محمدحسن فردوسی

این پژوهش با هدف تعیین تأثیر سواد رسانه ای بر سواد بدنی مخاطبان ورزشی انجام شد. این تحقیق از نظر هدف، کاربردی و از نظر نحوه گردآوری داده ها، توصیفی و از نوع پیمایشی بود که به شکل میدانی انجام شد. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه مخاطبان شهر اراک بود که برنامه های ورزشی شامل استانی و ملّی را از رسانه های مختلف اعم از تلویزیون، مجلات، فضای مجازی و غیره دنبال می کردند. به منظور تعیین نمونه آماری تحقیق، از روش غیر تصادفی در دسترس استفاده شد و 250 پرسشنامه بین تمامی مخاطبین توزیع شد که در نهایت 200 پرسشنامه سالم برگشت داده شد و مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های استاندارد استفاده شد. برای بررسی سواد رسانه ای از پرسشنامه سواد رسانه ای تامن  (1995) با 59 گویه و برای سنجش سواد بدنی از پرسشنامه استاندارد سواد بدنی سام و همکاران (2016) شامل 9 گویه استفاده شد. پس از تأیید روایی محتوایی ابزار تحقیق، توسط 8 تن از اساتید مدیریت ورزشی، به منظور تعیین پایایی پرسشنامه ها، آزمون آلفای کرونباخ مورد استفاده قرار گرفت که ضرایب بالای 0.7 به دست آمد. برای آزمون فرضیه های پژوهش از آزمون مدل سازی معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزار اس پی اس اس نسخه 24 و پی ال اس نسخه 3 استفاده شد. یافته ها نشان داد؛ سواد رسانه ای بر سواد بدنی و ابعاد آن شامل درک و دانش مخاطبان، احساس خود و اعتماد به خود و همچنین خودبیانگری و ارتباط با دیگران تأثیر معنی داری دارد. رسانه ها با توجه به نقش آموزشی که دارند می توانند سبب ترویج فعالیت های ورزشی و بدنی در میان مخاطبان شده تا نسبت به فعالیت های بدنی آگاهی بیشتری یابند.

هدف تحقیق حاضر شناسایی مقوله های مرتبط با سرمایه گذاری ورزش استان تهران و ارائه الگو بود. تحقیق از نظر هدف کاربردی، از نوع اکتشافی تحلیلی و با ماهیت کیفی بود. جامعه آماری تحقیق، همه مدیران ارشد و روسای ادارات در اداره کل ورزش و جوانان استان تهران، رؤسای هیئت های ورزشی، سرمایه گذاران پروژه های ورزشی، باشگاه داران، تولیدکنندگان و توزیع کنندگان تجهیزات ورزشی و اساتید مدیریت ورزشی بودند. نمونه گیری به شکل غیرتصادفی و هدفمند و درمجموع با 14 نفر از خبرگان مصاحبه عمیق نیمه ساختاریافته انجام شد. تحلیل داده ها از طریق کدگذاری چندمرحله ای با روش تحلیل محتوایی انجام شد. یافته ها نشان داد که سرمایه گذاری ورزش استان تهران در پنج بعد مفروضات سرمایه گذاری، ظرفیت های ویژه، حوزه های سرمایه گذاری، معیارهای سرمایه گذاری و پیامدها مدنظر قرار می گیرد. یافته های تحقیق نشان از آن دارد که با توجه به محدودیت های بخش دولتی در فراهم کردن سرمایه لازم در حوزه ورزش و وجود سرمایه های خصوصی علاقه مند به سرمایه گذاری، ایجاد بستر آشناسازی سرمایه گذاران و شناخت بیشتر منتج به سرمایه گذاری و حضور طولانی تر سرمایه ها به واسطه انتخاب دقیق حوزه ها و معیارهای سرمایه گذاری خواهد شد. استفاده از منابع انسانی متخصص و ایجاد ساختارهای چابک مبتنی بر نیاز روز، از دیگر پیشنهادهای پژوهش است.

تحقیق حاضر با هدف ارائه الگوی مشارکت در اوقات فراغت ورزشی و اعتیاد به فضای مجازی معلمان تربیت بدنی شهر اهواز طراحی و اجرا شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از لحاظ روش گردآوری اطلاعات، همبستگی با رویکرد مدل سازی معادلات ساختاری بود که جمع آوری اطلاعات آن به صورت میدانی انجام شد. جامعه آماری این تحقیق، معلمان تربیت بدنی شهر اهواز بودند و طبق آخرین آمار کسب شده، تعداد آن ها 1201 نفر در شهر اهواز بود. طبق فرمول کوکران، 292 نفر به عنوان نمونه آماری در نظر گرفته شدند و نمونه تحقیق با استفاده از روش نمونه گیری غیرتصادفیِ دردسترس انتخاب شد. ابزار گردآوری اطلاعات شامل پرسش نامه اوقات فراغت ورزشی اسماعیلی (۲۰۱۱) و پرسش نامه اعتیاد به فضای مجازی یانگ (1998) بود. روایی صوری و محتوایی پرسش نامه های تحقیق توسط اساتید و متخصصان تأیید شد. پایایی پرسش نامه های پژوهش از طریق ضریب آلفای کرونباخ برای پرسش نامه اوقات فراغت ورزشی 81/0 و برای پرسش نامه اعتیاد به فضای مجازی 84/0 به دست آمد. برای تحلیل داده های پژوهش از آزمون معادلات ساختاری در جهت تعیین رابطه و مدل سازی استفاده شد. نتایج نشان داد که مشارکت در اوقات فراغت ورزشی بر کاهش اعتیاد به فضای مجازی معلمان تربیت بدنی شهر اهواز با مقدار تی به میزان 960/92 دارای رابطه مستقیم بود. سطح فعالیت بدنی در اوقات فراغت با کاهش اعتیاد به فضای مجازی دارای رابطه مستقیم بود و اعتیاد به فضای مجازی و اضطراب اثر معکوس و منفی بر سلامت جسمی و روانی معلمان داشت و برعکس، فعالیت های بدنی و ورزشی رابطه مستقیم و مثبتی با سلامت معلمان و دبیران در ابعاد مختلف داشت. با توجه به اهمیت نقش معلمان تربیت بدنی در ارتقای سلامت جامعه، ایجاد آگاهی و ترویج این الگوی مشارکت در آموزش ها و کارگاه های آموزشی می تواند به عنوان یک استراتژی مؤثر در مدیریت مدارس و دانش آموزان به کار رود.

مقدمه و هدف: ادامه زندگی سالم معلّمان ورزش در هنگامه اپیدمی جهانی به فعالیت بدنی منظّم و برخورداری از دانش مناسب در طول فرآیند قرنطینه بستگی دارد. هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه مشارکت در ورزش و سطح سواد بدنی با ابعاد کیفیت زندگی معلّمان در بحران کوید 19 بود. روش شناسی پژوهش: تحقیق حاضر از نظر هدف از نوع پژوهش های کاربردی و از نظر نحوه جمع آوری اطلاعات از نوع پیمایشی می باشد. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه معلمان تربیت بدنی استان ایلام به تعداد 321 نفر بود. روش نمونه گیری به صورت نمونه گیری تصادفی بود که حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران به تعداد 185 نفر انتخاب شدند. جهت گردآوری داده ها از سه پرسشنامه شامل؛ پرسشنامه مشارکت در ورزش گیل و همکاران (1993)، پرسشنامه سطح سواد بدنی هیگز و همکاران (2008) و پرسشنامه کیفیّت زندگی سازمان بهداشت جهانی (1996) استفاده شد. جهت تجزیه وتحلیل داده ها از آزمون های همبستگی کانونی به وسیله نرم افزار SPSS22 استفاده شد. یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد مشارکت در ورزش و سطح سواد بدنی با مولفه های کیفیّت زندگی معلّمان در دو بعد به طور معنی دار و به صورت دوسویه(کانونی) همبسته بودند و قوی ترین رابطه بین مشارکت در ورزش و سلامت اجتماعی بود. بحث و نتیجه گیری: باید هنگام انتصاب و استخدام معلمان تربیت بدنی سطح سلامت جسمی آن ها سنجیده شود و به مرور زمان بعد از استخدام ایشان نیز در فاصله زمانی مشخص سلامت جسمی آن ها مورد سنجش قرار گیرد و در صورت وجود مشکل اقدامات اصلاحی لازم به عمل آید.

زمینه و هدف: با توجه به اهمیت حیاتی نیروی انسانی در شرکت ملی حفاری ایران و مواجهه کارکنان با استرس های شغلی و ریسک های بالای محیط کار، تدوین یک الگوی بومی و جامع برای توسعه ورزش ضروری است. در همین راستا هدف پژوهش حاضر، تبیین و طراحی الگوی توسعه ورزش کارکنان در شرکت ملی حفاری با رویکرد پایداری منطقه ای در اهواز بود. این تحقیق از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، در دسته تحقیقات کیفی قرار دارد که با رویکرد نظریه داده بنیاد (گرند تئوری) انجام شده است. روش شناسی: جامعه آماری پژوهش را متخصصان و کارکنان آشنا به موضوع ورزش و توسعه سازمانی در شرکت ملی حفاری اهواز با رویکرد پایداری منطقه ای و همچنین متخصصان دانشگاهی حوزه مدیریت ورزشی تشکیل داده اند. حجم نمونه با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند (گلوله برفی) و بر اساس اصل اشباع نظری، تعداد 30 نفر تعیین شد. ابزار گردآوری داده ها، مصاحبه های نیمه ساختاریافته عمیق بود که با مشارکت اعضای نمونه انجام گرفت.برای تحلیل داده ها از سه مرحله کدگذاری باز، محوری و انتخابی استفاده شد. یافته ها و نتایج: نتایج پژوهش نشان داد که توسعه ورزش در شرکت ملی حفاری اهواز یک نظام جامع و چرخه ای است که حول مقوله اصلی "مدل توسعه پایدار ورزش در سازمان" شکل گرفته است. این الگو بر اساس شش مقوله پارادایمی (علّی، زمینه ای، مداخله گر، راهبردها و پیامدها) تبیین شد. عوامل علّی و زمینه ای، مسیر توسعه را آغاز می کنند که در ادامه با موانع مداخله گر (سیاسی، مالی، مدیریتی) روبرو می شود. برای غلبه بر این موانع، چهار نقش راهبردی کلیدی (فرهنگی-تعاملی، مدیریتی-اجرایی، مالی و آموزشی) ارائه گردید. اجرای موفق این راهبردها منجر به چهار نوع پیامد (بنیادی، سلامتی، ساختاری و اقتصادی) شده که توسعه ورزش را از یک هزینه به یک سرمایه گذاری استراتژیک با بازدهی بالا در سلامت، نشاط و بهره وری نیروی انسانی تبدیل می کند. این الگوی بومی، چارچوبی جامع برای سیاست گذاران جهت ارتقای ورزش به یک فرآیند سیستمی و مدیریتی فراهم می آورد.