مدیریت توسعه پایدار در ورزش

این پژوهش با هدف ارائه مدلی برای توسعه دیپلماسی ورزشی جمهوری اسلامی ایران مبتنی بر قابلیت های کمیته ملی المپیک انجام شده است. این پژوهش از نوع کیفی و با استفاده از روش رویکرد ترکیبی در نظریه داده بنیاد انجام شده است جامعه آماری پژوهش شامل مدیران ارشد کمیته ملی المپیک و اساتید مدیریت ورزشی صاحب نظر در حوزه دیپلماسی ورزشی بود. داده ها از طریق مصاحبه های عمیق و نیمه ساختاریافته با ۱۳ نفر از خبرگان جمع آوری شد و تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت. تحلیل داده ها با استفاده از کدگذاری باز، محوری و انتخابی انجام شد و نرم افزار MAXQDA نسخه ۲۰۲۲ برای تحلیل داده ها استفاده گردید. یافته های پژوهش نشان داد که توسعه دیپلماسی ورزشی در ایران شامل ۴ مقوله اصلی، ۲۶ مفهوم و ۱۴۵ گویه است. مقوله های اصلی شامل بهبود شرایط کشور، تقویت ارتباطات بین المللی، اهداف و سیاست ها، تعیین برنامه ها و استفاده از ظرفیت های ورزشی کشور می شوند. راهبردهای توسعه دیپلماسی ورزشی نیز شامل راهبردهای زیرساختی و مالی، استفاده از ابزارهای ارتباطی و راهبردهای مدیریتی است. پیامدهای توسعه دیپلماسی ورزشی شامل توسعه ورزش و زیرساخت های ورزشی کشور و پیامدهای مثبت ملی و بین المللی است. نتایج این پژوهش نشان می دهد که دیپلماسی ورزشی می تواند به عنوان ابزاری مؤثر در توسعه روابط فرهنگی و اجتماعی بین کشورها عمل کند و به تقویت هویت فرهنگی و ملی کمک نماید.

پژوهش حاضر به منظور تحلیل تفسیری انتقادی نظریه های کار – فراغت با رویکرد سلامت با رویکرد تفسیری انتقادی انجام گرفت. روش تحقیق کیفی بوده و پدیده های کار و فراغت و نظریه های این حوزه با تحلیل انتقادی مورد تحلیل قرار گرفت. جامعه پژوهش شامل نظریه های کلیدی حوزه کار-فراغت بود که با نمونه گیری هدفمند، ۱۵ نظریه شاخص با استفاده از تحلیل گفتمان انتقادی بررسی شدند. در این تحلیل، رابطه میان زبان، قدرت، ایدئولوژی و ساختارهای اجتماعی در نظریه ها به صورت سیستماتیک واکاوی شد. به منظور تقویت یافته های کیفی، فراتحلیل کمی ۳۵ مقاله با استفاده از نرم افزار CMA انجام شد و نقش متغیرهایی چون درآمد، تحصیلات و وضعیت تأهل و .. در تجربه فراغت به صورت آماری سنجیده شد. تحلیل نظریه های کار-فراغت با رویکرد سلامت نشان داد که در نظریه های کار-فراغت، کار و فراغت به عنوان دو حوزه مکمل ولی متضاد از زندگی انسانی مطرح می شوند که نه تنها به نیازهای اقتصادی و اجتماعی پاسخ می دهند، بلکه تحت تأثیر ساختارهای قدرت و نابرابری های اجتماعی قرار دارند. این پژوهش با ترکیب تحلیل انتقادی و داده های تجربی، تصویری چندبعدی و واقع بینانه از پویایی های کار و فراغت ارائه می دهد و بر ضرورت سیاست گذاری برای ارتقای عدالت فراغتی و سلامت اجتماعی تأکید می کند. درک این روابط می تواند به برنامه ریزان و سیاست گذاران کمک کند تا برنامه های آموزشی و حمایتی مناسبی برای تشویق افراد به فعالیت های فراغتی فعال طراحی و اجرا کنند. همچنین، می توانند برنامه هایی برای ترویج فعالیت های ورزشی خانوادگی و ایجاد محیط های حمایتی برای توسعه عادات ورزشی در کودکان و جوانان و توسعه ی فراغت فعال ایجاد کنند.

با توجه به اهمیت روزافزون نقش ورزش در ارتقاء سلامت و بهره وری نیروی کار، آینده نگاری ورزش کارگری در ایران به عنوان یک ضرورت استراتژیک مطرح است. در این زمینه یک شکاف پژوهشی محسوس در تحلیل نظام مند آینده این حوزه وجود دارد؛ این مطالعه با هدف پاسخ به این خلأ، به شناسایی پیشران ها و سناریوهای محتمل توسعه ورزش کارگری می پردازد. پژوهش حاضر از نوع آینده پژوهی اکتشافی-توصیفی بوده و با رویکرد ترکیبی کیفی-کمی طراحی شده است. جامعه آماری در مرحله کیفی شامل 12 نفر از خبرگان ورزش کارگری بود که با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. روش کار شامل تحلیل محتوای مصاحبه ها، شناسایی عوامل مؤثر، تحلیل اثرات متقابل برای تعیین عوامل کلیدی، و در نهایت سناریونویسی بر اساس پیشران های اصلی بوده است. از نرم افزارهای MicMac و Scenario Wizard برای تجزیه و تحلیل داده ها استفاده شد. یافته ها نشان دادند که از مجموع داده های کیفی، 19 عامل مؤثر شناسایی گردید که پس از تحلیل اثرات متقابل، 8 عامل کلیدی تعیین شد و در نهایت 5 پیشران اصلی مورد استفاده در سناریونویسی قرار گرفت. دو سناریوی سازگار به دست آمد: نخست با محوریت سرمایه گذاری خصوصی و مشارکت بخش خصوصی-عمومی، و دوم مبتنی بر حمایت های دولتی با سطح مشارکت محدود. نتایج حاکی از آن است که توسعه مطلوب ورزش کارگری در ایران مستلزم همکاری ساختاریافته میان دولت، کارفرمایان و بخش خصوصی و برنامه ریزی استراتژیک است.

هدف پژوهش حاضر، آسیب شناسی وضعیت آموزش مربیان حرفه ای فوتبال ایران بود که با روش تحقیق کیفی و ماهیت تفسیری- اکتشافی انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی خبرگان فوتبال کشور، اعم از کارشناسان و دبیران آموزش فدراسیون و هیات های فوتبال، مدرسین طراز اول فدراسیون و مربیان بین المللی لیگ برتر، پیشکسوتان و اساتید دانشگاهی با رزومه اجرایی مرتبط بودند که 20 نفر از آن ها به روش نمونه گیری هدفمند تا رسیدن به اشباع نظری به عنوان نمونه انتخاب شدند. روش گردآوری داده ها، مصاحبه های عمیق نیمه ساختاریافته با خبرگان تحقیق بود که بر اساس نظریه داده بنیاد و با رویکرد کلاسیک، کدگذاری و تجزیه و تحلیل شده و در نهایت مدل زمینه ای بر اساس رویکرد کلاسیک گلیزر (1998) طراحی شد. برگه های کدگذاری در بخش مصاحبه به روش روایی صوری و محتوایی تجزیه و تحلیل شد و به تایید چهار تن از خبرگان مدیریت ورزشی و تیم تحقیق رسید. به منظور تعیین پایایی از روش توافق کدگذاران با پی اسکات 89/0 که دارای اعتماد بالایی است، استفاده شد. بر اساس یافته ها؛ آسیب های فردی، ساختاری، زمینه ای، سرمایه انسانی، برنامه ریزی و ساماندهی آموزشی، محتوا، طرح ها و رویدادهای آموزشی، نظام توسعه، نظام مشاوره، بازاریابی و تبلیغات؛ به عنوان مهم ترین آسیب های آموزشی مربیان حرفه ای فوتبال ایران شناسایی شدند. لذا پیشنهاد می شود فدراسیون فوتبال و دفتر آموزش و استعدادیابی وزارت ورزش با طراحی برنامه جامع آموزشی مربیان و ارتقای زیر ساخت های آموزشی وضعیت فعلی را بهبود بخشند. برای تسهیل اجرا می توان از فناوری های نوین و رسانه در جهت تبلیغات، فرهنگ سازی، مشاوره تخصصی، سمینارهای آموزشی، ایجاد کتابخانه آنلاین و ثبت بانک اطلاعاتی مربیان، استفاده نمود.

هدف از پژوهش حاضر شناسایی مؤلفه های هوش سبز در مدیریت دانشکده های تربیت بدنی و علوم ورزشی بود. پژوهش حاضر به شیوه کیفی انجام شد و برای تحلیل داده ها از روش تحلیل محتوای کیفی با استفاده از تکنیک تحلیل مضمون استفاده گردید. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کارشناسان و صاحب نظران حوزه های توسعه پایدار، هوش سبز و مدیران و مهندسین دانشکده های تربیت بدنی و علوم ورزشی ایران است. دسترسی به نمونه های تحقیق به روش نمونه گیری هدفمند و سپس به روش گلوله برفی ادامه یافت، که در درنهایت با 15 مصاحبه، اشباع نظری حاصل شد. در پژوهش حاضر پس از جمع آوری و تحلیل داده ها تعداد 252 کدباز به دست آمد، که در 37 مقوله محوری قرار گرفت. درنهایت نیز از مقوله های به دست آمده، نه مفهوم مؤلفه ها فرهنگ سازمانی سبز، آموزش سبز، رهبری پایدار، اقتصاد پایدار، طراحی و ساخت پایدار ساختمان ها، منابع انسانی سبز، مدیریت پسماند، مدیریت حمل و نقل، پژوهش و نوآوری سبز می باشد. در نهایت با توجه با اینکه دانشگاه ها و به طور خاص دانشکده های تربیت بدنی می بایست در زمینه توسعه پایدار و اقدامات زیست محیطی را با توجه قدرت تأثیرگذاری و نقش این مؤسسات آموزشی در تولید نیروی انسانی سبز و شناسایی راهکار های دستیابی به پایداری در اولویت قرار دهند و گام های مثبتی در راستای انجام مسئولیت اجتماعی خود در برابر محیط زیست بردارند. از همین رو امید بر این است، نتایج پژوهش حاضر راهنما و بستری به منظور توسعه پایدار دانشگاه ها و سیاست گذاری و تدوین برنامه های وزارت علوم و تحقیقات فناوری باشد.

این پژوهش با هدف بررسی تجربه زیسته ذینفعان ورزش آموزشی در شکل دهی رفتارهای زیست محیطی و پر کردن این شکاف دانشی انجام شده است. روش تحقیق کیفی با رویکرد پدیدارشناسی تفسیری به کار گرفته شد و داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۲۵ نفر از ذینفعان ورزش آموزشی، شامل معلمان، مربیان، دانش آموزان، والدین و متولیان ورزش، گردآوری شد. تحلیل داده ها نشان داد که ورزش آموزشی از طریق افزایش آگاهی زیست محیطی، تغییر نگرش ها و شکل دهی رفتارهای پایدار می تواند نقشی کلیدی در ترویج مسئولیت پذیری زیست محیطی ایفا کند. همچنین برای اعتبارسنجی یافته ها، از روش هایی مانند مثلث سازی داده ها، بررسی همتایان و بازبینی مشارکت کنندگان استفاده شد. یافته های پژوهش در چهار محور اصلی آگاهی از نقش زیست محیطی ورزش آموزشی، تأثیر ورزش آموزشی بر رفتار زیست محیطی و راهکارهای بهبود ورزش آموزشی زیست محیط طبقه بندی شدند. نتایج پژوهش نشان داد که ورزش آموزشی یا تربیتی پتانسیل بالایی برای آموزش مهارت های زیست محیطی و تغییر رفتارهای پایدار دارد، اما تحقق این هدف مستلزم حمایت های سیاست گذاری، اصلاح ساختارهای اجرایی و آموزش گسترده تر معلمان و مربیان است. این پژوهش با ارائه شواهد تجربی، بر اهمیت ادغام آموزش زیست محیطی در برنامه های ورزشی تأکید دارد و پیشنهاداتی عملی برای توسعه این حوزه ارائه می کند. یافته ها می توانند مبنای برنامه ریزی های آموزشی در مدارس و دانشگاه ها قرار گیرند و به سیاست گذاران، مربیان و مدیران آموزشی در طراحی برنامه های کارآمدتر کمک کنند.

امروزه بر سر مسیر تجاری سازی محصولات شرکت های دانش بنیان در حوزه ورزش مشکلات عدیده ای قرار گرفته است؛ لذا هدف از پژوهش حاضر شناسایی و تحلیل چالش های تجاری سازی محصولات شرکت های دانش بنیان فعال در صنعت ورزش است. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی، به لحاظ ماهیت اکتشافی و از نظر گردآوری داده ها توصیفی-پیمایشی و به دلیل کاربرد روش شناسی کیو، از نوع پژوهش های آمیخته (کیفی و کمی) بود. جامعه آماری پژوهش شامل اساتید دانشگاهی فعال در زمینه شرکت های دانش بنیان، مدیران، معاونان و کارشناسان شرکت های دانش بنیان ثبت شده در سامانه شرکت های دانش بنیان کشور، پارک های علم و فناوری، استارتاپ های ورزشی و در نهایت خبرگان و صاحب نظران حوزه شرکت های دانش بنیان بودند که از بین آن ها 20 نفر به عنوان شرکت کننده و به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. چالش های اصلی در مسیر تجاری سازی محصولات شرکت های دانش بنیان بر اساس الگوهای ذهنی، به شش دسته تقسیم شدند. چالش های بازاری، چالش های حمایتی و تعاملی، چالش های زیرساختی و تحقیقاتی، چالش های مالی و سرمایه گذاری، چالش های سرمایه ای و قانونی و در نهایت چالش-های ساختاری از جمله این موانع بودند. بر اساس نتایج پژوهش حاضر به کارآفرینان، مدیران و مسئولان ذی ربط در حوزه کسب و کار و صنعت ورزش پیشنهاد می شود ضمن شناسایی نیازهای بازار و جامعه هدف خود، محصولات خود را منطبق بر این نیازها تولید کرده، زیرساخت های موجود و منابع مالی را تقویت و توانمندسازی نیروهای انسانی را در دستور کار خود قرار دهند.

فعالیت های اوقات فراغت بستر مناسبی برای رشد و خودشکوفایی فردی به شمار می روند و نوع این فعالیت ها می تواند بر ارتقای سلامت روان و توسعه فردی تأثیرگذار باشد. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی و مقایسه پتانسیل خودشکوفایی فعالیت های فراغتی ورزشی و غیرورزشی در میان دانشجویان ایرانی انجام شد. این مطالعه با رویکرد کمی و به روش پیمایشی اجرا شد. داده ها از طریق پرسشنامه محقق ساخته ۱۲ گویه ای که با بهره گیری از منابع بین المللی طراحی و توسط متخصصان تأیید شد، گردآوری شد. جامعه آماری شامل دانشجویان مقاطع مختلف دانشگاه های ایران بود که به صورت داوطلبانه و با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون t برای دو گروه مستقل انجام شد. یافته ها نشان داد مشارکت در فعالیت هایی نظیر ورزش و موسیقی با سطح بالاتری از خودشکوفایی همراه بود، در حالی که فعالیت هایی چون تماشای تلویزیون یا استراحت تأثیر معناداری نداشتند. همچنین، شکاف میان فراغت واقعی و ترجیحی دانشجویان، بر لزوم ایجاد شرایط تسهیل کننده برای تحقق علایق آنان تأکید دارد. در مجموع، زمانی که فعالیت های فراغتی با ترجیحات فردی همسو باشند، می توانند نقشی مؤثر در دستیابی به خودشکوفایی ایفا کنند.

هدف از تحقیق حاضر ارائه الگوی نقش شهرداری ها در توسعه ورزش همگانی شهرهای استان چهارمحال و بختیاری بوده است. روش تحقیق از نوع اکتشافی و دارای ماهیت کیفی است که از تکنیک نظریه داده بنیاد استفاده شده است. جامعه تحقیق شامل مدیرکل و معاونین، روسای گروه، روسای ادارت شهرستانی اداره کل ورزش و جوانان استان چهارمحال و بختیاری، اعضاء هیات علمی مدیریت ورزشی، شهرداران و مسئولین ورزشی شهرداری های بودند. برای نمونه گیری از روش هدفمند و تکنیک گلوله برفی استفاده شد. داده های حاصل از 21 مصاحبه تجزیه و تحلیل گردید. داده ها طی سه مرحله کدگذاری باز، محوری و انتخابی تحلیل شدند. برای تاٌیید پایایی از روش بازآزمون و کدگذاری مجدد توسط محققین دیگر استفاده شد که 3 مصاحبه به عنوان نمونه کدگذاری شد و در نهایت پایایی میزان 88 درصد بدست آمد. نتایج نشان داد در فرایند کدگذاری باز در مجموع تعداد 235 کد اولیه غیرتکراری ایجاد شد. این کدها بر اساس مشابهت موضوعی در قالب 16 مفهوم قرار گرفتند. سپس این مفاهیم در قالب الگوی پارادایمی مقوله قرار گرفت. این مفاهیم عبارتند از: شرایط علی (عوامل سازمانی و عوامل غیرسازمانی)؛ شرایط زمینه ای (قابلیت های ورزش، قابلیت های زیرساختی)؛ عوامل مداخله گر (موانع اجتماعی- فرهنگی، موانع مدیریتی- انسانی، موانع سیاسی- قانونی و موانع ساختاری، تجهیزاتی)؛ استراتژی ها (نقش فرهنگی- تعاملی، نقش مدیرتی- اجرایی، نقش آموزشی- تبلیغاتی و نقش مالی- پشتیبانی) و پیامدها (توسعه بنیادی، توسعه ساختاری، توسعه سلامتی و توسعه اقتصادی). استفاده از راهبردهای ذکر شده توسط شهرداری ها، می تواند امکان دستیابی به توسعه ورزش همگانی را فراهم کند.

هدف تحقیق حاضر شناسایی شاخص های اثرگذار و اثرپذیر برندسازی استارت آپ های ورزشی با تاکید بر هوش مصنوعی با استفاده از تکنیک دیمیتل فازی است. این پژوهش از نظر هدف تحقیق جزء تحقیقات کاربردی بوده، از نظر ماهیت توصیفی و از منظر متغیرها یک پژوهش آمیخته است که در دو مرحله انجام شد. ابتدا عوامل موثر بر برندسازی استارت آپ های ورزشی با تاکید برهوش مصنوعی توسط مصاحبه و نظریه داده بنیاد رویکرد گلیزر شناسایی شد و در مرحله دوم عوامل اثرگذار و اثرپذیر شناسایی شدند و اولویت بندی شدند. جامعه آماری متشکل از اساتید علوم ورزشی، متخصصان حوزه بازاریابی و برندسازی، کارآفرینان ورزشی و صاحبان شرکت های ورزشی و افراد متخصص هوش مصنوعی بودند. یافته ها نشان داد که در مجموع 52 کد باز در قالب 9 مفهوم در برندسازی استارت آپ های ورزشی از طریق هوش مصنوعی وجود دارد. 5 مولفه منابع فنی و فنآوری، منابع علمی، تسریع و تسهیل، منابع اطلاعاتی و منابع انسانی به عنوان شاخص های اثرگذار و 4 مولفه کارکردهای خاص، متمایزسازی، مسیرسازی هوشمند و آگاهی سازی به عنوان شاخص های اثرپذیر طبق یافته های دیمیتل فازی مشخص شد. در یک نتیجه گیری کلی باید بیان کرد که استارت آپ های ورزشی جهت موفقیت به دلیل ماهیت وجودی آنها که نیازمند رشد سریع و تصاعدی است، به برندسازی نیازمند است و هوش مصنوعی به دلیل قابلیت ها و کارکردهای فراوانی همچون کارکردهای محتوایی، مدیریتی وتحلیلی که دارند، به برندسازی کمک خواهد کرد.

پژوهش حاضر با هدف طراحی مدل شناسایی موانع سرمایه گذاری داخلی و خارجی در صنعت پرورش اسب استان گلستان و ارائه راهکارهای عملیاتی آن انجام شد. تحقیق حاضر، از نظر هدف کاربردی و از نوع تحقیقات کیفی می باشد. جامعه آماری شامل صاحب نظران، متخصصان، مدیران و مربیان فعال در هیئت ها و باشگاه های سوارکاری، اساتید دانشگاهی در حوزه علوم ورزشی و افراد دارای تجربه در صنعت پرورش اسب در استان گلستان بودند که 14 نفر از طریق نمونه گیری هدفمند تا رسیدن به اشباع داده ها انتخاب شدند. در این پژوهش از روش کدگذاری سه مرحله ای برای چارچوب بندی مفهومی مضامین استخراجی استفاده شد. مشکلات اقتصادی و تامین مالی، چالش مربوط به واردات و صادرات و مشکلات مدیریتی و سازمانی به عنوان موانع سرمایه گذاری داخلی و خارجی در صنعت پرورش اسب شناسایی شدند. همچنین راه کارهای سرمایه گذاری داخلی و خارجی در صنعت پرورش اسب استان گلستان شامل برنامه های حمایتی، توانمندسازی تخصصی و جذب همکاری و سرمایه گذاری بود. در راستای توسعه صنعت پرورش اسب در استان گلستان، طراحی و اجرای برنامه های حمایتی در محورهای کلیدی نظیر اصلاح نژاد، تسهیل واردات، توانمندسازی تخصصی، و جذب سرمایه گذاری داخلی و خارجی می تواند زمینه ساز ارتقاء کمی و کیفی این صنعت باشد. تحقق این اهداف از طریق تعاملات بین المللی، تقویت زیرساخت ها، حمایت های مالی و آموزشی، و بهره گیری از فناوری های نوین امکان پذیر خواهد بود.

پژوهش حاضر، با هدف تدوین مُدل ارتباطی سبک زندگی ایرانی- اسلامی بر فرهنگ پذیری ورزشی دانش آموزان انجام شد. این پژوهش کاربردی از نوع توصیفی- همبستگی می باشد که داده های آن به صورت میدانی جمع آوری شد. جامعه ی آماری، شامل کلیه ی دانش آموزان مقطع متوسطه ی دوم شهر تهران بود که با استفاده از روش 5 برابری تعداد گویه های ابزار پژوهش،480 دانش آموز به صورت تصادفی به عنوان نمونه ی آماری انتخاب و پس از توزیع پرسشنامه ها، 436 پرسشنامه، مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفتند. برای جمع آوری داده ها، از دو پرسشنامه ی استاندارد سبک زندگی ایرانی- اسلامی و فرهنگ پذیری ورزشی استفاده گردید. پایایی ابزار نیز با استفاده از روش آلفای کرونباخ محاسبه گردید. یافته ها نشان داد که بین سبک زندگی ایرانی- اسلامی و مؤلفه های اجتماعی، عبادی، مالی، خانواده و تفکر و علم با فرهنگ پذیری ورزشی، رابطه ی مثبت و معناداری برقرار بوده، اما بین مؤلفه های باورها، اخلاق، سلامت، امنیتی- دفاعی و زمان شناسی با فرهنگ پذیری ورزشی رابطه ی معناداری یافت نشد. همچنین، با توجه به اینکه ضریب همبستگی برابر با 67/0 و ضریب تبیین برابر با 54/0 به دست آمد، می توان گفت که 54 درصد از تغییرات فرهنگ پذیری ورزشی مربوط به مؤلفه های سبک زندگی ایرانی- اسلامی می باشد. همچنین، مشخص گردید که مُدل تحقیق مبنی بر تأثیر سبک زندگی ایرانی- اسلامی بر فرهنگ پذیری ورزشی دانش آموزان، از برازش مناسبی برخوردار می باشد. با توجه به یافته ها، می توان بیان داشت که بهره گیری مؤثر از مؤلفه های سبک زندگی ایرانی- اسلامی می تواند تأثیر قابل توجهی بر فرهنگ پذیری ورزشی در افراد داشته و لذا، نیاز به توجه ویژه به این مقوله از سوی مسئولین مربوطه است.

پژوهش حاضر با هدف ارائه مدل مدیریت زنجیره تأمین سبز خدمات اماکن ورزشی ایران انجام شد. این پژوهش از نوع تفسیری، کاربردی و کیفی از نوع داده بنیاد با رویکرد گلیزر بود که به شکل میدانی-کتابخانه ای انجام شد. جامعه هدف این پژوهش اساتید، متخصصان، خبرگان و فعالانی که در زمینه مدیریت زنجیره تأمین و مدیریت اماکن ورزشی سابقه پژوهشی یا اجرایی داشتند، بود که با روش گلوله برفی و با در نظر گرفتن اصل اشباع نظری، 19 نفر از آنان در مصاحبه شرکت داده شدند. برای جمع آوری داده ها در این پژوهش از مصاحبه نیمه ساختاریافته استفاده شد و تجزیه و تحلیل داده ها نیز به دو صورت انجام گرفت. در بخش اول از آمار توصیفی جهت بررسی و توصیف اطلاعات جمعیت شناختی استفاده شد و در بخش دوم با استفاده از کدگذاری باز، محوری و گزینشی به تجزیه و تحلیل نتایج پرداخته شد. نتایج تحقیق نشان داد که مدیریت زنجیره تأمین سبز خدمات اماکن ورزشی ایران از 4 عامل خدمات سبز (خدمات حین فروش و خدمات پس از فروش)، منابع سبز (تجهیزات و امکانات سبز، انرژی سبز و منابع دانشی)، نیروی انسانی سبز (کارکنان سبز و مشتریان سبز) و بازاریابی سبز (شیوه اطلاع رسانی و کانال های ارتباطی) تشکیل می شود که این 4 عامل در نهایت منجر به موفقیت سبز پایدار (سودآوری بالا، افزایش مشتریان، پایبندی به مسئولیت زیست محیطی، کسب محبوبیت و کسب مزیت رقابتی) می شوند. بنابراین پیشنهاد می شود مدیران اماکن ورزشی مسئولیت های زیست محیطی خود را شناخته و بر آن استوار بمانند و از کارکنانی استفاده کنند که بر اصول زیست محیطی پایبند باشند.

در سال های اخیر، روندی جهانی به سمت افزایش امید به زندگی و نسبت جمعیت سالمندان مشاهده شده است. در این راستا، ترویج سالمندی فعال و سالم اهمیت ویژه ای پیدا می کند. هدف پژوهش حاضر، شناسایی محورها و ظرفیت های کلیدی توسعه مشارکت سالمندان در فعالیت های بدنی و تفریحات سالم در شهر تهران بود. روش تحقیق از نوع راهبردی با رویکرد کیفی و مبتنی بر تحلیل مضامین بود. جامعه آماری شامل دو بخش منابع انسانی (مدیران، اساتید، کارشناسان، مربیان، شهروندان و سایر) و منابع اطلاعاتی (منابع علمی، کتابخانه ای، سازمانی و رسانه ای مرتبط) بود و نمونه گیری به صورت هدفمند انجام گرفت. ابزار گردآوری داده ها، پروتکل مصاحبه با خبرگان تا رسیدن به اشباع نظری (21 مصاحبه) بود. یافته ها نشان داد 9 محور اصلی (ساختاری و نهادی، مدیریتی و اجرایی، اقتصادی و مالی، علمی و آموزشی، فناوری و نوآوری، رسانه ای و ارتباطی، امکانات و خدمات، اجتماعی و فرهنگی، سکونتی و زیستی) و 10 منظر از ظرفیت های توسعه فعالیت بدنی و مشارکت سالمندان در تفریحات سالم (ساختاری و حقوقی، مدیریتی و اجرایی، اقتصادی و مالی، علمی و آموزشی، فناوری و نوآوری، رسانه ای و ارتباطی، سرمایه انسانی، اجتماعی و فرهنگی، فردی و رفتاری، سکونتی و زیستی) شناسایی شدند. بر این اساس، فرهنگ سازی زندگی فعال در سالمندان و ارتقای مشارکت آنان در فعالیت های ورزشی و تفریحی نیازمند به کارگیری این محورها و ظرفیت های کلیدی است. از منظر اجرایی، مدیران و سیاست گذاران تهران می توانند با تدوین برنامه های میان بخشی (مانند همکاری شهرداری و وزارت بهداشت برای ایجاد مراکز تندرستی با محوریت فعالیت های ورزشی)، بهره گیری از ظرفیت های فناوری (مانند اپلیکیشن های ویژه فعالیت بدنی) و کمپین های فرهنگی (مانند برنامه های گروهی در پارک ها برای مقابله با انزوا اجتماعی سالمندان) عمل کنند؛ این اقدامات، بر اساس توصیه های سازمان بهداشت جهانی برای سالمندی فعال، مشارکت را افزایش داده می دهد. نتایج این پژوهش مبنای عملی برای برنامه ریزی و تصمیم گیری مراکز مرتبط با سلامت و تفریحات سالمندی در تهران فراهم می کند

این پژوهش کیفی با رویکرد اکتشافی و استفاده از راهبرد تحلیل مضمونی به بررسی دیاسپورای ورزشی ایران به عنوان سرمایه ای پنهان برای توسعه پایدار ورزش کشور می پردازد. داده ها از طریق 17 مصاحبه نیمه ساختاریافته با ورزشکاران، مربیان، داوران و مدیران ورزشی مهاجر ایرانی و تحلیل اسناد رسمی و گزارش های مکمل گردآوری و تحلیل شدند. فرایند تحلیل شامل شش مرحله ای تحلیل مضمونی براون و کلارک (2006) برای تجزیه وتحلیل داده ها به کار گرفته شد. یافته ها نشان می دهند دیاسپورای ورزشی با انتقال دانش، فناوری های نوین و تجربیات بین المللی، نقش مهمی در بهبود ورزش و عدالت اجتماعی دارد، هرچند موانعی مانند محدودیت های قانونی و نگرش های منفی، بهره برداری کامل را محدود کرده اند. سهم نظری این تحقیق در به کارگیری چارچوب «سرمایه اجتماعی فراملی» است که روابط فراملی دیاسپورای ورزشی را به عنوان مکانیسمی کلیدی در انتقال پایدار دانش و تجربه ورزشی تبیین می کند. این مطالعه علاوه بر غنای ادبیات علمی، چارچوبی مفهومی و عملیاتی برای سیاست گذاری و توسعه تعاملات سازنده میان دیاسپورای ورزشی و نظام ورزش ایران ارائه می دهد.