طاهره باقرپور

مقدمه: رزیستین یکی از آدیپوکاین های مهم است که در بافت های مختلف بدن بیان می شود و نقش کلیدی در تنظیم متابولیسم گلوکز و لیپید ایفا می کند. با توجه به تأثیر فعالیت های ورزشی بر مسیرهای مولکولی مرتبط با هموستاز انرژی، هدف این مطالعه بررسی و مقایسه اثرات سه نوع تمرین ورزشی شامل تمرینات استقامتی، مقاومتی و ترکیبی بر سطح بیان ژن رزیستین در فیبرهای عضلانی تند انقباض و کند انقباض در رت های نر ویستار بود. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، ۴۰ رت نر بالغ و سالم از نژاد ویستار به صورت تصادفی به چهار گروه مساوی (هر گروه ۱۰ رت) تقسیم شدند: گروه کنترل، گروه تمرین استقامتی، گروه تمرین مقاومتی و گروه تمرین ترکیبی. هر گروه به مدت هشت هفته پروتکل تمرینی خاص خود را انجام دادند. پس از پایان دوره تمرینی، نمونه هایی از عضلات تند انقباض و کند انقباض جمع آوری شد و سطح بیان ژن رزیستین با استفاده از روش واکنش زنجیره ای پلیمراز در زمان واقعی (Real-Time PCR) اندازه گیری گردید. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس دوطرفه. (Two-way ANOVA) و آزمون های تعقیبی مناسب تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که هر سه نوع تمرین ورزشی باعث کاهش معنی دار در سطح بیان ژن رزیستین نسبت به گروه کنترل شدند (P<0.001). همچنین، تفاوت های معنی داری بین گروه های تمرینی مشاهده شد، به طوری که تمرین ترکیبی بیشترین کاهش را در بیان ژن رزیستین ایجاد کرد، به ویژه در فیبرهای کند انقباض، که این کاهش نسبت به تمرینات استقامتی و مقاومتی چشمگیرتر بود. (P<0.001) نتیجه گیری: تمرینات استقامتی، مقاومتی و ترکیبی همگی در کاهش بیان ژن رزیستین در عضلات اسکلتی مؤثر بودند. با این حال، تمرین ترکیبی اثرگذاری بیشتری داشت، به خصوص در فیبرهای کند انقباض، که نشان دهنده پتانسیل بالای این نوع تمرین در تنظیم ژن های مرتبط با متابولیسم و بهبود وضعیت متابولیکی بدن است. این یافته ها می توانند در طراحی برنامه های ورزشی برای بهبود سلامت متابولیکی و پیشگیری از بیماری های مرتبط با اختلالات متابولیکی مورد استفاده قرار گیرند.

اثرات تمرینات مقاومتی و استقامتی به تنهایی و جدای از هم در مطالعات متعدد روی شاخص های التهابی نظیر اینترلوکین شش بررسی و نتایج متناقضی مطرح شده است. با توجه به کمبود دانسته ها در خصوص اثرات تمرینات ترکیبی مقاومتی و استقامتی بر بیان ژن شاخص التهابی اینترلوکین شش در بافت ماهیچه و به ویژه آن که مطالعه ای در خصوص تعیین و مقایسه تغییرات بیان ژن اینترلوکین شش در بافت ماهیچه بازکننده دراز انگشتان دست (عضله تند انقباض) انجام نشده است؛ پژوهش حاضر در نظر دارد تا اثرات نوع متفاوت تمرین در یک ماهیچه را مطالعه کند. پژوهش تجربی حاضر با هدف تعیین و مقایسه اثرات اجرای هشت هفته تمرین مقاومتی، استقامتی و ترکیبی بر بیان ژن اینترلوکین شش در بافت ماهیچه بازکننده دراز انگشتان دست موش های نر دو ماهه نژاد ویستار با استفاده از یک مدل حیوانی در قالب یک طرح پژوهشی چند گروهی با گروه کنترل اجرا شد. تمرینات مقاومتی به مدت هشت هفته و پنج جلسه در هفته در قالب سه ست با شش تکرار در هر ست اجرا شد. فواصل استراحتی بین ست ها سه دقیقه و فواصل استراحتی بین تکرارها در هر ست چهل و پنج ثانیه بود. اعمال مقاومت به صورت بستن وزنه به دم موش ها معادل درصدهای متفاوتی از وزن بدن در یک سطح شیب دار ثابت پانزده درصدی در طول دوره تمرین بود. گروه تمرین استقامتی به مدت هشت هفته در برنامه تمرین استقامتی شرکت کردند. شیب نوارگردان در سرتاسر دوره تمرین، پانزده درصد بود. سرعت نوارگردان نیز از بیست متر بر دقیقه در هفته اول شروع و به سی متر بر دقیقه در هفته هشتم رسید. مدت زمان تمرین از ده دقیقه در روز در هفته اول شروع و به پنجاه دقیقه در روز در هفته هشتم رسید. برای بررسی میزان بیان mRNA مورد نظر از روش RT-PCR استفاده شد. میانگین متغیرهای پژوهش در بین گروهها (بجز گروه کنترل) با هدف تعیین تفاوت های بین گروهی، با استفاده از آزمون های آنالیز واریانس یک طرفه و بونفرونی استفاده شد. میانگین متغیرهای پژوهش در بین هر گروه با گروه کنترل با هدف تعیین تفاوت های درون گروهی، با استفاده از آزمون آماری تی تک نمونه مقایسه شد. نتایج نشان دهنده تغییر و کاهش میزان بیان نسبی ژن اینترلوکین شش در بافت عضله بازکننده دراز انگشتان دست موش ها به واسطه اجرای هشت هفته تمرینات مقاومتی، استقامتی و ترکیبی بود. مقایسه بین دو گروه تمرینات مقاومتی و استقامتی نشان داد که بین این دو شیوه تمرینی در کاهش میزان بیان نسبی ژن اینترلوکین شش تفاوتی وجود ندارد. با توجه به اثرات بهینه و مطلوب تر اجرای تمرین ترکیبی بر وزن بدن و میزان بیان ژن التهابی اینترلوکین شش و تعدیل اثرات نامطلوب؛ توصیه می شود که در صورت وجود شرایط لازم و مناسب و عدم وجود محدودیت، به جای انجام تمرینات مقاومتی یا استقامتی به صورت جداگانه، از تمرینات ترکیبی استفاده شود.

ماهیچه های اسکلتی، در عملکردهای کلیدی بدن نقش اساسی دارند و حفظ سلامت آن ها مهم است. دوره های طولانی عدم فعالیت عضلانی منجر به آتروفی و ضعف عضله می شود. انجام فعالیت های روزانه نیاز به حجم و قدرت کافی عضلات دارد. آتروفی اثر منفی بر کیفیت زندگی دارد؛ به طوری که کاهش توده عضله اسکلتی منجر به کاهش عملکرد، سلامت بدن و کیفیت پایین زندگی می شود. پژوهش نیمه تجربی حاضر با هدف تعیین و مقایسه اثرات اجرای هشت هفته تمرینات مقاومتی، استقامتی و ترکیبی بر Mir-208a و Mir-208b در دختران جوان غیرفعال با طرح پژوهشی سه گروهی و بدون گروه کنترل در پیش آزمون و پس آزمون اجرا شد. تمرینات مقاومتی با وزنه به مدت هشت هفته, سه تا چهار جلسه در هفته با شدت 80 تا 95 درصد یک تکرار بیشینه به صورت موجی با رعایت اصل اضافه بار فزاینده با سه تا پنج ست در هر حرکت به صورت دایره ای در مدت زمان تقریبی 90 دقیقه در هر جلسه اجرا شد. تمرینات استقامتی به صورت دویدن و راه رفتن روی تردمیل با شیب صفر درصد و سرعت 5/3 تا 9 کیلومتر بر ساعت و مدت زمان 25 تا 45 دقیقه و رکاب زدن روی دوچرخه ثابت با توان 100 تا 150 وات و مدت زمان 10 تا 35 دقیقه به صورت دایره ای به مدت هشت هفته, سه تا چهار جلسه در هفته, به شکل موجی با رعایت اصل اضافه بار فزاینده در مدت زمان تقریبی 90 دقیقه در هر جلسه اجرا شد. مقادیر بیان نسبی MyomiR ها با استفاده از روش RT-qPCR و تکنیک RT Stem-Loop تعیین شد. از کیت اندازه گیری MyomiR با نام تجاری BiomiR (کیت سنجش سرمی MicroRNA - MI001 ) تولید شرکت آناسل با ویژگی و حساسیت بسیار بالا (تا کمتر از 100 کپی) استفاده شد. تجزیه و تحلیل آماری داده ها با آزمون های آنالیز واریانس یک طرفه و شفی در سطح معنی داری 05/0 بود. تفاوت معنی دار میانگین بیان نسبی ژن Mir-208a در گروه های استقامتی 12/0 ± 67/0، مقاومتی 12/0 ± 55/0 و ترکیبی 12/0 ± 35/0 بود. تفاوت معنی دار میانگین بیان نسبی ژن Mir-208b در گروه های استقامتی10/0 ± 58/0، مقاومتی 08/0 ± 50/0 و ترکیبی 09/0 ± 34/0 بود. تمرینات مقاومتی، استقامتی و ترکیبی بر Mir-208a و Mir-208b در دختران جوان غیرفعال تاثیر دارد. به نظر می رسد تأثیر ورزش بر تغییرات اپی ژنتیکی به نوع، شدت و مدت ورزش بستگی دارد و در این زمینه، ورزش های مقاومتی و استقامتی در تنظیم رونویسی در عضله اسکلتی متفاوت هستند.

افزایش بیان ژن رزیستین در کبد، سبب مقاومت به انسولین شده و در رت های فاقد این ژن، میزان گلوکز ناشتا کاهش می یابد. رزیستین از طریق تداخل در مسیر سیگنال دهی انسولین، سبب مهار عمل انسولین در کبد شده و از آن به عنوان یک رابط مولکولی مهم بین چاقی و مقاومت به انسولین یاد می شود. دارچین به دلیل داشتن پلی فنل ها, دارای اثرات مفید شبه انسولینی در کنترل قند و چربی خون است و می تواند اشتها را تنظیم کند. آیا شش هفته تمرین هوازی و عصاره دارچین بر بیان ژن رزیستین در بافت کبد موش های نر صحرایی تغذیه شده با رژیم غذایی پرچرب اثر دارد؟ در پژوهش تجربی حاضر، 50 سر رت به طور تصادفی به پنچ گروه مساوی (کنترل، رژیم پرچرب، عصاره دارچین و رژیم پرچرب، تمرین هوازی و رژیم پرچرب، تمرین هوازی و عصاره دارچین و رژیم پرچرب) تقسیم شدند. روزانه به مقدار 5/1 میلی گرم به ازاء هر کیلوگرم از وزن بدن به مدت شش هفته از امولسیون غذای پرچرب به صورت گاواژ داده شد. عصاره دارچین به میزان 200 میلی گرم به ازائ هر کیلوگرم از وزن بدن به صورت گاواژ داده شد. گروه تمرین برای پنج روز در هفته و به مدت شش هفته در برنامه تمرین هوازی روی نوارگردان شرکت کردند. شیب نوارگردان در سرتاسر دوره تمرین، 15 درصد بود. سرعت نوارگردان نیز از 25 متر بر دقیقه در هفته اول به 30 متر بر دقیقه در هفته ششم رسید. مدت زمان تمرین از 10 دقیقه در روز در هفته اول به 50 دقیقه در روز در هفته ششم رسید. برای بررسی میزان بیان ژن مورد نظر از روش RT-PCR استفاده شد. میانگین متغیرهای پژوهش در بین گروه ها، با استفاده از آزمون های آنالیز واریانس یک طرفه و بونفرونی مقایسه شدند. همراه با الگوی مشابه افزایش معنی دار، تفاوت متغیر وزن بدن و وزن بافت کبد در پس آزمون در بین تمامی گروه ها با یکدیگر معنی دار بود. تفاوت میانگین های متغیر ژن رزیستین در بافت کبد رت های نر تغذیه شده با رژیم غذایی پرچرب پس از شش هفته تمرین هوازی، مصرف عصاره دارچین و غذای پرچرب در بین تمامی گروه ها با یکدیگر معنی دار بود. مقایسه گروه های مختلف با گروه کنترل نیز نشان دهنده اثر متغیرهای رژیم غذایی پرچرب, تمرین هوازی و دارچین و تعامل آن ها در تغییرات متغیر ژن رزیستین در بافت کبد بود. مصرف غذای پرچرب باعث تغییرات نامطلوب بیان این ژن شده ولی اجرای شش هفته ای تمرین و مصرف عصاره دارچین باعث تعدیل اثرات نامطلوب رژیم غذایی پرچرب شده و تغییرات مطلوبی را در بیان این ژن و وزن بدن و وزن بافت کبد ایجاد کرده اند. به علاوه، ترکیب اجرای شش هفته ای تمرین و عصاره دارچین به مراتب اثرات مطلوب تری در تعدیل اثرات نامطلوب رژیم غذایی داشته است.

مقدمه: استرس اکسیداتیو در بیماری آلزایمر (AD)نقش دارد. ورزش و آنتی اکسیدان ها بر سلامت نورونی اثر دارد. اثر هشت هفته تمرین مقاومتی (RT) همراه با ژل رویال (RJ) بر مالون دی آلدئید (MDA)، پروتئین کربونیله (PC) و بر تغییرات پاتولوژی بافت هیپوکامپ موش های صحرایی آلزایمری شده با تری متیل تین (TMT)بررسی شد. روش ها: در این مطالعه تجربی 42 سر موش صحرایی نر نژاد اسپراگو داولی آلزایمری شده با 8 mg/kg TMT گروه های TMT، Sham، RJ100، RJ200، RT، RT+RJ100 و RT+RJ200 تقسیم شدند. گروه های مکمل RJ را با دوز های 100 و 200 mg/kg/day به صورت تزریق صفاقی دریافت کردند و پروتکل RT فزاینده برای 8 هفته، 3 جلسه در هفته با شدت 30 تا 100 درصد وزن انجام شد. نتایج: مقادیر MDA، PC در گروه TMT به طور معنی داری بیشتر از گروه HC بود. ولی MDA و PC در گروه RT+RJ200 کمتر از گروه TMT بود (05/0≥P)وPC در گروه RT به طور معنی داری کمتر از TMT بود. همچنین مقادیر MDA در گروه RJ200 کمتر از TMT بود و مقادیر PC در گروه RJ100 به طور معنی داری کمتر از TMT بود (05/0≥P). اثر کاهنده PC در گروه RJ100 به مراتب مطلوب تر از RJ200 بود (05/0≥P). و اثر کاهنده MDA در گروه RT+RJ200 به مراتب مطلوب تر از گروه های RT+RJ100 بود (05/0≥P). نتیجه گیری: تمرین مقاومتی و ژل رویال بر کاهش استرس اکسیداتیو اثر دارند. اثر همزمان این دو مداخله با دوز بالاتر اثر مطلوب تری بر کاهش استرس اکسیداتیو در بافت هیپوکامپ در شرایط مدل سازی AD دارد.

هدف تحقیق حاضر طراحی مدل پرورش مدیران ارشد ورزشی مبتنی بر شایستگی حرفه ای در ساختار سازمانی آموزش و پرورش ایران با رویکرد ساختاری تفسیری بود. تحقیق حاضر به لحاظ هدف، کاربردی و از لحاظ نوع ماهیت، داده ها جزو تحقیقات کیفی بود. مشارکت کنندگان در پژوهش شامل مدیریت ورزشی آشنا به موضوع پژوهش، مدیران آموزش و پرورش کلان شهرها و استان ها، مدیران سابق ورزشی یا حال وزارت آموزش و پرورش و فدراسیون ورزش دانش آموزی بودند که درمجموع 21 مصاحبه انجام شد و 9 نفر به پرسش نامه ماتریسی پاسخ دادند. طبق یافته ها، 93 کد باز به دست آمده در 15 مفهوم فرعی و سه مقوله اصلی توانایی های اولیه، توانایی های ثانویه و توانایی های خاص جای می گیرند. نتایج مدل سازی ساختاری تفسیری نشان داد، مفاهیم در هفت سطح قرار داشت. در سطح اول و پایین ترین سطح بوم شناسی ورزشی و مسئولیت اجتماعی، در سطح دوم شبکه سازی و قابلیت عملیاتی کردن در ورزش، در سطح سوم قابلیت های شخصی و توانایی های ذهنی، در سطح چهارم آگاهی های سیاسی، در سطح پنجم سه عامل توانایی های گزینشی، مهارت های ارتباطی و توانایی تصمیم گیری، در سطح ششم تفکر توسعه ای و دید استراتژیک و در سطح آخر و مهم ترین سطح سه عامل قابلیت های علمی و تخصصی، توانایی های مدیریتی و توانایی مرجعیت و اخلاق حرفه ای قرار داشت. در نتیجه گیری کلی باید بیان کرد، گزینش مدیران به نحو صحیح و متناسب با الگوی شایستگی های حرفه ای صورت پذیرد تا منافع و اهداف سازمان به نحو شایسته تأمین شود. 

چای سبز، نوشیدنی ای با قدمت هزاران ساله در طب سنتی، سرشار از ترکیبات آنتی اکسیدانی به ویژه کاتچین ها می باشد، که در بهبود متابولیسم چربی، کاهش التهاب، تقویت سیستم ایمنی، و کنترل وزن بدن نقش مؤثری ایفا می کند. مصرف منظم آن می تواند در کنار فعالیت بدنی، راهکاری ایمن و طبیعی برای ارتقاء سلامت عمومی باشد. هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر هشت هفته تمرین هوازی همراه با مصرف مکمل چای سبز بر وزن بدن و شاخص توده بدنی در زنان دارای اضافه وزن می باشد. در این مطالعه نیمه تجربی، تعداد ۴۸ زن دارای اضافه وزن (سن 4.54±58.2 سال، قد 3.77±1.59 متر، وزن 5.77±73.2 کیلوگرم، و مقدار BMI برابر با 1.63±28.9 کیلوگرم بر مترمربع) به صورت تصادفی در چهار گروه تمرین همراه با مکمل چای سبز، تمرین همراه با دارونما، مکمل بدون تمرین، و گروه کنترل تقسیم شدند. برنامه تمرینی شامل تمرینات هوازی با شدت متوسط به مدت 8 هفته و 3 جلسه در هفته بود. شرکت کنندگان گروه مکمل روزانه ۵۰۰ میلی گرم چای سبز مصرف کردند. شاخص های وزن بدن و شاخص توده بدنی در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون اندازه گیری و تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که کاهش وزن بدن در گروه تمرین+مکمل نسبت به سایر گروه ها معنادار بوده (0.05p<)، و بیشترین کاهش وزن در این گروه مشاهده گردید. گروه مکمل نیز نسبت به گروه کنترل کاهش معنی داری را تجربه کرد (0.05p<). هرچند گروه تمرین نیز کاهش وزن نشان داد، اما این کاهش از نظر آماری معنادار نبود (0.05p>). در ارتباط با شاخص توده بدنی، هرچند تغییراتی در تمامی گروه های مداخله ای به ویژه گروه تمرین+مکمل مشاهده شد، اما این تغییرات از نظر آماری معنادار نبوده اند (0.05p>). نتایج این پژوهش حاکی از آن می باشد که ترکیب تمرینات هوازی با مصرف چای سبز می تواند در کاهش وزن بدن زنان دارای اضافه وزن مؤثر واقع شود. این رویکرد می تواند به عنوان راهکاری کاربردی و ایمن در کنترل وزن و ارتقاء سلامت مورد توجه قرار گیرد.

تحقیق حاضر با هدف تدوین الگوی ساختاری تفسیری توسعه بازاریابی فدراسیون رزمی (انجمن های ورزش های رزمی) انجام گرفت. روش تحقیق آمیخته و از نظر هدف کاربردی و به شکل میدانی انجام شد. جامعه آماری تحقیق در بخش کیفی شامل تمامی متخصصان و ورزشکاران خبره ورزش های رزمی، مدیران فدراسیون های مرتبط و در بخش کمی، کلیه مدیران و کارشناسان فدراسیون، روسای هیات های استانی، اساتید مدیریت ورزشی و کارشناسان ورزش های رزمی بودند. روش نمونه گیری در بخش کیفی هدفمند و با تکنیک گلوله برفی (18 نفر)، در بخش کمی تصادفی و حجم نمونه با استفاده از جدول مورگان 384 نفر انتخاب شد. در بخش کیفی از مصاحبه عمیق نیمه ساختار یافته و در بخش کمی از پرسشنامه محقق ساخته حاصل از بخش کیفی استفاده شد. برای تجزیه وتحلیل داده ها از آمار توصیفی و در سطح آمار استنباطی از آزمون های تحلیل عاملی اکتشافی و مدلسازی ساختاری- تفسیری و نرم افزارهای SPSS و Micmac استفاده شد. یافته ها نشان داد که 12 عامل شامل عوامل مدیریتی و برنامه ریزی؛ بهبود فرآیندها؛ خلاقیت؛ توجه به دارایی های نامحسوس؛ تبلیغات و رسانه؛ توجه به مشتریان؛ پیشبردها؛ ارزش های فرهنگی؛ تکنیک های بازاریابی؛ نیروی انسانی؛ بخش خصوصی و حامیان و در نهایت عوامل ساختاری به عنوان عوامل موثر بر توسعه بازاریابی فدراسیون رزمی وجود دارد که تمامی آنها به عنوان عوامل موثر بر توسعه بازاریابی فدراسیون رزمی نقش معناداری دارند. نتایج نشان داد که الگوی ساختاری- تفسیری عوامل موثر بر توسعه بازاریابی فدراسیون رزمی در سه سطح طراحی شد که می تواند به عنوان مرجع مناسبی مورد استفاده دست اندرکاران بازاریابی و مدیران فدراسیون رزمی و انجمن های ورزش های رزمی قرار گیرد.

پژوهش حاضر که به منظور شناسایی و اولویت بندی راهکارهای رسانه ای توسعه مسئولیت اجتماعی در ورزشکاران ملی پوش انجام گرفته، از نظر هدف، کاربردی و به لحاظ راهبرد، از مطالعات تحلیل مضمون به شیوه کیفی بوده است. روش پژوهش کتابخانه ای و میدانی بوده و جامعه آماری را کلیه صاحبنظران در حیطه رسانه و ورزش شامل استادان، مدیران، کارشناسان ورزشی و دانشجویان در سه گروه علمی، اجرایی و ورزشی تشکیل داده اند. نمونه گیری به صورت هدفمند انجام گرفته و طی ۱8 مصاحبه، اشباع نظری حاصل شده است. در پژوهش حاضر، از پایایی باز آزمون برای تعیین پایایی مصاحبه های انجام گرفته استفاده شده است. روایی محتوایی سؤالات را 12 نفر از متخصصان ذی ربط مورد بررسی و تأیید قرار داده اند. از تجزیه وتحلیل داده ها، تعداد 45 کد باز، 8 کد محوری و 6 کد گزینشی به دست آمده که کدهای گزینشی شامل تبلیغاتی، سیاست اجرایی، پژوهشی، انگیزشی، فرهنگ سازی و توسعه فردی بوده است. می توان با نظر به نتایج حاصل از این پژوهش، در راه سیاستگذاری و نهادینه سازی ابعاد رسانه ای مسئولیت اجتماعی در ورزش به طور عام و در میان ستارگان ورزشی به طور خاص گام برداشت که البته در این زمینه نیاز به تدوین برنامه های راهبردی و قوانین مدون است.

هدف از تحقیق حاضر، بررسی موانع خصوصی سازی باشگاه های فوتبال ایران با رویکرد حقوقی به روش ساختاری تفسیری بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه اساتید مدیریت ورزشی و اساتید حقوق ورزشی و حقوق آشنا با ورزش و ساختار حقوقی ورزش تشکیل می دادند که به روش گلوله برفی تا حد اشباع با بیست نفر مصاحبه شد. ابتدا از طریق تحقیقات کتابخانه ای و مراجعه به سایر مطالعات، مقدمات تحقیق فراهم گردید و سپس به روش مصاحبه، ابعداد و گویه ها شناسایی گردید. پس از شناسایی 12 مولفه، فرایند ساختاری تفسیری اجرا شد. یافته های تحقیق نشان داد موانع خصوصی سازی باشگاه های فوتبال ایران شامل موانع ورود باشگاه ها به بازار سرمایه، مشکلات ساختاری بازار بورس، موانع مالی باشگاه ها، بروکراسی های سازمان های ورزشی، مشکلات اداری دستگاه های نظارتی، عدم شفافیت رویه حقوقی اداری، دخالت دولت در خصوصی سازی باشگاه ها، نفوذ افراد غیر ورزشی در باشگاه ها، عدم اجرای قوانین حقوقی خصوصی سازی، وابستگی باشگاه ها به بخش های دولتی و خصولتی، فاصله با معیارهای مالی فیفا و محدودیت های قانونی درآمدزایی می باشند که در فرایند ساختاری تفسیری اولویت بندی شدند. با توجه به یافته ها می توان نتیجه گرفت که برای توسعه خصوصی سازی در باشگاه های فوتبال ایران باید زیرساخت حقوقی در سازمان های خصوصی سازی و بورس ایجاد شود و با ایجاد شفافیت در ساختار باشگاه ها، زمینه ورود بخش خصوصی به باشگاه ها فراهم گردد.