فیلترهای جستجو:
فیلتری انتخاب نشده است.
نمایش ۲٬۰۲۱ تا ۲٬۰۴۰ مورد از کل ۴٬۳۷۶ مورد.
دهخدا
منبع:
سالنامه کیان ۱۳۴۰
حوزههای تخصصی:
شیخ کمال خجندی و کمالهای دیگر
حوزههای تخصصی:
چهار کتاب از تاجیکستان
حوزههای تخصصی:
تاریخ وفات کمال الدین اسماعیل
حوزههای تخصصی:
مرحوم قاسم خان صور اسرافیل
حوزههای تخصصی:
یاد یاران (استاد مهرداد اوستا)
حوزههای تخصصی:
بن بست برمبنای چند نامه از مرتضی کیوان
حوزههای تخصصی:
شعرای گمنام
حوزههای تخصصی:
همای ادب: گذری بر حیات پربار استاد دانشمند مرحوم جلال الدین همایی
حوزههای تخصصی:
چهره های شعر امروز ایران (7): کسری حاج سید جوادی
حوزههای تخصصی:
مواظب باش عزیز من
حوزههای تخصصی:
انسان بود، پیش از آنکه شاعر باشد . . .
منبع:
شعر بهار ۱۳۸۹ شماره ۶۹
حوزههای تخصصی:
نویدی شیرازی
حوزههای تخصصی:
دریاچه ای بر کتاب گوهرهای راز از دریای اندیشه صائب و چند خاطره
منبع:
بخارا مهر ۱۳۸۳ شماره ۳۸
حوزههای تخصصی:
(2) "" نان جو "" و "" دروغ گو""
حوزههای تخصصی:
مسعود سعد از دیدگاه شاعران نزدیک به زمان او(مقاله علمی وزارت علوم)
حوزههای تخصصی:
مسعود سعد یکی از شاعران بزرگ ایران در نیمة دوّم قرن پنجم هجری است. او که از پیشروان تحوّل شعری در آن دوره به شمار می آید، مورد توجّه شاعران معاصر و نزدیک به دوران خود بوده است. برخی از این شاعران از جمله سنایی، معزّی و عثمان مختاری قطعات و قصایدی مستقل در ستایش او گفته اند. شاعرانی همچون رشیدی، ادیب صابر، جمال الدّین عبدالرزّاق و فلکی نیز از او به عنوان سخنوری توانا در شعر خود یاد کرده اند. علاوه بر اینان، نظامی عروضی و رشید وطواط که در نویسندگی نیز دستی داشته اند، در آثارشان، کلام او را ستوده اند. گرچه غالب این ستایش ها مبهم است، بعضی از آنها ناقدانه و روشن است و به ویژگی های شعر مسعود سعد از جمله سهل و ممتنع بودن، فصاحت، جزالت، تأثیرگذاری، حسن معانی و لطف الفاظ اشاره می کنند. برخی از شاعران نیز همچون خاقانی، اعتقادی به مسعود نداشته، و حتّی او را سخنوری مقلّد دانسته اند.
در این مقاله ضمن پرداختن به دیدگاه های شاعران معاصر و نزدیک به زمان مسعود سعد دربارة او و نقد آن دیدگاه ها، نشان داده شده منشأ برخی اختلاف نظرها دربارة وی، تحوّل سریع شعر در قرن ششم است. شعر در این سده آنچنان با سرعت در حال پیشرفت بوده که آثار مسعود سعد که در دورة خود به دلیل نوآوری هایی که داشته، مورد توجّه سخنوران آن عصر بوده، با ظهور شاعران بزرگی همچون خاقانی که تحوّلات شگرفی در شعر فارسی ایجاد کردند، رونق و تازگی خود را از دست می-دهد و تنها در میان شاعران واپس گرا، مقبولیّت خود را حفظ می کند.