توسعه ورزش

در طول چند دهه اخیر، حرکت در مسیر رشد و توسعه پایدار از اهداف کشورهای در حال توسعه می باشد. هدف از پژوهش حاضر بررسی عوامل موثر بر توسعه پایدار ورزش کشور بود. در پژوهش حاضر از پارادایم پژوهش کیفی و از بین روش های مختلف کیفی از روش شبکه مضامین استفاده شد. جمع آوری داده ها از نوع مصاحبه نیمه ساختارمند در سال 1402 بود. جامعه آماری کلیه صاحب نظران و خبرگان ورزش کشور بودند که از این بین 13 نفر صاحب نظر در حوزه تربیت بدنی به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. داده ها بوسیله نرم افزار مکس کیودا تجزیه و تحلیل شد و نتایج مشخص کرد که 9 مضمون به عنوان مضامین فراگیر، شامل بسترهای فنی و بسترهای مدیریتی (ساز و کار پیشایندی)، مدیریت ارتباطات، مدیریت اکوسیستم ها و مدیریت رویدادهای ورزشی (فرایندهای ایجاد پایداری)،عوامل اجتماعی، عوامل اقتصادی، عوامل فرهنگی و عوامل زیست محیطی (پیامدهای پایداری در ورزش) می باشند، بعنوان عوامل موثر بر توسعه پایدار ورزش در ایران وجود دارد. درنتیجه از آنجایی که نمونه پژوهش شامل متخصصان و نخبگان ورزشی در تخصص های مختلف بود، می توان نتایج بدست آمده را بسیار مفید و کاربردی دانست و آن را سرلوحه فعالیت های توسعه پایدار در ورزش کشور قرار داد.

هدف از این تحقیق تدوین الگوی ساختاری-تفسیری توسعه ورزش دانشجویی از طریق رسانه ها بود. روش تحقیق حاضر گراندد تئوری با رویکرد چارمز یا رویکرد ساختاری - تفسیری  بود. شاخص های توسعه ورزش دانشجویی از طریق رسانه، شناسایی و با الگوی ساختاری - تفسیری اقدام به طراحی مدل شد. جامعه آماری این تحقیق شامل کلیه کارشناسان ورزش دانشگاه ها، اساتید مدیریت ورزشی و متخصصان رسانه های ورزشی بودند. نمونه گیری به روش غیر تصادفی هدفمند و تا رسیدن به مرحله اشباع نظری انجام شد. داده ها با استفاده از ماتریس میک مک و توسط نرم افزار MicMac  مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که توسعه منابع مالی ورزش دانشجویی، توسعه منابع انسانی ورزش دانشجویی و توسعه منابع علمی ورزش دانشجویی بیشترین تاثیرپذیری را از رسانه های ورزشی دارند. همچنین نتایج ماتریس میک مک نشان داد که شاخص های توسعه محیط حقوقی، توسعه محیط فرهنگی و توسعه محیط علمی در منطقه نفوذی، توسعه منابع انسانی و توسعه منابع مالی در منطقه پیوندی و توسعه اماکن ورزشی و زیرساخت ها در منطقه وابسته هستند. توسعه پایدار ورزش دانشجویی بدون توجه به رسانه ها و پتانسیل های مربوط به آن ممکن نخواهد بود و مدیران ورزش دانشگاهی باید توجه بیشتری به این امر داشته باشند.

هدف پژوهش حاضر، شناسایی موانع و راهکارهای توسعه ورزش در بین زندانیان بود. این پژوهش از نظر نوع توصیفی و به لحاظ هدف کاربردی بود و برای اجرای آن از روش پژوهش آمیخته بهره گرفته شد. جامعه آماری در بخش کیفی، رؤسای زندان های مختلف کشور، مسئولان و کارکنان زندان ها و همچنین افراد مددجو بودند. در بخش کمّی نیز جامعه آماری همه رؤسای زندان های مختلف کشور، مسئولان و کارکنان زندان ها بودند که حدود 160 نفر برآورد شد. برای نمونه گیری در بخش کیفی از روش نمونه گیری هدفمند و رسیدن تا اشباع نظری و در بخش کمّی از روش تصادفی خوشه ای استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها در بخش کیفی از روش کدگذاری و برای بخش کمی از تحلیل عامل اکتشافی و آزمون فریدمن بهره گرفته شد. براساس نتایج، شش مقوله موانع امکاناتی و تجهیزاتی، موانع مدیریتی و سازمانی، موانع بینش و آگاهی، موانع فردی، موانع فرهنگی و اجتماعی و کرونا به ترتیب اولویت به عنوان مهم ترین موانع و پنج مقوله راهکارهای زیرساختی و مالی، راهکارهای بینشی و انگیزشی، راهکارهای مدیریتی و سازمانی، راهکارهای فرهنگی و اجتماعی و راهکارهای آموزشی و رسانه ای به ترتیب اولویت به عنوان مهم ترین راهکارهای توسعه ورزش در بین زندانیان شناسایی شدند. به مدیران سازمان زندان ها و اقدامات تأمینی و تربیتی کشور پیشنهاد می شود با رفع موانع و راهکارهای برخاسته از این پژوهش در جهت توسعه ورزش در بین زندانیان کشور گام بردارند.

هدف : هدف از این پژوهش، شناسایی مضامین کلیدی و ارائه چارچوب مفهومی ظرفیت سازی توسعه ورزش همگانی در ایران بود. روش شناسی : روش پژوهش از نوع کیفی با رویکرد تماتیک بود. مشارکت کنندگان پژوهش شامل صاحب نظران علمی (اساتید و پژوهشگران دانشگاهی) و صاحب نظران اجرایی (مدیران و کارشناسان سازمان ها) موضوع پژوهش بودند. تعداد نمونه بر حسب رسیدن به اشباع نظری 15 نفر و به روش نظری (قضاوتی) انتخاب شد. ابزار پژوهش مصاحبه نیمه اکتشافی (نیمه هدایت شده) به همراه مطالعه کتابخانه ای و اسنادی بود. روایی ابزار و نتایج پژوهش براساس مطلوب بودن شایستگی علمی و اجرایی مصاحبه شوندگان، تایید روایی محتوای چارچوب مصاحبه توسط پژوهشگران خبره و میزان توافق بین دو مصحح کدگذاری ارزیابی و تایید شد. جهت تحلیل یافته ها از روش کدگذاری مفهومی چندمرحله ای استفاده شد. یافته ها : چارچوب مستخرج از یافته های کیفی شامل 4 تم اصلی، 9 تم فرعی، 30 مضامین کلیدی و 88 مفهوم محوری بود. چهار تم مفهومی به توالی اثرگذاری-اثرپذیری کلی مضامین زیرمجموعه آن ها در مدل شامل  بستر محیطی ظرفیت سازی (پیشران ها و بازدارنده ها)، قابلیت سیستم فرابخشی ظرفیت سازی (راهبردها، فرایند و سطوح)، ظرفیت سازی محورهای توسعه (محورهای منابع و سازوکارها) و کارکردهای ظرفیت سازی ورزش همگانی (توسعه ظرفیت ها و ظرفیت های توسعه پایدار) می باشد. نتیجه گیری : ظرفیت سازی توسعه ورزش همگانی به استفاده از ظرفیت های پایدار کشور وابسته است و قابلیت های محیطی و محدودیت های ادارک شده بر یکپارچه سازی سیستم راهبردی و چندسطحی مدیریت ورزش همگانی اثرگذار است. از این رو، به مدیران حوزه ورزش همگانی پیشنهاد می شود برای برنامه ریزی و تحقق ظرفیت سازی این حوزه از چارچوب و مولفه های این پژوهش به عنوان راهنمای توسعه ورزش همگانی استفاده نمایند.

هدف پژوهش حاضر، تبیین نقشه راه توسعه ورزش در استان کردستان است. روش این تحقیق از نوع کیفی  و جامعه آماررری آن شامل مطالعات اسنادی (منابع علمی و کتابخانه ای، اسناد اجرایی و محتوای رسانه ای) و جامعه انسانی (مدیران، مربیان، ورزشکاران، داوران و اساتید دانشگاهی) بود. نمونه آماری به تعداد قابل کفایت با روش هدفمند و در دسترس انتخاب گردید. ابزار پژوهش شامل چهار ابزار مطالعه کتابخانه ای، مصاحبه، پرسش نامه و تکنیک دلفی بود. در بخش یافته ها ابتدا وضعیت ورزش استان براساس شاخص های کلیدی توصیف گردید. سپس مقایسه آن با سایر استان ها و تعیین جایگاه ملی آن صورت گرفت. در ادامه برای حوزه های فرابخشی، بخشی، زیربخشی و ویژه محورها، قابلیت ها و چالش ها شناسایی گردید. به همین صورت تفکیک نیازها و اهداف توسعه هر حوزه تعیین شد. براساس تحلیل راهبردی و نیازها برای هر حوزه راهبرد و راهکار اجرایی ارائه شد. سپس الگوی تقسیم کار بین سازمانی جهت دستیابی به اهداف و عملکرد مناسب تدوین گردید. براساس یافته های توصیفی، استان کردستان در بین استان های کشور در مجموع شاخص ها از وضعیت مناسبی برخوردار نیست و جزو استان تیپ سوم (توسعه نیافته) به شمار می رود. به صورت کلی می توان گفت که در توسعه ورزش استان ابتدا باید بخش بندی مناسبی از ورزش استان به همراه تقسیم کار بین سازمان ها صورت بگیرد. سپس به تفکیک بخش ها، اقدامات لازم جهت استفاده از قابلیت ها، رفع چالش ها و تامین اهداف انجام شود. در نهایت اقدامات باید از نظر زمانبندی، تامین منابع و نظارت برنامه ریزی و رهبری شوند، زیرا مهم ترین دلایل رکود برنامه های ورزش استان ناشی از این مسائل است.

هدف از پژوهش حاضر، بررسی عوامل و موانع مؤثر بر توسعه ورزش همگانی در دوران کرونا و ارائه راهکارهای مناسب در پساکرونا بود. روش تحقیق از نوع کیفی مبتنی بر تحلیل مضمون انتخاب شد. جامعه آماری پژوهش شامل دو بخش منابع انسانی و منابع اطلاعاتی بود. مصاحبه شوندگان و منبع اطلاعاتی، به صورت هدفمند و بر مبنای رسیدن به اشباع نظری (16 نفر) انتخاب شدند. جهت تحلیل یافته ها از روش کدگذاری مفهومی سه مرحله ای استفاده شد. چارچوب مفهومی نهایی در بخش عوامل:  66 مولفه و 9 بعد،؛ در بخش موانع: 138 مولفه و 11 بعد و در بخش راهکارها: 77 مولفه و 7 بعد بود.  نتایج یافته ها نشان داد که عوامل شامل ساختاری و مدیریتی،مالی و اقتصادی، تفریحی و ورزشی، شناختی و ارزشی، خلاقیت و نوآوری، تسهیلات و خدمات رسانی، امکانات و تجهیزات، علمی و آموزشی و اطلاعاتی و رسانه ای بودند. موانع شامل مانع ساختاری و مدیریتی، فردی و شخصی، روان شناختی، خانوادگی، رفاهی و زیست محیطی، قابلیت دسترسی، امکاناتی و اقتصادی، زیرساختی، فرهنگی، اجتماعی و اطلاع رسانی و علمی و آموزشی بودند که بر اساس این عوامل و موانع، راهکارهایی برای توسعه ورزش همگانی در پسا کرونا ارائه گردید. بر اساس یافته های پژوهش می توان گفت در حوزه ورزش همگانی، وضعیت ورزش همگانی در این شرایط نیارمند توجه به بخش ها و بر طرف کردن موانع آن از طریق حوزه هایی همچون تأسیس اماکن ورزشی جدید و نیز تجهیز و تعمیر اماکن ورزشی موجود است.

 موفقیت ورزشی یک کشور از هماهنگی تلاش ها و برنامه های بلندمدت و استفاده کارآمد از منابع، همراه با حمایت مستمر از ورزشکاران حاصل می شود و امکان مشروعیت بخشی به نظام حکمرانی دولت ها را میسر می سازد. هدف پژوهش حاضر نیز تحلیل عوامل مؤثر بر موفقیت ورزشی کشورها به منظور ارائه پیشنهاد هایی برای موفقیت ورزش ایران است. پژوهش حاضر از نوع مطالعات مروری و تحلیلی است که با استفاده از روش مطالعه کتابخانه ای و اسناد معتبر انجام شد. نتایج نشان داد که موفقیت ورزشی بین المللی را می توان با سه رویکرد نظام مند، سطوح سلسله مراتبی موفقیت ورزشی و محورهای موفقیت تحلیل کرد. رویکرد نخست شامل سه مرحله ورودی، فرآیند و پیامدهاست. در رویکرد سلسله مراتبی، بین متغیرهای سطح کلان، دو شاخص تولید ناخالص داخلی و جمعیت؛ در سطح میانی، سیاست های ورزشی دولت ها و سازمان های ورزشی و در سطح خرد نیز توسعه استعداد ورزشکاران مورد تأکید بیشتری بودند. ضمناً بر اساس رویکرد محورهای موفقیت ورزشی، سه محور پشتیبانی مالی، ساختار حکمرانی در ورزش و مشارکت انبوه، اساس موفقیت در ورزش بودند و بقیه محورها نیز بر مدیریت استعداد، پشتیبانی های فنی، شرکت در رویدادهای ورزشی و مربیگری تأکید داشتند. نوسان عملکرد ورزش ایران در رقابت هایبین المللی نشان می دهد، سیاست گذاری ورزش ایران باید متناسب با متغیرهای مختلف رویکردهای مذکور باشد؛ بنابراین، پیشنهاد می شود سیاست گذاران ورزش کشور ضمن توجه به عوامل متعددی مانند حکمرانی متمرکز روی ورزش های مستعد کسب مدال، متغیرهای مختلف هر رویکرد را در رشته های ورزشی خاص شناسایی کنند و بر نحوه مدیریت این مجموعه عوامل نظارت مستمر داشته باشند.

هدف پژوهش حاضر بررسی عوامل موثر بر اتحادها و پیمان های استراتژیک در توسعه ورزش همگانی بود و برای این منظور سه نهاد اصلی متولی ورزش و سلامت (وزارت ورزش و جوانان، وزارت آموزش و پرورش و سازمان شهرداری ها) افراد جامعه مورد بررسی و تحلیل قرار گرفت. روش تحقیق پژوهش حاضر از نوع کیفی و بر اساس نظریه داده بنیاد بوده و تحلیل ها بر اساس شیوه گلیزری صورت گرفت جامعه آماری پژوهش شامل 315 سند و 16 نفر از افراد خبره در زمینه ورزش همگانی شاغل در سازمان های فوق و اساتید مدیریت ورزشی بودند، نتایج شامل 50 مقوله و مدل مفهومی اتحاد استراتژیک توسعه ورزش همگانی شامل پیشران ها: 1- انگیزشی/ روان شناختی شامل: تشویق و پاداش و انگیزه 2- مدیریت داوطلبان شامل حضور داوطلبان 3- زیرساخت و امکانات شامل توسعه زیرساخت ها و بودجه و امکانات می باشد و فرایندها: 1- روابط بین سازمانی شامل: هماهنگی بین سازمانی، شراکت منابع سازمانی و ارتباط بین سازمانی 2- روابط عمومی شامل: رسانه و تبلیغ و اطلاع رسانی؛ همچنین پیامد مدل مفهومی اتحاد استراتژیک توسعه ورزش همگانی شامل اتحاد مدیریت، اتحاد ساختار، اتحاد عملیاتی، اتحاد سیاست گذاری و اتحاد مالی و امکاناتی می باشد، نتایج نشان داد برای رسیدن به توسعه ورزش همگانی می بایست همه نهادهای درگیر در این حوزه به شکل متحد و یک پارچه عمل نموده تا شاهد افزایش فعالیت بدنی افراد جامعه از طریق توسعه ورزش همگانی باشیم؛ بنابراین پیشنهاد می شود سازمان های موثر در توسعه ورزش با هماهنگی کامل در امور مالی، مدیریتی برای ایجاد زیرساخت ها و اطلاع رسانی عمومی برای ترویج ورزش همگانی با یکدیگر همکاری نمایند.

پژوهش حاضر باهدف طراحی و آزمون مدل پیامدهای توسعه ورزش های سنتی و بازی های بومی محلی اجرا گردید. جامعه آماری در بخش کیفی را متخصصان صاحب نظر در حوزه ورزش های سنتی و اساتید مدیریت ورزشی بود. نمونه گیری در بخش کیفی به صورت هدفمند و مصاحبه با خبرگان تا زمان اشباع اطلاعاتی ادامه پیدا کرد و 15 مصاحبه با 15 نفر از خبرگان انجام گرفت. جامعه آماری تحقیق در بخش کمی شامل کلیه مدیران و کارکنان ستادی وزارت ورزش و جوانان، مدیران ورزش استانی و مدیران فدراسیون ها و هیات های ورزشی و اساتید مدیریت ورزشی بود. با توجه به اینکه جامعه آماری بر اساس استعلام از وزارت ورزش و جوانان 1800 نفر بود، در بخش کمی 288 نفر به عنوان نمونه و به روش تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات در پژوهش حاضر مصاحبه نیمه ساختاریافته و پرسشنامه محقق ساخته بود. به منظور تجزیه وتحلیل داده های پژوهش حاضر از کدگذاری در بخش کیفی و از روش معادلات ساختاری در بخش کمی استفاده گردید. در بخش کیفی پژوهش مشخص گردید که مقوله ها در قالب 29 کد مفهومی و 6 مقوله اصلی استخراج شد. در بخش کمی نیز مشخص گردید که هر 6 مقوله اصلی پژوهش(ورزشی، رویداد ورزشی، سلامت روانی، سلامت جسمی، فرهنگی اجتماعی و اقتصادی) از برازش مناسبی برخوردار است و استفاده از ظرفیت های بسیار بالای بازی های بومی محلی و ورزش های سنتی، منجر به پیامدهای مثبت بسیاری می گردد.

این پژوهش با هدف اصلی ارائه مسیر آینده نگری در ورزش استان کرمان صورت گرفت. روش پژوهش حاضر از نوع آمیخته (کیفی و کمی) و با رویکرد آینده پژوهی بود، به منظور جمع آوری اطلاعات از تکنیک مصاحبه و تحلیل اثرات متقاطع استفاده شد. افراد مشارکت کننده در این پژوهش 40 خبره بودند که معیار اشباع نظری پژوهش مد نظر بود. برای تحلیل اثرگذاری و اثرپذیری این متغیرها بر یکدیگر و دسته بندی آنها از روش تحلیل اثرات متقابل استفاده گردید. عوامل شناسایی شده براساس روند مصاحبه را وارد ماتریس تاثیر متقابل نموده و در قالب پرسشنامه عدم قطعیت ها در بین خبرگان توزیع گردید، از این راستا جایگاه هر متغیر پیرامون آینده مشخص و اثرپذیری و اثرگذاری آن تعیین شد. یافته های پژوهش نشان داد که مهمترین عوامل اثرگذار توسعه ورزش استان کرمان در مسیر آینده توسعه همه جانبه ورزش، حاکمیت قانون، محیط شناسی راهبردی، سازماندهی راهبردی، نیروی انسانی متخصص، شایستگی سالاری، بودجه راهبردی، عدالت محوری، رویکرد تغییر، هماهنگی راهبردی، مسئولیت پذیری، فرهنگ سازمانی، نظارت و ارزشیابی بودند. براین اساس پیشنهاد می شود تا به عوامل مذکور در آینده توجه ویژه گردد.

هدف پژوهش حاضر، شناسایی راهکارهای توسعه برنامه درسی تربیت بدنی مدارس از طریق فناوری های نوین بود. روش پژوهش از نوع کیفی با استفاده از تکنیک تحلیل مضمون انجام شد. مشارکت کنندگان در پژوهش شامل 16 نفر از متخصصان (9 نفر متخصص تربیت بدنی، 3 نفر متخصص فناوری،3 نفر از اساتید دانشگاه و 1 نفر سردبیر تربیت بدنی) بودند. انتخاب نمونه ها تا زمان دستیابی به اشباع داده ها ادامه یافت. ابزار پژوهش مصاحبه های عمیق و نیمه ساختارمند بود. برای ارزیابی روایی پژوهش از روش های بررسی اعضا، بازبینی مجدد مسیر کسب اطلاعات، درگیری طولانی مدت و مقایسه مستمر و همچنین برای ارزیابی پایایی از پایایی بازمون استفاده شد. به منظور تجزیه وتحلیل داده ها، با استفاده از روش کدگذاری باز، مضامین فرعی و مضامین اصلی، راهکارهای توسعه درس تربیت بدنی مدارس از طریق فناوری های نوین شناسایی و استخراج شدند. درنهایت 10 راهکار مؤثر ازجمله تأمین زیرساخت های فناوری ورزشی در مدارس، انتخاب فناوری ورزشی مناسب، آموزش و توانمندسازی نیروی انسانی و... شناخته شدند. با توجه به یافته های پژوهش حاضر پیشنهاد می شود مسئولان و دست اندرکاران توجه ویژه ای به تأمین زیرساخت های مالی و امکاناتی داشته و با ایجاد حمایت ها و مشوق های مالی برای کاربران به افزایش دسترسی و انگیزه آن ها به استفاده از فناوری در فرایند یاددهی و یادگیری درس تربیت بدنی کمک کنند. همچنین توصیه می شود مدیران عالی جهت همگام سازی موفقیت آمیز برنامه درسی تربیت بدنی مدارس ایران با فناوری های روز دنیا به یافته های پژوهش حاضر توجه نمایند.