محمد پورکیانی

رهبری الکترونیکی تبدیل به یک هنجار شده است، زیرا ابزارهای کار از راه دور برای سازمان ها نسبتاً در دسترس و ارزان شده اند، که قابلیت های کار از راه دور را افزایش داده است. ماهیت پژوهش، محققان پارادایم تفسیرگرایی را برای پاسخ به سوالات تحقیق اتخاذ کردند. جامعه هدف برای این تحقیق، مدیرانی بودند که حداقل یک سال تجربه رهبری مجازی را در سازمان های ورزشی خود در حدود جغرافیایی کشور ایران تجربه کرده اند. در نتیجه، پس از انجام 12 مصاحبه، سه مصاحبه دیگر نیز برای اطمینان از اشباع داده ها انجام شد در نهایت ۱۵ مدیر در حوزه ورزش به عنوان مشارکت کننده در این تحقیق حاضر و مورد مصاحبه قرار گرفتند. ابزار جمع آوری داده ها، مصاحبه بود. برای تحلیل داده ها و تولید تم ها، روش استقرایی مد نظر نظر قرار گرفت. برای تعیین موثق بودن داده ها از معیارهایd شامل اعتبارپذیری، انتقال پذیری، تایید پذیری و اطمینان پذیری استفاده شد. تم های اصلی به دست آمده از مصاحبه ها بصورت؛ اشتراک دانش، القای انگیزه، نیاز به انسانی کردن، سهولت دسترسی، بهبود مهارت ها بود. در راستای مجموعه داده ها، رهبران الکترونیکی باید اجزای انسانی را دوباره به روابط بین فردی خود بازگردانند تا ابزاری برای اطمینان از ارتباط بیشتر، و القای انگیزه در بین تیم های مجازی خود. علاوه بر آگاهی از مشکلات خاصی که ممکن است تیم های مجازی با آن مواجه شوند، مانند مواجهه محدود با اشتراک دانش و فرصت های یادگیری، کاهش انگیزه، و کاهش ارتباط، لازم است رهبران چالش های منحصر به فردی را که به عنوان یک رهبر الکترونیکی با آن مواجه هستند، بررسی کنند.

هدف از این پژوهش ارائه مدل توانمندسازی منابع انسانی مبتنی بر آموزش مجازی در سازمان های ورزشی ملی شرایط دوره پساکرونا بود. روش تحقیق از نوع کیفی با رویکرد تحلیل مضمون بود. مشارکت کنندگان پژوهش شامل صاحب نظران علمی (دانشگاهی) و صاحب نظران اجرایی (مدیران و کارشناسان) در زمینه موضوع پژوهش بود. تعداد نمونه بر حسب رسیدن به اشباع نظری 14 نفر انتخاب گردید. نمونه گیری نیز به روش قضاوتی (هدفمند) انجام شد. ابزار پژوهش مصاحبه نیمه اکتشافی (نیمه هدایت شده) به همراه مطالعه کتابخانه ای تکمیلی آن بود. روایی ابزار و نتایج پژوهش براساس تایید روایی محتوای چارچوب مصاحبه توسط پژوهشگران خبره و میزان توافق بین دو مصحح کدگذاری ارزیابی و تایید گردید. براساس نتایج 84 کد مفهومی استخراج شده در 30 مضمون فرعی، 11 مضمون اصلی و 5 مقوله کلی چارچوب بندی شدند پنج مقوله کلی به ترتیب اثرگذاری-اثرپذیری و مضامین اصلی زیرمجموعه آن ها شامل عوامل زمینه ای - وضعیتی (چالش های سازمانی دوره پساکرونا، تحول دیجیتال فراگیر، الزامات نوین آموزش شغلی)، عوامل ظرفیتی- فنی (ظرفیت فناوری اطلاعات و ارتباطات سازمان ها، قابلیت یادگیری سازمانی)، عوامل فرایندی- کارکردی (زمینه یابی توانمندسازی مجازی، کارآمدی سیستم پیاده سازی، قابلیت آموزش شغلی مجازی)، عوامل قابلیتی-فردی (سواد فناوری کارکنان، قابلیت یادگیری حرفه ای،) و عوامل پیامدی- عملکردی (توانمندی منابع انسانی و پایداری سازمانی) بود. براساس یافته ها می توان گفت توانمندسازی و آموزش شغلی در بسترمجازی نیز مطابق مدل پژوهش یک فرایند و کارکرد چندسطحی است که نیازمند توجه به شرایط زمینه ای و وضعیت محیطی، بهره گیری فنی از ظرفیت ها و ارتقای آمادگی افراد می باشد تا بتواند سرمایه انسانی توانمند و پایداری سازمان را فراهم سازد.

کمیته ملی پارالمپیک ایران به تبعیت از ساختارهای جهانی، تغییراتی را در حاکمیت رشته های پارالمپیکی به منظور توسعه ورزش فراگیر برای افراد دارای معلولیت انجام داده است. در همین راستا، از سال 1398 برخی از رشته های ورزشی معلولان از «فدراسیون ورزش های جانبازان و معلولان» به فدراسیون های ملی انتقال پیدا کرده است. لذا، هدف این پژوهش، شناسایی ضرورت و چالش های انتقال رشته های ورزشی معلولان به فدراسیون های ملی بود. پژوهش به صورت کیفی انجام شد و ۱۳ نفر از خبرگان ورزش معلولان، خبرگان مدیریت ورزشی، ورزشکاران پارالمپیکی، مدیران کمیته ملی پارالمپیک و مدیران فدراسیون ها به صورت هدفمند و گلوله برفی انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها، مصاحبه نیمه ساختاریافته بود و برای تحلیل مصاحبه های کیفی، از رویکرد استقرایی و تحلیل مضمون استفاده گردید. همچنین، برای تسهیل استخراج، طبقه بندی و مدیریت داده ها از نرم افزار مکس کیودا بهره گرفته شد. داده ها به صورت کلی در دو بخش ضرورت ها و چالش های انتقال طبقه بندی شدند. در قسمت اول، مشارکت ورزشی، الزامات بین المللی، حمایت های سیاسی قانونی، لزوم تنوع و فراگیری در جامعه، توسعه فنی، فقدان ظرفیت در فدراسیون های مبدا و لزوم توسعه پایدار به عنوان مقولات اصلی در بخش ضرورت انتقال طبقه بندی شدند. سپس داده ها در بخش چالش های انتقال رشته ها به فدراسیون های ملی در مقولات چالش های ساختاری، ضعف در سیاست های کلان، سوگیری، رویکرد استیجاری، مقاومت در برابر انتقال و فقدان تجربه زیست مشترک طبقه بندی شدند. علیرغم ضرورت انتقال به منظور فراگیری، افزایش فرصت ها و توسعه مشارکت ورزشی، به نظر می رسد این انتقال چالش های فراوانی را برای ورزشکاران دارای معلولیت، فدراسیون های ملی و کمیته ملی پارالمپیک در پی داشته است. یکی از پیشنهادات اساسی برای بهبود این فرایند در مرحله اول، به روزرسانی سیاست های کلان ورزشی، تغییر آیین نامه ها و اساسنامه فدراسیون هاست که می تواند به بهبود این انتقال کمک نماید.

در سال های اخیر، روندی جهانی به سمت افزایش امید به زندگی و نسبت جمعیت سالمندان مشاهده شده است. در این راستا، ترویج سالمندی فعال و سالم اهمیت ویژه ای پیدا می کند. هدف پژوهش حاضر، شناسایی محورها و ظرفیت های کلیدی توسعه مشارکت سالمندان در فعالیت های بدنی و تفریحات سالم در شهر تهران بود. روش تحقیق از نوع راهبردی با رویکرد کیفی و مبتنی بر تحلیل مضامین بود. جامعه آماری شامل دو بخش منابع انسانی (مدیران، اساتید، کارشناسان، مربیان، شهروندان و سایر) و منابع اطلاعاتی (منابع علمی، کتابخانه ای، سازمانی و رسانه ای مرتبط) بود و نمونه گیری به صورت هدفمند انجام گرفت. ابزار گردآوری داده ها، پروتکل مصاحبه با خبرگان تا رسیدن به اشباع نظری (21 مصاحبه) بود. یافته ها نشان داد 9 محور اصلی (ساختاری و نهادی، مدیریتی و اجرایی، اقتصادی و مالی، علمی و آموزشی، فناوری و نوآوری، رسانه ای و ارتباطی، امکانات و خدمات، اجتماعی و فرهنگی، سکونتی و زیستی) و 10 منظر از ظرفیت های توسعه فعالیت بدنی و مشارکت سالمندان در تفریحات سالم (ساختاری و حقوقی، مدیریتی و اجرایی، اقتصادی و مالی، علمی و آموزشی، فناوری و نوآوری، رسانه ای و ارتباطی، سرمایه انسانی، اجتماعی و فرهنگی، فردی و رفتاری، سکونتی و زیستی) شناسایی شدند. بر این اساس، فرهنگ سازی زندگی فعال در سالمندان و ارتقای مشارکت آنان در فعالیت های ورزشی و تفریحی نیازمند به کارگیری این محورها و ظرفیت های کلیدی است. از منظر اجرایی، مدیران و سیاست گذاران تهران می توانند با تدوین برنامه های میان بخشی (مانند همکاری شهرداری و وزارت بهداشت برای ایجاد مراکز تندرستی با محوریت فعالیت های ورزشی)، بهره گیری از ظرفیت های فناوری (مانند اپلیکیشن های ویژه فعالیت بدنی) و کمپین های فرهنگی (مانند برنامه های گروهی در پارک ها برای مقابله با انزوا اجتماعی سالمندان) عمل کنند؛ این اقدامات، بر اساس توصیه های سازمان بهداشت جهانی برای سالمندی فعال، مشارکت را افزایش داده می دهد. نتایج این پژوهش مبنای عملی برای برنامه ریزی و تصمیم گیری مراکز مرتبط با سلامت و تفریحات سالمندی در تهران فراهم می کند