اعتبارسنجی استدلال به روایات برای اشتراط اذن امام در نهی از منکر عملی
منبع:
آموزه های حدیثی سال ۹ بهار و تابستان ۱۴۰۴ شماره ۱۷
49 - 78
حوزههای تخصصی:
یکی از مراتب فریضه نهی از منکر، به مرتبه «یدی» مشهور است. فقیهان درباره اشتراط یا عدم اشتراط اذن امام در این مرحله، دیدگاه واحدی ندارند. اطلاق شماری از روایاتْ سبب باور به عدم نیاز به اذن امام در مرحله یدی شده است. این پژوهش به روش توصیفی - تحلیلی و با بهره از منابع اِسنادی در پی اعتبارسنجی ادله بیانگر این موضوع است. برای دست یافتن به این هدف، پس از تبیین دلایل لفظی و لبّی موضوع، تحلیل باورمندان به عدم اشتراط اذن امام درباره اطلاق روایات به پنج دسته ذیل تقسیم شده است: مقدم کردن ادله حرمت ایذای مؤمن، انصراف روایات به احراز اذن امام، حمل موضوع روایات بر جهاد و اقامه حدود، لازم آمدن عدم تأثیر بر مخاطب و ایجاد اختلال در نظام با فرض عدم اذن امام. هر یک از این راهکارها با چالش هایی مواجه اند، چراکه اساساً روایات در مقام بیان اشتراط یا عدم اشتراط اذن امام نیستند. اما به جهت وجود قدر متیقن و اقتضای احتیاط، لازم است در موارد آسیب رساننده به فاعل منکر، اذن امام وجود داشته داشته باشد. همچنین با بهره از مفهوم شناسی «ید»، «جهاد یدی» و «امر و نهی» در روایات می توان دریافت که نهی از منکر عملی، منحصر به موارد آسیب رسان نیست. حتی در این موارد نیز اگر ارتکاب منکر مربوط به امور مهمِ مورد توجه شارع یا اموری با مصلحتی سترگ باشد، نیاز به اذن امام نخواهد بود.