) قرار گرفتند. نمونه های دو گروه تجربی به مدت 16 جلسه در برنامه تمرینی مخصوص به گروه خود قرار گرفتند، اما گروه کنترل به فعالیت روزانه خود پرداختند. قبل و بعد از برنامه تمرینی، امواج مغزی با استفاده از دستگاه EEG در حالت استراحت و با چشمان باز ثبت شد و داده های نواحی Fz، Cz و Pz در امواج مغزی دلتا، تتا، آلفا و بتا با استفاده از روش آماری تحلیل کوواریانس چندمتغیره و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معناداری 05/0 تحلیل شد.نتایج نشان داد که موج مغزی دلتا در ناحیه Fz کاهش یافت و موج مغزی آلفا در ناحیه Pz از نظر آماری افزایش معناداری در شرکت کنندگان هر دو گروه آزمایش داشت، اما تفاوت معناداری بین اثرگذاری فعالیت بدنی با و بدون بار شناختی بر امواج مغزی قشر سینگولیت مشاهده نشد. براساس یافته های این مطالعه، بهره گیری از هر نوع فعالیت بدنی (با و بدون بار شناختی)، احتمالاً بتواند شرایط تحریک نورون ها را در سطح قشر سینگولیت مغز فراهم آورد و باعث ایجاد سازگاری هایی در دستگاه عصبی شود.

هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی تمرینات آب درمانی واتسو و مدل آمادگی قلبی- عروقی نروژی بر کاهش علائم اختلال استرس بعد از سانحه، اضطراب و افسردگی بود. آزمودنی یک نوجوان 17 ساله مبتلا به اختلال استرس بعد از سانحه، اضطراب و افسردگی بود. بسته درمانی 21 جلسه ای درمدت هفت هفته شامل تمرینات آب درمانی واتسو و مدل آمادگی قلبی- عروقی نروژی برای آزمودنی اجرا شد. اندازه گیری دو بار در پیش آزمون و پس آزمون و یک بار در آزمون پیگیری یک ماهه انجام شد. برای پردازش داده ها از ترسیم دیداری و فرمول درصد بهبودی استفاده شد. نتایج پژوهش از تأثیرات مثبت آب درمانی بر کاهش استرس بعد از سانحه حمایت می کند. نتایج این پژوهش تأثیرات مثبت آب درمانی را برای کاهش استرس بعد از سانحه و علائم شدید تروما و اضطراب را نشان می دهد؛ اما تأثیر مثبتی در کاهش افسردگی ندارد. نتایج پیگیری نیز مشابه است. تمرینات هوازی تأثیر معناداری بر سلامت روان و عملکرد دستگاه اعصاب حرکتی انسان دارند. غوطه وری در آب گرم افزایش عملکرد شناختی، آرامش ذهنی و کاهش اضطراب و بهبود خلق را به همراه دارد.