نقدی بر تلقّی مشهور از اطلاق مقامی و بیان مقدّمات حکمت در آن (مقاله پژوهشی حوزه)
درجه علمی: علمی-پژوهشی (حوزوی)
آرشیو
چکیده
اطلاق از جمله مباحث علم اصول است که کاربرد فراوانی در علم فقه دارد. اطلاق خود دارای دو نوع لفظی و مقامی است. گرچه در کتب اصولی مباحث مفصّلی در مورد اطلاق لفظی آمده است؛ امّا اطلاق مقامی آنچنان که شایسته است، مورد بحث واقع نشده است. تنها تعریفی که در مورد اطلاق مقامی یافت شد توسط شهید صدر ارایه شده بود. با توجّه به کمبودی که در باب اطلاق مقامی وجود دارد، ارایه تحقیقی جامع در این زمینه ضروری به نظر می رسد. در این نوشتار که با روش توصیفی تحلیلی و با استفاده از داده های کتابخانه ای صورت گرفت، مشخّص شد که تعریف ارایه شده توسط شهید صدر جامع همه موارد اطلاق مقامی نیست؛ به همین دلیل اطلاق مقامی این گونه تعریف می شود که «یک قیاس استثنایی و قرینه ای خاص است که در آن از عدم بیان متکلّم، عدم وجود مؤنه زاید و لو به نحو عنصری مستقل در کلام نتیجه گرفته می شود». همچنین به دست آمد که اجرای اطلاق مقامی، همانند اطلاق لفظی نیازمند کامل شدن مقدّمات حکمت، یعنی اثبات در مقام بیان بودن و عدم ورود قید می باشد.A Critique on the Popular Perception about the Meaning of Absoluteness in Status and Expression of the Preliminaries of Wisdom in it
Absoluteness (Iblāq) is one of the topics of the science of principles ('elme Osul), which is widely used in the science of jurisprudence. The absoluteness itself has two types of wording (Lafzi) and status (Maqāmi). Although there are detailed discussions about the wording meaning in the books of principles, the meaning of status has not been discussed as it should be. The only definition that was found about the meaning of status was provided by Shahid sadr. Considering shortcomings in the discussions of absoluteness of status (Eblāqe Maqāmi), it seems necessary to provide comprehensive research in this field.
In this article, which was done by descriptive-analytical method and using library data, it was found that the definition provided by Shahid Sadr is not inclusive all cases of absoluteness of status; For this reason, the absoluteness of status is defined as; "an exceptional syllogism (qiyāse Estethnāi) and a special mark (qarineh Khās) which is concluded from the lack of expression of the sayer, the lack of supernumerary outgo (Mauneye zāed), like an independent element in the statement". It was also found that the enactment of absoluteness of status, like absoluteness of wording (Eblāqe Lafzi), requires the completion of the preliminaries of wisdom, i.e.
proving that the sayer is in the position of expression and not using a constraint (qeyd).
تبلیغات
