اثربخشی بسته مداخله کاهش وابستگی آسیب زا به فضای مجازی بر خودکارآمدی و دشواری در تنظیم هیجان در دانش آموزان دختر(مقاله علمی وزارت علوم)
حوزههای تخصصی:
پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی بسته مداخله کاهش وابستگی آسیب زا به فضای مجازی بر خودکارآمدی و دشواری در تنظیم هیجان در دانش آموزان دختر انجام گرفت.
پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر دوره متوسطه دوم (15 تا 18 ساله) شهر مشهد در سال 1403 بودند که بر اساس مقیاس کاپلان، وابستگی آسیب زا به فضای مجازی در مورد آن ها صدق می کرد. با توجه به پیچیدگی مطالعات در حوزه مدیریت فضای مجازی و محدودیت های جلسات گروهی در دوره رشدی نوجوان، با روش نمونه گیری هدفمند و در دسترس تعداد 22 نفر انتخاب و سپس به صورت تصادفی در دو گروه 11 نفری آزمایش و کنترل گمارده شدند. مداخله شامل 9 جلسه 60 دقیقه ای و ابزار گردآوری اطلاعات پرسش نامه خودکارآمدی نوجوانان (موریس، 2001) و پرسش نامه دشواری در تنظیم هیجان (گرتز و رومر، 2004) بود. داده ها با روش تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر با استفاده از SPSS_24 تحلیل شد.
یافته ها نشان داد که مداخله منجر به بهبود معنادار خودکارآمدی و کاهش دشواری در تنظیم هیجان در دانش آموزان دختر شد و همچنین این نتایج در مرحله پیگیری کوتاه مدت نیز تداوم داشت (05/0>p).
از یافته های فوق می توان نتیجه گرفت که برنامه آموزشی 9 جلسه ای کاهش وابستگی آسیب زا به فضای مجازی سبب بهبود دشواری در تنظیم هیجان و افزایش خودکارآمدی در نوجوانان می شود.