حامد رضایی نسب

هدف از مطالعه بررسی تأثیر سه روش مختلف تمرین مقاومتی بر IGf-1 و هایپرتروفی ران و بازو در بدنسازان نیمه حرفه ای بود. این مطالعه کاربردی و نیمه تجربی دارای 3 گروه آزمایشی و پیش آزمون و پس آزمون بود. جامعه آماری، بدنسازان مرد اهل کارثار با 3 سال سابقه (18 تا 23 سال) بودند که 36 نفر از آنها انتخاب و به روش تصادفی ساده به 3 گروه 12 نفره شامل:1. تمرین مقاومتی-پلایومتریک،2. تمرین مقاومتی-الاستیک و 3. گروه تمرین مقاومتی-کششی تقسیم شدند. در مطالعه حاضر، هر یک از 3 گروه فعال، برنامه های تمرینی خود را 3 جلسه در هفته به مدت 8 هفته با شدت 70 تا 85 درصد انجام دادند. متغیرهای تحقیق قبل و بعد از برنامه تمرینی اندازه گیری شدند. برای توزیع نرمال داده ها از آزمون شاپیرو-ویلک و برای بررسی معناداری درون گروهی و بین گروهی در پیش آزمون و پس آزمون از آزمون لوین و تحلیل کوواریانس استفاده شد. تمام عملیات آماری با استفاده از نرم افزار SPSS/22 انجام شد و سطح معنی داری آزمون ها p≥0.05 در نظر گرفته شد. یافته های تحقیق نشان داد که سطح IGF-1 در هر سه گروه تحقیق به طور معنی داری افزایش یافته است (P=0.001). توده عضلانی بازو در گروه تمرین مقاومتی-الاستیک و توده عضلانی ران در گروه تمرین مقاومتی-پلایومتریک به طور معنی داری افزایش یافته است (P=0.001). تمرینات مقاومتی پلایومتریک و الاستیک که به طور همزمان فشار بیشتری بر عضلات وارد می کنند، می توانند به عنوان یک روش تمرینی جدید برای جایگزینی تمرینات سنتی معرفی شوند.

زمینه و هدف: فعالیت ورزشی حاد ممکن است به عنوان یک عامل فیزیولوژیک استرس زا، منجر به پاسخ دستگاه ایمنی و در نتیجه افزایش معنی دار سطوح شاخص های التهابی شود. هدف از این مطالعه مقایسه تأثیر یک جلسه فعالیت حاد هوازی همراه با مصرف مکمل ویتامین C بر عمکلرد ریوی ورزشکاران مبتلا به برونکواسپاسم ناشی از ورزش بود. روش تحقیق: در این مطالعه نیمه تجربی، 31 ورزشکار با تعیین حداکثر اکسیژن مصرفی بالای 45 میلی لیتر / کیلوگرم/ دقیقه، به صورت همگن گزینش شده و به روش تصادفی ساده به دو گروه دریافت کننده ویتامینC (15نفر) و گروه کنترل (16 نفر) تقسیم شدند. آزمودنی های گروه دریافت کننده ویتامین C  به مدت 3 هفته روزانه 500 میلی گرم از این مکمل مصرف کردند. طی دو مرحله (قبل و بعد از اجرای فعالیت درمانده ساز آستراند)، شاخص هایVC ،FVC ،FEV1 ،FEV1 / FVC ،PEF ،MVV آزمودنی های هر دو گروه به وسیله دستگاه اسپیرومتر دیجیتالی ارزیابی شدند. داده ها با روش آماری t وابسته برای مقایسه درون گروهی و کوواریانس برای مقایسه بین گروهی، در سطح معنی داری 05 / 0>p به کمک نرم افزار SPSSنسخه 19 تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: مص رف 3 هفت ه مکم ل ویت امی ن   Cت أثیر مثب ت معن ی داری ب ر شاخ ص ه ای  VC(06 / 0=p) ؛ FVC (83 / 0=p)؛ FEV1 (60 / 0=p) ؛ FEV1 / FVC (69 / 0=p)؛ PEF (18 / 0=p)؛ MVV (79 / 0=p) ورزشکاران مبتلا به برونکواسپاسم ناشی از ورزش نداش ت و دو گ روه تج رب ی و کنت رل در ش اخص های VC  (63 / 0=p)؛ FVC  (31 / 0=p)؛ FEV1 (12 / 0=p) ؛ FEV1 / FVC  (06 / 0=p)،   PEF(36 / 0=p) و MVV (56/ 0=p) تفاوت معنی دار آماری نداشتند. نتیجه گیری: به نظر می رسد مصرف ویتامین C تأثیر معنی داری بر شدت برونکواسپاسم خفیف ناشی از ورزش در ورزشکاران ندارد.  

مصرف ویتامین C در جذب آهن اهمیت خاصی دارد. هفته مصرف مکمل ویتامین C بر وضعیت آهن و شاخص های هماتولوژی فوتبالیست های باشگاهی بود. در این مطالعه نیمه تجربی، 40 سال، شاخص توده بدنی 0/47 ± 29/26 میلی لیتر بر کیلوگرم بردقیقه) ، به طور تصادفی به 2 روز آزمودنی های گروه مکمل 400 ساعت پس از دوره ی مکمل دهی، آزمون وامانده ساز بروس انجام شد. نمونه های خون جهت اندازه گیری سطوح آهن و فریتین، گلوبول قرمز و هموگلوبین، پیش و پس از مکمل دهی، بلافاصله بعد و 72 = p = p = p = 0/008 ) نشان داد. پس از فعالیت وامانده ساز هوازی، سطوح گلوبول قرمز ( 0/034 )، آهن ( 0/023 ) و فریتین ( 0/031 ) گروه مکمل نسبت به دارونما کاهش معنی داری یافت. پس از 72 = 0/036 هفته مکمل ویتامین C می تواند موجب بهبود وضعیت آهن و فریتین سرم، گلوبول قرمز و هموگلوبین بازیکنان فوتبال باشگاهی پیش از فعالیت های شدید و در دوره ریکاوری شود.