آمایش سرزمین رشته های ورزشی رزمی المپیکی(مقاله علمی وزارت علوم)
منبع:
مدیریت و توسعه ورزش دوره ۱۵ بهار ۱۴۰۵ شماره ۱
97 - 119
حوزههای تخصصی:
هدف : هدف پژوهش حاضر، بررسی وضعیت آمایش سرزمین در چهار رشته ورزشی رزمی المپیکی کشتی، تکواندو، جودو، بوکس بود. روش شناسی : روش پژوهش از نوع آمیخته (کیفی و کمی) انتخاب شد. به منظور شناسایی شاخص های موثر در آمایش سرزمین از مبانی نظری و مصاحبه های کیفی با نخبگان آگاه تا رسیدن به اشباع نظری استفاده شد. جامعه آماری در بخش کیفی شامل 28 نفر از کارشناسان معاونت ورزش قهرمانی و امور استان های وزارت ورزش و جوانان، روسای فدراسیون های مربوطه و اساتید دانشگاهی آشنا به موضوع آمایش ورزشی بودند. در بخش کمی، به منظور وزن دهی به شاخص های آمایش سرزمین ورزشی از روش تجزیه و تحلیل سلسله مراتبی (AHP) و از روش تاکسونومی عددی به منظور شناسایی وضعیت آمایش سرزمین در ورزش های رزمی استفاده شد که با توجه به ضریب توسعه یافتگی، استان های کشور در هر یک از رشته های ورزشی اولویت بندی شدند. یافته ها : تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد تنها 14/6 درصد از مناطق کشور در رشته های رزمی المپیکی توسعه یافته اند و 85/4 درصد مناطق کمتر توسعه یافته یا توسعه نیافته اند. همچنین ورزش کشتی با 25/8 درصد توسعه یافتگی بهترین وضعیت و تکواندو با 0/06 درصد بدترین وضعیت را در بین رشته های رزمی المپیکی داراست. بوکس در استان کرمانشاه، تکواندو در تهران، جودو در خراسان رضوی و کشتی در مازندران بهترین وضعیت را داشتند. بوکس در هرمزگان، تکواندو در قم، جودو در بوشهر و کشتی در سمنان ضعیف ترین وضعیت را داشتند. نتیجه گیری : بنابراین برای کسب تعداد بیشتر مدال های المپیکی باید بر 14/6 درصد از استان های توسعه یافته تمرکز بیشتری نمود و اولویت توجه به رشته های رزمی المپیکی برحسب نگاه آمایشی به ترتیب با رشته های ورزشی کشتی، بوکس، جودو و تکواندو می باشد.