حسین اسماعیلی رنجبر

زمینه و هدف: فساد پدیده ای که در کلیه نظام های اداری وجود دارد و مانع از رفاه و سعادت همگانی است. هدف این پژوهش، شناسایی نقش خط مشی های بازدارنده در جلوگیری از فساد اداری در دستگاه های اجرایی می باشد. روش تحقیق: این تحقیق از نظر هدف، بنیادی و از نظر شیوه گردآوری داده ها، جزء پژوهش های کیفی است. برای شناسایی خط مشی های بازدارنده در جلوگیری از فساد اداری با استفاده از روش تحلیل مضمون با بررسی 42 منبع تا رسیدن به اشباع نظری استفاده شد. یافته ها: یافته های کیفی شامل استخراج 115 کد باز، 21 مفهوم و 8 مقوله بود. برای تجزیه وتحلیل داده ها از روش کیفی مبتنی بر تحلیل مضمون و نرم افزار maxqda استفاده شد. در نهایت مشخص شد که خط مشی های بازدارنده در جلوگیری از فساد اداری با نگاه به مکتب تحقیق مشتمل بر هشت مولفه کلیدی سازوکارهای گزینشی، تعالی بخشی فضائل اخلاقی، شفافیت و پاسخگویی، شیوه های انگیزشی، مردم داری و حسن معاشرت اجتماعی، تقویت سرمایه اجتماعی، رفع ناهنجاری های محیط کار و سازوکارهای نظارتی و ارزشیابی است که می تواند موجب کاهش فساد اداری و ارتقای خط مشی های فرهنگی بازدارنده و در نتیجه داشتن سازمانی فعال، پویا و شفاف شود. نتیجه گیری: فرهنگ و خط مشی های فرهنگی بازدارنده می توانند در پیشگیری از فساد و بهبود رفاه جامعه موثر باشند.

قبول تحول در دنیای متحول عصر حاضر یکی از بزرگ ترین عوامل دوام و بقای سازمان است. عامل اصلی برای تعیین ارزش سازمان همان عامل پذیرش تحول است که به عنوان عامل بقا سازمان به حساب می آید. سازمان ها باید همواره خود را با تغییراتی که در محیط و اطرافشان رخ می دهد وفق دهند و پا به پای آنها پیش بروند. یک سازمان نباید هر چند مدت یک بار وضع خود را تغییر بدهد، بلکه باید متوجه باشد که پدیده تغییر امری دائمی است و باید مرتب و پیوسته تغییر کند. هدف اصلی هر سازمانی ارتقای شاخص های مهم در سازمان از طریق بالا بردن میزان عملکرد و تعهد سازمانی مدیران و کارکنان است که به پذیرش تغییر و بازنگری مستمر در ساختار، خط مشی ها و روش های اجرای فعالیت های نیروی انسانی در سازمان بستگی دارد. سازمان ها را افراد بشر آباد می کنند و رونق می بخشند و تغییر سازمانی بیش از آن که مفهومی مجرد باشد دارای اثرات واقعی بر زندگی افراد است. پیش برد اکثر الگوها و روش های نوین مدیریتی، نیاز به فراهم شدن فضای تغییر در سازمان و مدیریت کردن فرایند تغییر دارد. آمار بالای شکست این طرح ها، بیش از هر چیز به دلیل عدم درک و آگاهی مدیران این طرح ها از ضرورت های فرایند تغییر و پویایی های سازمانی می باشد. در تحقیقات بسیاری اثبات شده است که رفتار های سیاسی در سازمان ها همه گیر شده است و تمام نتایج تحقیقات، نشان از پذیرش گسترده سیاست به عنوان یکی از جنبه های قابل توجه از زندگی سازمانی دارد. برای این که بتوان با افرادی که دارای دیدگاه ها، انتظارات و مفروضات متفاوت هستند، به شیوه اثربخشی کار کرد؛ انسان باید یک سیاست مدار ماهر باشد و درک کاملی از عرصه سیاسی سازمانی که در آن به کار و فعالیت مشغول است، داشته باشد.