تمرین

زاویه کایفوز سینه ای و لوردوز کمری در بیماران با کمر درد افزایش می یابد. این بدراستایی باعث افزایش بارگذاری بر بافت های فعال و غیرفعال ستون فقرات کمری شده و درنهایت، باعث کمر درد می شود. هدف مطالعه حاضر، بررسی تأثیر تمرینات ثبات مرکزی همراه با هالوینگ شکمی بر راستای بر راستای ساجیتال ستون فقرات سینه ای و کمری در بیماران مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی بود. در این کارآزمایی بالینی، 30 زن مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی ثبت نام شدند. بیماران به صورت تصادفی به گروه تجربی و کنترل تخصیص یافتند (هر گروه 15 نفر). گروه تجربی به مدت هشت هفته تمرینات ثبات مرکزی همراه با هالوینگ شکمی را انجام دادند و گروه کنترل هیچ مداخله ای نداشتند. زاویه کایفوز سینه ای و لوردوز کمری در حالت ایستاده ارزیابی شد. از روش آماری کوواریانس برای مقایسه نتایج بین گروهی استفاده شد. نتایج نشان داد که گروه تجربی در مقایسه با گروه کنترل با اندازه اثر زیاد، در کاهش زاویه کایفوز سینه ای (487/0, ηp2=000 / 0 P=) و لوردوز کمری (654/0, ηp2= 000/ 0 P=) تأثیر معناداری داشت. تمرینات ثبات مرکزی همراه با هالوینگ شکمی با فعال کردن عضلات عمقی به عنوان عضلات پاسچرال، وضعیت خنثی ستون فقرات را بازیابی می کند؛ درنتیجه توزیع نامتقارن بارگذاری بر ستون فقرات کمری اصلاح می شود و درد کاهش می یابد.

مقدمه: اتوفاژی یک فرایند ضد پیری و در سلامت کاردیومیوسیت ها بسیار ضروری است. هدف از مطالعه حاضر مقایسه اثر دو مدل تمرین تناوبی با شدت بالا و تداومی با شدت متوسط بر ژن های سیرتوئین و عوامل دفاع ضد اکسایشی در عضله قلب رت های سالمند بود. روش پژوهش: 24 سر رت نر پیر نژاد ویستار با میانگین وزن 50±350 گرم به صورت تصادفی به گروه های کنترل، گروه تمرین تداومی با شدت متوسط (MICT)، گروه تمرین تناوبی شدید (HIIT) تقسیم شدند و 8 هفته تمرین داده شدند. بیان ژن های Sirt1 ، Sirt3 با استفاده از تکنیک Real time-PCR و سنجش غلظت SOD و GPX بوسیله جذب نوری اندازه گیری شد. برای مقایسه گروه ها از آزمون تحلیل واریانس یکراهه در سطح آلفای 05/0 استفاده شد. یافته ها: مقادیر بیان ژن Sirt1 و Sirt3 در گروه HIIT و MICT نسبت به گروه کنترل معنادار بود (05/0>p)؛ همچنین در Sirt1 بین گروه HIIT و MICT تفاوت معنادار وجود نداشت (05/0<p) و بر عکس در Sirt3 تفاوت معنادار وجود داشت (05/0>p). غلظت SOD در در هر دو گروه HIIT و MICT نسبت به گروه کنترل معنادار بود (05/0>p). غلظت GPX در در هر دو گروه HIIT و MICT نسبت به گروه کنترل معنادار بود (05/0>p). نتیجه گیری: هر دو نوع تمرین نسبت به گروه بدون تمرین، سبب تعدیل بیان ژنی ژن های Sirt1 و Sirt3 شدند؛ که احتمالا تمرینات ورزشی مسیر ضد پیری سیرتوئین ها را در موش های پیر فعال می کند. همچنین غلظت عوامل آنتی اکسیدانی بر اثر تمرین و به خصوص تمرین تناوبی شدید افزایش یافت.

مقدمه: کاردیومیوپاتی دیابتی خطر نارسایی قلب را افزایش می دهد. پیش آماده سازی ایسکمی یک اثر محافظتی در مقابل آسیب میوکارد دارد. هدف از تحقیق حاضر، بررسی اثر تمرین هوازی و دوزهای مختلف پیش آماده سازی ایسکمی در حجم های عضلانی مختلف بر بیان ژن NLRP3 و LC3 قلب رت های ویستار دیابتی بود. روش پژوهش: 35 رت نژاد ویستار به صورت تصادفی به هفت گروه: سالم، دیابتی، ایسکمی یک پا، ایسکمی دو پا، تمرین هوازی، تمرین+ایسکمی یک پا، دیابتی تمرین+ایسکمی دو پا تقسیم شدند. القای دیابت با تزریق یک مرحله ای STZ (دوز mg/kg 50) صورت گرفت. پیش آماده سازی ایسکمی شامل سه دور پنج دقیقه ای ایسکمی و پنج دقیقه جریان مجدد متعاقب بود. تمرین هوازی به مدت شش هفته و شامل دویدن روی نوار گردان با سرعت 9 متر در دقیقه و مدت 15 دقیقه در هفته اول بود که در هفته ششم به سرعت 18 متر در دقیقه و مدت 30 دقیقه رسید. بیان ژن NLRP3 و LC3 با روش real-time PCR اندازه گیری شد. از روش آماری واریانس یکطرفه و آزمون تعقیبی توکی استفاده شد. یافته ها: دیابت با افزایش بیان NLRP3 و کاهش LC3 قلب نسبت به گروه سالم همراه بود (0001/0P=). متغیرهای پژوهش به ترتیب کاهش و افزایش معناداری در ایسکمی یک پا (021/0P=،0001/0P=)، ایسکمی دو پا (003/0P=،0001/0P=)، تمرین (005/0P= ،0001/0P=)، تمرین+ایسکمی یک پا (0001/0P=) و تمرین+ایسکمی دو پا (0001/0P=) نسبت به گروه دیابت داشت. نتیجه گیری: به نظر می رسد که اثر پیش آماده سازی ایسکمی در کاهش NLRP3 و افزایش LC3 قلب رت های دیابتی مستقل از حجم عضلانی درگیر ایسکمی است و تمرین هوازی به همراه پیش آماده سازی ایسکمی اثر بیشتری دارد.