مطالب

محققان متعددی درباره وضعیت جاده ابریشم در عصر مغول تحقیق کرده اند؛ هرکدام به زعم خود گاهی با استناد و بعضاً با پیش داوری و بر اساس گرایش ها و نگرش هایی به بررسی وضعیت جاده ابریشم در این دوران پرداخته اند. بی تردید بررسی مقایسه ای و تطبیقی آرای این محققان و سنجش آن با اسناد و مدارک دست اول و شواهد تاریخی می تواند در شناخت بهتر اوضاع جاده ابریشم و مسیرهای تجاری در دوران مغول اهمیّت زیادی داشته باشد. یکی از محققان دوره مغول عباس اقبال است، بدون تردید بررسی رویکرد ایشان نسبت به وضعیت مسیرهای جاده ابریشم در عصر مغول به عنوان موضوعی که تاکنون بدان پرداخته نشده، می تواند به شناسایی بهتر ماهیت اوضاع حاکم بر جاده ابریشم در این دوره کمک کنند. براین اساس پژوهش حاضر ضمن مقایسه و ارزیابی دیدگاه های عباس اقبال با تحقیقات جدید اعم از چپی - روسی، غربی و منطقه ای درباره وضعیت جاده ابریشم در دوره مغول به تحلیل انتقادی نظرات ایشان در مورد جایگاه جاده ابریشم در این دوره می پردازد. روش تحقیق در این پژوهش بر پایه نقد و مقایسه خواهد بود.

کتاب لغت فُرس تألیف ابومنصور علی بن احمد اسدی طوسی به تصحیح و اهتمام شادروان عباس اقبال در سال 1319 به چاپ رسید. چنانکه در مقدمه کتاب آمده، این چاپ بر اساس سه نسخه خطی و یک نسخه چاپی که پاول هورن از مستشرقین آلمانی در سال 1898 به طبع رسانیده، تصحیح شده است. یادداشت ذیل نگاهی به برخی از واژه های این کتاب با بهره وری از متن های فارسی قدیم و کهن است.

مراسلات بزرگان هر ملّت علاوه بر آنکه بخشی از میراث ادبی تاریخی آن قوم است، حاوی نوعی سبک ادبی است که در سبک‏شناسی ادب فارسی از آن به اخوانیّات، دیوانیّات و سلطانیّات تعبیر کرده‏اند. نامه‏های عبّاس اقبال مورّخ، محقّق و ادیب، که در این نوشته از آن یاد خواهد شد، از زمره اخوانیّاتی است که در دو بخش مباحث کتابشناسی و مسائل اداری و دانشجویی قابل مطالعه است.