حکم فقهی تقویت رحم با پروتئین موجود در منی مرد اجنبی (مقاله پژوهشی حوزه)
درجه علمی: علمی-پژوهشی (حوزوی)
آرشیو
چکیده
به تازگی دانشمندان به این نکته پی برده اند که اگر اجزای غیر اسپرمی منی (مثل پروتئین ها) در قالب پمادی به رحم زن اجنبیه منتقل گردد، برای تقویت رحم جهت حفاظت از جنین مفید است، بنابراین از منظر فقهی جای این تأمل باقی است که آیا این اجزاء منی مرد اجنبی اگر چه اسپرم در آنها نیست، انتقالش به رحم اجنبیه جایز است یا خیر؟ مقاله پیش رو با روش توصیفی _تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای تبیین می نماید که چگونه تعابیری مثل حرمت «افراغ ماء» و «اقرار نطفه» و... که در آیات و روایات مرتبط با حکم مسئله وجود دارد، مورد تمسک برای استدلال به حرمت عمل انتقال اجزای غیر اسپرمی منی مرد بیگانه به رحم قرار گرفته است، و استدلال به اطلاق یا عموم این تعابیر برای اثبات این حرمت چه تقریبی دارد. و پس از بیان استدلال بر حرمت، با اشاره به مناقشاتی بر ادله نتیجه می گیرد که ادله و متون نقلی مانعه، مربوط به اعمال نهی شده جنسی و استمتاعی یا حداکثر مربوط به استیلاد و تولید فرزند است و شامل منع از انتقال اجزای غیر اسپرمی منی نمی شود؛ بنابراین بعد از عدم شمول ادله اجتهادی نسبت به این فرض، با اصل برائت و اباحه حلیت و جواز استفاده از این دارو برای تقویت رحم اثبات می گردد.The Jurisprudential Ruling on Strengthening the Uterus with Proteins Found in the Semen of a Stranger (non-husband)
Recently, scientists have realized that if non-sperm components of semen (such as proteins) are transferred to the uterus of a woman in the form of an ointment, it is useful for strengthening the uterus to protect the fetus. Therefore, from a jurisprudential perspective, there is room for reflection as to whether it is permissible to transfer these components of semen from a non-husband man to the uterus of a woman, even though the components do not contain sperm. The following article explains, using a descriptive-analytical method and using library resources, how expressions such as the prohibition of "ejaculating semen" and "conferring sperm", etc., which are found in verses and narrations related to the ruling on the issue, have been used to argue for the prohibition of the act of transferring non-sperm components of a stranger's semen into the uterus, and how close the argument to the generality or universality of these expressions is to proving this prohibition. After approximating the argument by explaining the contradictions in the evidence, the implication of the texts clearly shows that the narrated evidence of prohibition is related to forbidden sexual and consummatory acts or, at most, related to procreation and the production of children, and does not include the prohibition of the transfer of non-spermic components of semen. Therefore, after excluding the ijtihadi proof for this assumption, the principle of innocence and permissibility of using this drug to strengthen the uterus is proven.
تبلیغات
