بازخوانی جایگاه خیال در فلسفه هیوم با تأکید بر خوانش های سه گانه از نظریه علیت(مقاله علمی وزارت علوم)
منبع:
آینه معرفت سال ۲۶ بهار ۱۴۰۵ شماره ۱ (پیاپی ۸۶)
37 - 56
حوزههای تخصصی:
نظریه علیت هیوم از دیرباز محل مناقشه مفسران بوده است. هیوم، در جایگاه فیلسوفی تجربه گرا، تصورات فطری را انکار می کند و، در تبیین علیت، نقشی محوری برای خیال قائل می شود. سه خوانش اصلی از آثار او، اگرچه در تفسیر نهایی علیت متفاوت اند، همگی درخصوص نقش تعیین کننده خیال در شکل گیری باورهای علّی اتفاق نظر دارند. در خوانش شکاکانه، علیت صرفاً محصول عادت و تداعی ذهنی است که بدون کارکرد خیال معنا نمی یابد. در خوانش طبیعت گرایانه، طبیعت انسان و کارکردهای خیال پیوندی ناگسستنی می یابند و، در پروژکتیویسم، نسبت دادن ضرورت علّی به جهان خارج نوعی فرافکنی فعالانه ذهن و خیال تلقی می شود. پرسش اصلی این پژوهش آن است که چگونه می توان از رهگذر سه خوانش اصلی از علیت هیوم به نقش بنیادین قوه خیال در اندیشه او پی برد. نتایج پژوهش نشان می دهد، در هر سه خوانش، خیال عنصری ساختاری و نه حاشیه ای در تبیین علیت است. بدین ترتیب، هیوم جایگاه خیال را از قوه ای منفعل و حاشیه ای به عاملی فعال و مرکزی در شکل دهی به معرفت تبدیل کرده است. ازاین رو، می توان تغییر جایگاه خیال نزد هیوم را سرآغاز تحولی دانست که مسیر را برای بازخوانی نقش خلاق و سازنده خیال در سایر قلمروها هموار ساخت.