الساندرا دی چزاریس

شهر معاصر روز به روز خود را به صورت یک ارگانیسم پراکنده و چهل تکه معرفی می کند و از آنجایی که جابجایی بخش جدا نشدنی اجتماع و یکی از عناصر زیر بنایی شهرسازی معاصر است، لذا زیرساخت های شهری به ویژه شبکه حمل و نقل در شهر نقش بسیار مهمی در جابجایی افراد و کالاها ایفا می کند. امروزه با شکل گیری زیرساخت ها یک نقطه حیاتی برای توسعة پایدار شهری ارایه شده است، طوری که قادر است با لایه بندی پیچیدة منظر طبیعی یکپارچه شود و آن را به عنوان یک عنصر اساسی در فرایند بازسازی محیط شهری متصور سازد. در جایی که مسایل مربوط به دسترسی مطرح و اندازه و متراژ نیز حایز اهمیت است، ساختار این زیرساخت ها اغلب اثری مخرب و تقسیم کننده بر قلمرو اطراف دارد و به نوعی گشودن راه برای فروپاشی شهری و برون شهری می شود، بنابراین لازم است تا دربارة فضاهای صرفاً فنی تجدید نظر شود. به عبارتی، راهکارهای متنوع تری در طراحی، برای پاسخ به سیالیت و تلاش برای نیل به فضایی انتزاعی و پویا با کالبدی جدید، هویتی نو و حس معنای قوی مورد نیاز است. پس از سال ها که دوری طراحی زیرساخت ها از شکل و فرم اصلی شهر، امروزه یک سری پروژه های تجربی بیانگر پتانسیل بالای طراحی زیرساخت ها را در بهبود کیفیت زندگی در شرایط عملکردی، اجتماعی و زیبایی شناسی خواهد بود. در احیای شهر پرجمعیت مدرن یک چالش واقعی این است که ساختار یک راه زیرزمینی را به عنوان یک عنصر در برنامه بازسازی شهر متصور شویم.

با پیشرفت سریع فناوری های نوین، هوش مصنوعی جایگاه برجسته ای به عنوان عاملی تحول ساز در آموزش معماری پیدا کرده است. این فنّاوری با قابلیت هایی همچون شخصی سازی فرآیند یادگیری، افزایش سرعت طراحی و تحلیل دقیق پروژه ها، چشم اندازهای جدیدی را برای سامانه های آموزشی ایجاد کرده است. بااین حال، چالش هایی مانند کاهش مهارت های تفکر انتقادی، وابستگی بیش ازحد به فناوری و ملاحظات اخلاقی و فرهنگی نیز مطرح هستند که شناخت و مدیریت آن ها برای استفاده مؤثر از هوش مصنوعی ضرورت دارد. با توجه به کمبود پژوهش های جامع در این حوزه، مطالعه حاضر با هدف بررسی نگرش ها، فرصت ها، چالش ها و آینده هوش مصنوعی در آموزش معماری از منظر متخصصان بین المللی صورت گرفته است. این پژوهش با رویکرد کیفی انجام شده و تحلیل محتوای پاسخ های ۱۳ متخصص بین المللی که به طور هدفمند بر اساس معیارهای تخصصی انتخاب شدند، مورد بررسی قرارگرفته است. گردآوری داده ها از طریق پرسشنامه ای شامل ۱۶ سؤال باز صورت گرفت و سپس با مراحل کدگذاری، دسته بندی و تحلیل به نتایج نهایی رسید. نتایج نشان داد که نگرش غالب نسبت به هوش مصنوعی در آموزش معماری، مثبت اما مشروط و همراه با احتیاط است. فرصت هایی نظیر تسهیل فرایند یادگیری، تقویت خلاقیت و ایجاد تغییرات بنیادی در فضای آموزشی موردتوجه قرار گرفتند.