بازخوانی پویایی فضایی در معماری فضاهای فرهنگی معاصر با بهره گیری از نظریه نحو فضا؛ مورد پژوهی: فرهنگسرای نیاوران(مقاله پژوهشی دانشگاه آزاد)
حوزههای تخصصی:
فرهنگسراها به عنوان بسترهایی برای تبادل فرهنگی و اجتماعی، نقشی کلیدی در شکل گیری فضاهای عمومی شهری دارند. در این میان، فرهنگسرای نیاوران به عنوان یکی از نمونه های شاخص معماری فرهنگی معاصر ایران، فرصتی ارزشمند برای تحلیل روابط میان فضا و اجتماع فراهم می آورد. این مقاله با بهره گیری از روش نحو فضا، به بررسی پیکربندی فضایی این مجموعه و تأثیر آن بر تعاملات اجتماعی کاربران می پردازد. روش تحقیق شامل تحلیل کمّی هم پیوندی فضایی، کنترل پذیری و خوانایی مسیرها در ترکیب با مشاهدات میدانی و رفتارشناسی کاربران در ساعات مختلف روز است. نتایج نشان می دهد که نحوه سازمان دهی مسیرهای حرکتی، نقاط گره ای و فضاهای نیمه خصوصی، تأثیر مستقیمی بر شکل گیری تعاملات خودجوش و هدفمند داشته و ظرفیت اجتماعی فضا را به طور معناداری تحت تأثیر قرار می دهد. همچنین، معماری باز و چندلایه فرهنگسرا امکان بروز سطوح مختلفی از اجتماع پذیری را فراهم کرده است. در پایان، مقاله با ارائه تحلیل های بصری و نقشه های نحو فضا، پیشنهادهایی برای بهبود طراحی فضاهای فرهنگی آینده با تأکید بر ارتقای تعامل اجتماعی ارائه می دهد.