شناسایی موانع دوچرخه سواری بانوان از منظر فقه اسلامی و صاحب نظران حوزه ورزش(مقاله علمی وزارت علوم)
منبع:
مدیریت ورزشی سال ۱۷ زمستان ۱۴۰۴ شماره ۴ (پیاپی ۷۱)
24 - 1
حوزههای تخصصی:
مقدمه: هدف پژوهش حاضر، شناسایی موانع دوچرخه سواری بانوان از منظر فقه اسلامی و صاحب نظران حوزه ورزش بود.
روش پژوهش: روش پژوهش کیفی بود که با راهبرد زمینه یابی- اکتشافی انجام شد. بدین منظور با 24 نفر از صاحب نظران به صورت هدفمند و با استفاده از مصاحبه های عمیق و نیمه ساختارمند اشباع نظری حاصل شد. داده ها با استفاده از رویکرد اکتشافی از طریق فرایند شناسه گذاری و تحلیل آن با استفاده از نرم افزار کیفی مکس کیودی ای انجام شد.
یافته ها: نتایج پژوهش در بخش موانع دوچرخه سواری از منظر فقه اسلامی شامل دو مقوله 1. احکام ثانویه که خود شامل دو مقوله فرعی (شرایط عرفی جامعه و فرهنگ جامعه) و 2. فقه که شامل مقوله فرعی (استفتائات فردی) بود. نتایج پژوهش از نظر متخصصان علوم ورزشی شش مفهوم بود (شامل عوامل کالبدی، امنیت، سازمانی، عوامل نرم افزاری، قوانین و آیین نامه، فرهنگی – اجتماعی).
نتیجه گیری: نتایج پژوهش، حاکی از آن است که دوچرخه سواری بانوان از منظر اسلام و فقه فی نفسه مشکلی ندارد و با توجه به آثاری که به دنبال دارد، علما با عناوین ثانویه این استفتائات را برای دوچرخه سواری بانوان مطرح کرده اند. بنابراین پیشنهاد می شود پارک های مخصوص برای دوچرخه سواری بانوان و یا دوچرخه های کاوردار جهت پوشاندن حجم بدن بانوان طراحی شود. افزون بر این سازمان های ذی صلاح از جمله مجلس شورای اسلامی، شهرداری و وزارت ورزش و جوانان بودجه بندی لازم جهت احداث پارک ها و فضاهای مخصوص بانوان را لحاظ کنند. همچنین با تشکیل تیمی از مهندسان و کارشناسان فقه به طراحی و تولید دوچرخه هایی که دارای کاور هستند، بپردازند.