مرضیه بلالی

برنامه های تمرینی می توانند اثرات منفی سالمندی بر الگوهای راه رفتن را بهبود ببخشند. اما اثربخشی برنامه های تمرینی مبتنی بر دستکاری قیود تکلیف بر الگوهای راه رفتن نامشخص است. ازین رو، هدف تحقیق حاضر بررسی اثربخشی تاثیر دستکاری قیود تکلیف بر پارامترهای فضای زمانی راه رفتن سالمندان سالم است. تعداد 30 مرد سالمند سالم به صورت تصادفی انتخاب و در دو گروه مداخله و کنترل تقسیم بندی شدند. گروه مداخله اقدام به انجام تمرینات دستکاری قیود تکلیف به مدت 8 هفته و به صورت 3 بار در هفته نمودند. گروه کنترل نیز، طی مدت اجرای تحقیق به فعالیت عادی خود ادامه دادند. پارامترهای کینماتیک راه رفتن با استفاده از تجزیه و تحلیل گامبرداری زبریس بررسی شدند. نتایج آزمون تحلیل کوواریانس با حذف اثر پیش آزمون نشان داد شاخص های طول استراید، آهنگ، سرعت و تغییرپذیری سرعت در گروه مداخله بهبود معناداری را نسبت به گروه کنترل داشتند (05/0˂P). در حالی که در شاخص زمان استراید تفاوت معناداری دیده نشد (07/0=P). تمرینات مبتنی بر دستکاری قیود در سالمندان می تواند موجب بهبود پارامترهای مرتبط با راه رفتن شده و ازاین طریق باعث کاهش میزان خطر سقوط و عوارض متعاقب آن در این گروه سنی شود. 

مقدمه و هدف: کودکان دارای محرومیت اقتصادی، به دلیل محدودیت منابع محیطی، فقدان فرصت های آموزشی و چالش های اجتماعی-اقتصادی، در معرض خطر توسعه ناکافی کارکردهای اجرایی قرار دارند، بنابراین هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر یک دوره تمرینات حرکتی منتخب بر کارکردهای اجرایی کودکان دارای محرومیت اقتصادی بود. روش کار: جامعه آماری شامل 30 دانش آموز پسر 7 تا 9 ساله شهر کهنوج بود که به روش هدفمند و طبقه ای انتخاب شدند و به دو گروه تجربی (تمرینات حرکتی منتخب) و کنترل تقسیم شدند. گروه تجربی به مدت هشت هفته، 16 جلسه تمرینات حرکتی را تحت نظارت اجرا کرد، در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه کارکردهای اجرایی بریف (BRIEF) فرم والدین بود. یافته ها: نتایج تحلیل های توصیفی، آزمون تی همبسته و تحلیل کوواریانس نشان داد که تمرینات حرکتی منتخب تأثیر قابل توجهی بر مهارت های تنظیم رفتار، بازداری، انتقال توجه و کنترل هیجان کودکان گروه تجربی داشت و میانگین نمرات این متغیرها در پس آزمون بهبود معناداری را نسبت به پیش آزمون نشان داد، در حالی که گروه کنترل تغییر قابل توجهی نداشت. نتیجه گیری: یافته ها حاکی از آن است که مداخله حرکتی منتخب می تواند توانایی های شناختی سطح بالا و مهارت های اجرایی کودکان دارای محرومیت اقتصادی را تقویت کند و به بهبود خودآگاهی، اعتماد به نفس و احساس ارزشمندی آنان کمک نماید. این نتایج اهمیت طراحی برنامه های هدفمند حرکتی برای ارتقای کارکردهای اجرایی در کودکان محروم را برجسته می کند.

پیچیدگی تمرینات آموزشی و موضوع تفاوت های فردی، چالش های زیادی را برای مربیان مهارت های حرکتی ایجاد کرده است. هدف این مطالعه مقایسه اثربخشی روش های آموزشی خطی و غیرخطی در تسهیل اکتساب هماهنگی در پرتاب آزاد بسکتبال بود. تعداد 45 پسر (میانگین سنی= 2/1±9 سال) به صورت تصادفی در گروه یادگیری خطی و دو گروه آموزش با دست کاری قیود تکلیف و آموزش افتراقی به عنوان روش غیرخطی، در هشت جلسه تمرینی به یادگیری مهارت پرتاب آزاد بسکتبال پرداختند. سنجش عملکرد و تغییرات هماهنگی با روش پیش آزمون-پس آزمون با دستگاه سنجش کینماتیک حرکتی بررسی شد. به منظور تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر (3*2) و آزمون t وابسته برای مقایسه نمرات RMSe استفاده شد. نتایج نشان داد که تغییرپذیری هماهنگی مفاصل مچ و آرنج به طور معناداری در گروه دست کاری قیود تکلیف بهبود یافت (01/0P≤) و نمرات دقت در دو گروه غیرخطی به طور معناداری افزایش پیدا کرد که این بهبود برای گروه دست کاری قیود تکلیف به مراتب بیشتر از دو گروه دیگر بود؛ درنتیجه پیشنهاد می شود که مربیان ورزشی از آموزش غیرخطی به خصوص دست کاری قیود تکلیف در آموزش کودکان خود بهره بگیرند.