اثرات تمرینات مقاومتی و استقامتی به تنهایی و جدای از هم در مطالعات متعدد روی شاخص های التهابی نظیر اینترلوکین شش بررسی و نتایج متناقضی مطرح شده است. با توجه به کمبود دانسته ها در خصوص اثرات تمرینات ترکیبی مقاومتی و استقامتی بر بیان ژن شاخص التهابی اینترلوکین شش در بافت ماهیچه و به ویژه آن که مطالعه ای در خصوص تعیین و مقایسه تغییرات بیان ژن اینترلوکین شش در بافت ماهیچه بازکننده دراز انگشتان دست (عضله تند انقباض) انجام نشده است؛ پژوهش حاضر در نظر دارد تا اثرات نوع متفاوت تمرین در یک ماهیچه را مطالعه کند. پژوهش تجربی حاضر با هدف تعیین و مقایسه اثرات اجرای هشت هفته تمرین مقاومتی، استقامتی و ترکیبی بر بیان ژن اینترلوکین شش در بافت ماهیچه بازکننده دراز انگشتان دست موش های نر دو ماهه نژاد ویستار با استفاده از یک مدل حیوانی در قالب یک طرح پژوهشی چند گروهی با گروه کنترل اجرا شد. تمرینات مقاومتی به مدت هشت هفته و پنج جلسه در هفته در قالب سه ست با شش تکرار در هر ست اجرا شد. فواصل استراحتی بین ست ها سه دقیقه و فواصل استراحتی بین تکرارها در هر ست چهل و پنج ثانیه بود. اعمال مقاومت به صورت بستن وزنه به دم موش ها معادل درصدهای متفاوتی از وزن بدن در یک سطح شیب دار ثابت پانزده درصدی در طول دوره تمرین بود. گروه تمرین استقامتی به مدت هشت هفته در برنامه تمرین استقامتی شرکت کردند. شیب نوارگردان در سرتاسر دوره تمرین، پانزده درصد بود. سرعت نوارگردان نیز از بیست متر بر دقیقه در هفته اول شروع و به سی متر بر دقیقه در هفته هشتم رسید. مدت زمان تمرین از ده دقیقه در روز در هفته اول شروع و به پنجاه دقیقه در روز در هفته هشتم رسید. برای بررسی میزان بیان mRNA مورد نظر از روش RT-PCR استفاده شد. میانگین متغیرهای پژوهش در بین گروهها (بجز گروه کنترل) با هدف تعیین تفاوت های بین گروهی، با استفاده از آزمون های آنالیز واریانس یک طرفه و بونفرونی استفاده شد. میانگین متغیرهای پژوهش در بین هر گروه با گروه کنترل با هدف تعیین تفاوت های درون گروهی، با استفاده از آزمون آماری تی تک نمونه مقایسه شد. نتایج نشان دهنده تغییر و کاهش میزان بیان نسبی ژن اینترلوکین شش در بافت عضله بازکننده دراز انگشتان دست موش ها به واسطه اجرای هشت هفته تمرینات مقاومتی، استقامتی و ترکیبی بود. مقایسه بین دو گروه تمرینات مقاومتی و استقامتی نشان داد که بین این دو شیوه تمرینی در کاهش میزان بیان نسبی ژن اینترلوکین شش تفاوتی وجود ندارد. با توجه به اثرات بهینه و مطلوب تر اجرای تمرین ترکیبی بر وزن بدن و میزان بیان ژن التهابی اینترلوکین شش و تعدیل اثرات نامطلوب؛ توصیه می شود که در صورت وجود شرایط لازم و مناسب و عدم وجود محدودیت، به جای انجام تمرینات مقاومتی یا استقامتی به صورت جداگانه، از تمرینات ترکیبی استفاده شود.
تمرینات تاباتا به عنوان یکی از شناخته شده ترین الگوهای تمرینات اینتروال با شدت بالا، شامل چرخه های کوتاه ۲۰ ثانیه ای فعالیت شدید متناوب با ۱۰ ثانیه استراحت، در سال های اخیر، توجه بسیاری از پژوهشگران ایرانی را به خود جلب کرده است. این نوع تمرین، به دلیل کوتاهی مدت، قابلیت اجرا در محیط های محدود و پتانسیل بالا در بهبود پارامترهای متابولیکی و عملکردی، به عنوان یک مداخله مؤثر برای جمعیت های مختلف از جمله افراد دارای اضافه وزن، ورزشکاران و بیماران خاص مطرح شده است. هدف این مرور روایتی، ارائه یک تحلیل جامع از شواهد موجود در مطالعات ایرانی بین سال های ۲۰۱۴ تا ژوئیه ۲۰۲۵ و ارزیابی اثرات متابولیکی، عملکردی و ترکیبی تمرینات تاباتا در این جمعیت ها است. یک جستجوی گسترده در پایگاه های داخلی شامل MagIran، SID و Noormags و هم چنین پایگاه های بین المللی مانند PubMed و Scopus با استفاده از کلیدواژه های مرتبط انجام شد. در مجموع، ۲۴ مطالعه شامل کارآزمایی های تصادفی، شبه تجربی و طراحی های متقاطع شناسایی و بررسی شدند. جمعیت های مورد مطالعه شامل زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک، افراد دارای اضافه وزن یا چاق، ورزشکاران تیمی و رزمی و کارکنان عملیاتی بودند. به دلیل تنوع پروتکل های تمرینی، تفاوت در شدت، حجم و مدت تمرین و ناهمگونی در گزارش دهی آماری، انجام فراتحلیل امکان پذیر نبود و سنتز روایتی به عنوان روش اصلی تحلیل انتخاب شد. تمرینات تاباتا در جمعیت های مختلف باعث کاهش شاخص توده بدنی (۱.۵–۳.۵٪) و درصد چربی بدن (۲–۴٪) شد و نشان دهنده بهبود قابل توجه در نمایه های لیپیدی شامل کاهش تری گلیسرید، لیپوپروتئین کم چگال کلسترول و کلسترول کل و افزایش لیپوپروتئین پر چگال کلسترول بود. در زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک، تمرین تاباتا، منجر به کاهش مقاومت به انسولین و تغییرات مثبت در سطح آدیپوکاین ها گردید. از منظر عملکردی، افزایش حداکثر اکسیژن مصرفی بین ۴ تا ۱۱٪ مشاهده شد. توان بی هوازی و سرعت نیز بهبود یافت؛ در حالی که تغییرات مربوط به پرش عمودی و انعطاف پذیری، نتایج متناقضی داشت. تمرین تاباتا روی سطح ماسه ای با بازسازی قلبی مطلوب و افزایش عملکرد قلبی-عروقی همراه بود. تمرینات تاباتا در جمعیت های ایرانی، اثرات متابولیک و عملکردی امیدوارکننده ای نشان داده و به عنوان یک مداخله کوتاه مدت و کارآمد برای مدیریت چاقی و سندرم تخمدان پلی کیستیک قابل توصیه است. با این حال، محدودیت های مطالعات موجود شامل حجم نمونه های کوچک، دوره های کوتاه مدت، طراحی های غیرتصادفی و استفاده هم زمان از دارو یا مکمل، باعث کاهش اعتمادپذیری نتایج شده است. بنابراین، نیاز به کارآزمایی های کنترل شده تصادفی طولانی مدت با پایش دقیق رژیم غذایی، کیفیت خواب، شدت واقعی تمرین و تمرکز بر پیامدهای بالینی پایدار احساس می شود.
هدف این تحقیق ، مقایسه میزان بیان ژن رزیستین در بافت عضلانی کند انقباض و تند انقباض موش های نر ویستار تغذیه شده با رژیم غذایی پرچرب، متعاقب شش هفته تمرین هوازی و مصرف مکمل دارچین است. نوع تحقیق حاضر از نظر هدف، کاربردی و به لحاظ استراتژی انجام تحقیق، تجربی ، با طرح کلی پس آزمون است و با روشهای کتابخانه ای و آزمایشگاهی انجام گرفت. نمونه آماری تحقیق شامل 50 سر موش نر دو ماهه نژاد ویستار است که پس از دو هفته نگهداری در شرایط کنترل شده، به صورت تصادفی به پنج گروه تقسیم شدند و هر گروه شامل ده سر موش بود. موش ها روزانه به حدود 20 گرم پلت و به ازای هر 100 گرم وزن بدن به 12-10 میلی لیتر آب دسترسی داشتند. گروه های دریافت کننده غذای پرچرب، روزانه به مقدار 5/1 میلی گرم به ازاء هر کیلوگرم از وزن بدن از امولسیون غذای پرچرب استفاده کردند. گروه تمرین هوازی، به مدت شش هفته و هفته ای 5 روز در برنامه تمرین هوازی روی نوارگردان الکترونیکی شرکت کرد. گروه مصرف عصاره دارچین ، 200 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم از وزن بدن را به مدت 6 هفته دریافت کردند. برای توصیف داده ها از شاخص های آمار توصیفی و جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون های آماری t وابسته، آنالیز واریانس یک طرفه و تعقیبی توکی استفاده گردید. نتایج نشان داد که اثرات رژیم غذایی پرچرب، ترکیب رژیم غذایی پرچرب و تمرین هوازی، ترکیب رژیم غذایی پرچرب و دارچین و ترکیب رژیم غذایی پرچرب، تمرین هوازی و دارچین بر متغیر ژن رزیستین در بافت عضلانی کند انقباض و همچنین بافت عضلانی کند انقباض معنی دار است. (05/0 ≥ p ). در ضمن بین بیان ژن رزیستین در بافت عضلانی کند انقباض و تند انقباض ، پس از شش هفته رژیم غذایی پرچرب تفاوت معنی داری وجود ندارد اما در سایر گروههای مداخله، تفاوت معنی داری وجود دارد.
بیماری های قلبی عروقی شایع ترین علت مرگ و میر افراد در اغلب کشورهای جهان است. از سطوح بالای سرمی بیومارکرهای قلبی از جملهCK-MB و تروپونینI در تشخیص آسیب بافت قلب استفاده می شود. از مهم ترین عوامل موثر در کاهش این بیماری ها، ورزش و فعالیت جسمانی است. بر این اساس، هدف از مطالعه حاضر، بررسی اثر هشت هفته تمرین ترکیبی بر سطوحCK-MB و تروپونین I در بیماران قلبی عروقی است. در این کارآزمایی بالینی با طراحی تصادفی، ۲۴ بیمار مبتلا به بیماری های قلبی عروقی با میانگین سنی 8±59 سال و میانگین شاخص توده بدنی42/0±76/27 به صورت تصادفی به دو گروه تمرین ترکیبی و کنترل تقسیم شدند. گروه تمرینی به مدت هشت هفته و هر هفته سه جلسه طبق پروتکل مورد نظر، تمرینات هوازی و مقاومتی را انجام دادند. نمونه گیری خون به صورت وریدی در دو مرحله پیش و پس از مداخله انجام شد. توزیع نرمال داده ها با استفاده از آزمون شاپیرو-ویلک ارزیابی گردید. جهت مقایسه تغییرات بین گروهی، از آزمون تحلیل کوواریانس همراه با آزمون تعقیبی بونفرونی استفاده شد. نتایج نشان داد که تمرین ترکیبی سبب تغییرات معناداری در شاخص(p=0.03) CK-MB نسبت به گروه کنترل گردید؛ هر چند که تغییرات معناداری در شاخص تروپونین I مشاهده نشد(p=0.3) . افزایش شاخص CK-MB و عدم تغییر معنی دار در شاخص تروپونین I در بیماران، می تواند ناشی از فشار تمرین ترکیبی، ایجاد استرس متابولیک و بهبود ظرفیت عملکردی قلب و عروق باشد.
یائسگی در زنان، با تغییرات هورمونی قابل توجهی همراه است که منجر به تغییرات جسمانی متعددی نظیر ضعف عضلانی، کاهش هماهنگی و کاهش ثبات وضعیتی می شود. یکی از پیامدهای مهم این دوره، کاهش تراکم استخوان است که خطر شکستگی پس از سقوط را به طور چشمگیری افزایش می دهد. بهبود تعادل ایستا و پویا، می تواند نقش مهمی در پیشگیری از سقوط و آسیب های ناشی از آن داشته و کیفیت زندگی را ارتقا دهد. با توجه به اهمیت تمرینات تعادلی و اثرات بالقوه راه رفتن با چشم بسته، مطالعه اثربخشی این روش ها در زنان یائسه ضروری است. این مطالعه با هدف بررسی اثر راه رفتن با چشم بسته بر تعادل ایستا و پویا در زنان یائسه انجام شد. این مطالعه نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون و مدل کاربردی اثرسنجی انجام گردید. جامعه آماری شامل ۶۰ زن یائسه ۵۰ تا ۵۵ سال بود که به صورت در دسترس انتخاب شدند. شرکت کنندگان به صورت تصادفی در دو گروه آزمایشی ۱۵ نفری راه رفتن با چشم بسته و گروه تمرین تعادلی متداول تقسیم شدند. تمرین ها در طی شش هفته، با سه جلسه در هفته و تحت نظارت برنامه ریزی شده اجرا شد. برای بررسی نرمال بودن و همگنی داده ها از آزمون شاپیرو - ویلک و لوین استفاده شد. تفاوت بین گروه ها با تحلیل واریانس دو عاملی بررسی گردید. نتایج نشان داد که هر دو روش تمرینی به طور قابل توجهی، تعادل ایستا و پویا را در زنان یائسه بهبود می بخشند. مقایسه گروه ها نشان داد که راه رفتن با چشم بسته و تمرینات تعادلی متداول اثرات مشابهی بر بهبود تعادل دارند. این نتایج نشان دهنده اثربخشی هر دو روش و امکان بهره گیری از آن ها در برنامه های تمرینی زنان یائسه است. با توجه به اثر مثبت و مشابه دو روش، استفاده از هر یک یا هر دو برنامه تمرینی مفید است. با این حال، به دلیل ریسک سقوط در راه رفتن با چشم بسته، توصیه می شود در صورت عدم امکان نظارت کامل، اولویت با تمرینات تعادلی متداول باشد تا ایمنی شرکت کنندگان تضمین شود و نتایج مطلوب حاصل گردد.
مقدمه: رزیستین یکی از آدیپوکاین های مهم است که در بافت های مختلف بدن بیان می شود و نقش کلیدی در تنظیم متابولیسم گلوکز و لیپید ایفا می کند. با توجه به تأثیر فعالیت های ورزشی بر مسیرهای مولکولی مرتبط با هموستاز انرژی، هدف این مطالعه بررسی و مقایسه اثرات سه نوع تمرین ورزشی شامل تمرینات استقامتی، مقاومتی و ترکیبی بر سطح بیان ژن رزیستین در فیبرهای عضلانی تند انقباض و کند انقباض در رت های نر ویستار بود. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، ۴۰ رت نر بالغ و سالم از نژاد ویستار به صورت تصادفی به چهار گروه مساوی (هر گروه ۱۰ رت) تقسیم شدند: گروه کنترل، گروه تمرین استقامتی، گروه تمرین مقاومتی و گروه تمرین ترکیبی. هر گروه به مدت هشت هفته پروتکل تمرینی خاص خود را انجام دادند. پس از پایان دوره تمرینی، نمونه هایی از عضلات تند انقباض و کند انقباض جمع آوری شد و سطح بیان ژن رزیستین با استفاده از روش واکنش زنجیره ای پلیمراز در زمان واقعی (Real-Time PCR) اندازه گیری گردید. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس دوطرفه. (Two-way ANOVA) و آزمون های تعقیبی مناسب تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که هر سه نوع تمرین ورزشی باعث کاهش معنی دار در سطح بیان ژن رزیستین نسبت به گروه کنترل شدند (P<0.001). همچنین، تفاوت های معنی داری بین گروه های تمرینی مشاهده شد، به طوری که تمرین ترکیبی بیشترین کاهش را در بیان ژن رزیستین ایجاد کرد، به ویژه در فیبرهای کند انقباض، که این کاهش نسبت به تمرینات استقامتی و مقاومتی چشمگیرتر بود. (P<0.001) نتیجه گیری: تمرینات استقامتی، مقاومتی و ترکیبی همگی در کاهش بیان ژن رزیستین در عضلات اسکلتی مؤثر بودند. با این حال، تمرین ترکیبی اثرگذاری بیشتری داشت، به خصوص در فیبرهای کند انقباض، که نشان دهنده پتانسیل بالای این نوع تمرین در تنظیم ژن های مرتبط با متابولیسم و بهبود وضعیت متابولیکی بدن است. این یافته ها می توانند در طراحی برنامه های ورزشی برای بهبود سلامت متابولیکی و پیشگیری از بیماری های مرتبط با اختلالات متابولیکی مورد استفاده قرار گیرند.
