تحلیل فضایی نوسازی مسکن در بافت فرسوده شهر بوشهر(مقاله علمی وزارت علوم)
منبع:
جغرافیا و توسعه بهار ۱۴۰۵ شماره ۸۲
89 - 118
حوزههای تخصصی:
نوسازی مسکن یکی از راهبردهای مهم در بازآفرینی بافت های ناکارآمد (فرسوده) شهری است. در همین راستا در دهه های اخیر انواع سیاست ها جهت تشویق مردم به نوسازی پیگیری شده است. شناسایی روابط فضایی ابنیه نوسازی شده در پهنه بافت فرسوده در کنار متغیرهای تأثیرگذار بر آن و همچنین پیش بینی نوسازی، از اهمیت بالایی برخوردار است و هدف این پژوهش را شکل می دهد؛ از این رو در این پژوهش در مرحله اول با کمک شاخص موران و آماره گتیس- اردجی روابط فضایی نوسازی انجام شده مورد بررسی قرار گرفته و در مرحله بعد با به کارگیری متغیرهای اجتماعی-اقتصادی و کالبدی، متغیرهای تأثیرگذار بر نوسازی مسکن با رگرسیون لجستیک تحلیل و احتمال نوسازی مسکن در واحد بلوک به صورت فضایی ارائه شده است. نتایج نشان می دهد که نوسازی مسکن در بوشهر به صورت خوشه ای در محلات و بلوک هایی خاصی نسبت به سایر محلات متمرکز می باشد و نحوه تملک و تعداد واحدهای غیرآپارتمانی بیشترین سطح معنی داری را دارد. همچنین رابطه مثبتی با نوسازی داشته و سایر متغیرها مانند: نزدیکی به مرکز شهر، میانگین طبقات و میانگین دسترسی قطعات به معبر در واحد بلوک بیشترین تأثیرگذاری را داشته و برخلاف آن، متغیرهایی چون؛ نرخ باسوادی در واحد بلوک، نرخ اشتغال و درصد ابنیه فرسوده در بلوک و خانوار در واحد مسکونی در سطح بلوک، کمترین سطح معناداری و اهمیت را در نوسازی مسکن در محدوده مورد نظر داشته است؛ از این رو احتمال نوسازی در محلات؛ سنگی، عاشوری، هزار دستگاه، چهارصد دستگاه، دواس و خواجه ها بیشتر از سایر محلات می باشد.