کمیته ملی المپیک ایران

سازمان ها باید محیطی را برای اشتراک، انتقال و تقابل دانش در میان اعضای خود به وجود آورند، افراد را درجهت بامفهوم کردن تعاملات شان آموزش دهند و در بسترسازی و شناسایی عوامل زمینه ای برای استقرار مدیریت دانش در سازمان بکوشند؛ لذا، هدف از این پژوهش، شناسایی عوامل تسهیل کننده و ارائه الگوییبه منظور پیاده سازی موفق استراتژی مدیریت دانش در کمیته ملی المپیک ایران می باشد. روش این پژوهش پیمایشی تحلیلی بود و جامعهآماری آن را کلیه ذی نفعان کمیته ملی المپیک (326 نفر) (برابر با نمونه آماری) تشکیل دادند. با استفاده از تحلیل عاملی اکتشافی، 13 مؤلفه در قالب پنج عامل اصلی در پرسش نامه عوامل تسهیل کننده مدیریت دانش شناسایی شدند. سپسباروش مدل یابی معادلاتساختاری، الگوی پیشنهادی مورد برازش قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان می دهد که کلیه شاخص های نیکویی برازش در دامنه قابل قبولی قرار دارند. همچنین، مدلی پنج عاملی برای موفقیت مدیریت دانش در کمیته ملی المپیک ارائه گردید. علاوه براین، با توجه به میزان ضریب تأثیر هریک از عوامل بر مدیریت دانش مشخص شد که عامل منابع انسانی دارای بیشترین نقش بر استقرار موفق مدیریت دانش است و سایر عوامل به ترتیب عبارت هستند از: فناوری اطلاعات، فرهنگ سازمانی، استراتژی مدیریت دانش و ساختار سازمانی.

این پژوهش با هدف ارائه مدلی برای توسعه دیپلماسی ورزشی جمهوری اسلامی ایران مبتنی بر قابلیت های کمیته ملی المپیک انجام شده است. این پژوهش از نوع کیفی و با استفاده از روش رویکرد ترکیبی در نظریه داده بنیاد انجام شده است جامعه آماری پژوهش شامل مدیران ارشد کمیته ملی المپیک و اساتید مدیریت ورزشی صاحب نظر در حوزه دیپلماسی ورزشی بود. داده ها از طریق مصاحبه های عمیق و نیمه ساختاریافته با ۱۳ نفر از خبرگان جمع آوری شد و تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت. تحلیل داده ها با استفاده از کدگذاری باز، محوری و انتخابی انجام شد و نرم افزار MAXQDA نسخه ۲۰۲۲ برای تحلیل داده ها استفاده گردید. یافته های پژوهش نشان داد که توسعه دیپلماسی ورزشی در ایران شامل ۴ مقوله اصلی، ۲۶ مفهوم و ۱۴۵ گویه است. مقوله های اصلی شامل بهبود شرایط کشور، تقویت ارتباطات بین المللی، اهداف و سیاست ها، تعیین برنامه ها و استفاده از ظرفیت های ورزشی کشور می شوند. راهبردهای توسعه دیپلماسی ورزشی نیز شامل راهبردهای زیرساختی و مالی، استفاده از ابزارهای ارتباطی و راهبردهای مدیریتی است. پیامدهای توسعه دیپلماسی ورزشی شامل توسعه ورزش و زیرساخت های ورزشی کشور و پیامدهای مثبت ملی و بین المللی است. نتایج این پژوهش نشان می دهد که دیپلماسی ورزشی می تواند به عنوان ابزاری مؤثر در توسعه روابط فرهنگی و اجتماعی بین کشورها عمل کند و به تقویت هویت فرهنگی و ملی کمک نماید.