مینو دادبان شهامت

پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط سطح فعالیت بدنی با کیفیت زندگی و سلامت اجتماعی دانشجویان انجام شد. روش پژوهش پس رویدادی یا علی مقایسه ای است. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد آزادشهر در سال تحصیلی 1402-1403 شامل 4500 نفر بود. حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران 350 نفر تعیین شد که به صورت نمونه گیری در دسترس، جهت پاسخگویی به سوالات پرسشنامه های فعالیت بدنی (شارکی، 1997) کیفیت زندگی SF-36 (برازیر و همکاران، 2011) و سلامت اجتماعی (کییز، 1998) انتخاب شدند. برای توصیف داده های تحقیق از میانگین و انحراف معیار و به منظور آزمون فرضیه های تحقیق از روش آماری ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. تمامی تحلیل ها در سطح P ≤ 0/05 و با نرم افزار آماری SPSSنسخه 21 انجام شد. یافته ها نشان داد که ارتباط معناداری بین میانگین سطح فعالیت بدنی با ابعاد سلامت جسمانی و سلامت روانی شاخص کیفیت زندگی وجود دارد (P ≤ 0/05). همچنین ارتباط معناداری بین میانگین سطح فعالیت بدنی با تمامی ابعاد پنجگانه سلامت اجتماعی شامل، همبستگی اجتماعی، انسجام اجتماعی، مشارکت اجتماعی، شکوفایی اجتماعی و پذیرش اجتماعی وجود دارد (P ≤ 0/05).

هدف: این پژوهش با هدف مطالعه نقش دانش زیست محیطی بر مسئولیت پذیری زیست محیطی و رفتار دوست دار محیط زیست ورزشکاران رشته پاراگلایدر انجام شد. روش شناسی: برای اجرای این پژوهش از روش پیمایشی استفاده شد. تمامی ورزشکاران رشته پاراگلایدر استفاده کننده از سایت پروازی شهرستان رامیان به عنوان جامعه در نظر گرفته شدند. در یک بازه زمانی 3 ماهه تعداد 319 ورزشکار رشته پاراگلایدر به شکل هدفمند به عنوان نمونه گزینش شدند. گردآوری داده ها با استفاده از سه پرسش نامه دانش زیست محیطی (لیانگ و همکاران، 2016)، مسئولیت پذیری زیست محیطی (توفیق و همکاران، 2014) و رفتار دوست دار محیط زیست (لی و همکاران، 2015) انجام شد. داده های گردآوری شده با استفاده از آمار توصیفی (فراوانی ، میانگین و انحراف استاندارد) و آمار استنباطی (مدل سازی معادلات ساختاری) تحلیل شدند. برای انجام تحلیل ها دو نرم افزار آماری SPSS نسخه 25 و Smart PLS نسخه 3 مورد استفاده قرار گرفتند. یافته ها: نتایج نشان داد دانش زیست محیطی بر مسئولیت پذیری زیست محیطی ورزشکاران رشته پاراگلایدر اثر مثبت و معنی داری دارد. همچنین مشخص شد اثر دانش زیست محیطی بر رفتار دوست دار محیط زیست ورزشکاران رشته پاراگلایدر مثبت و معنی داری است. علاوه بر آن، نتایج نشان داد مسئولیت پذیری زیست محیطی بر رفتار دوست دار محیط زیست ورزشکاران رشته پاراگلایدر اثر مثبت و معنی داری دارد. در انتها مشخص شد دانش زیست محیطی بر رفتار دوست دار محیط زیست ورزشکاران رشته پاراگلایدر با نقش میانجی مسئولیت پذیری زیست محیطی اثر مثبت و معنی داری دارد. نتیجه گیری: آموزش موضوعات زیست محیطی به ورزشکاران پاراگلایدر می تواند پیامدهای مثبتی مانند افزایش مسئولیت پذیری زیست محیطی و توسعه رفتار دوست دار طبیعت را در آن ها به همراه داشته باشد.

زمینه و هدف: هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی اثرات گرم کردن پویا با و بدون جلیقه وزنی بر عملکرد پرش و قدرت بیشینه اندام تحتانی بازیکنان مرد فوتبال بود.مواد و روش ها: 15 مرد فوتبالیست جوان به صورت داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند. برنامه های گرم کردن شامل گرم کردن عمومی (دویدن با 70% حداکثر ضربان قلب) و گرم کردن پویا با استفاده از جلیقه وزنی در حدود 6% وزن بدن شرکت کنندگان بود. داده ها با استفاده از نرم افزار Spss نسخه 21 و آزمون های t زوجی و آنالیز واریانس دو طرفه مکرر همراه با آزمون تعیبی بونفرونی در سطح معنی داری 05/0p≤ تجزیه و تحلیل شد. نتایج: گرم کردن پویا بدون جلیقه وزنی منجر به کاهش معنادار شاخص پرش طول و افزایش معنادار رکورد پرش سارجنت و قدرت بیشینه شرکت کنندگان شد (05/0p≤). در مقابل گرم کردن پویا با جلیقه وزنی منجر به افزایش معنادار شاخص پرش طول، پرش سارجنت و و قدرت بیشینه شرکت کنندگان شده است (05/0p≤). گرم کردن پویا با استفاده از جلیقه وزنی منجر به افزایش معنادار عملکرد پرش طول نسبت به گرم کردن عمومی شد (05/0p≤). بین اثرات دو روش گرم کردن پویا در عملکردهای پرش سارجنت و قدرت بیشینه اندام تحتانی تفاوت معناداری وجود نداشت (05/0p≥). نتیجه گیری: نتایج پژوهش حاضر نشان دهنده بهبود عملکرد پرش عمودی با اعمال بار 6% با استفاده از جلیقه وزنی طی پروتکل در مقایسه با گرم کردن عمومی است. به نظر می رسد که استفاده از این شیوه گرم کردن اثر بخشی بیشتری در توسعه عملکرد توانی فوتبالیست های مرد جوان دارد.

هدف از انجام این پژوهش، تعیین رابطه بین جهت گیری یادگیری با جو ایمنی روانشناختی و یادگیری تیمی معلمان تربیت بدنی استان گلستان بود. جامعه آماری این تحقیق شامل کلیه معلمان تربیت بدنی استان گلستان به تعداد 650 نفر بود که 204 معلم با استفاده از روش انتخاب تصادفی طبقه ای به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. برای جمع آوری داده های تحقیق، از پرسش نامه های جهت گیری یادگیری بندرسن و ساتکلیف (2003)، جو ایمنی روانشناختی ادموندسن و لی(2014) و یادگیری تیمی دی دریو (2007) استفاده شد. روایی صوری پرسش نامه ها توسط متخصصان تأیید گردید و مقدار آلفای کرونباخ پرسش نامه ها به ترتیب 81/0، 78/0 و 86/0 به دست آمد که نشان دهنده پایایی مناسب آن ها بود. داده های پژوهش با استفاده از مدل یابی معادلات ساختاری مبتنی بر PLS تحلیل شدند و نتایج نشان داد رابطه بین جهت گیری یادگیری و جو ایمنی روانشناختی مثبت و معنی دار است. همچنین رابطه بین جهت گیری یادگیری و یادگیری تیمی معلمان تربیت بدنی مثبت و معنی داری بود. بخش دیگری از نتایج نشان داد رابطه بین جو ایمنی روانشناختی و یادگیری تیمی معلمان تربیت بدنی مثبت و معنی داری است. در نهایت، نتایج نشان داد رابطه بین جهت گیری یادگیری و یادگیری تیمی معلمان تربیت بدنی با نقش میانجی جو ایمنی روانشناختی مثبت و معنی دار است.

هدف تحقیق حاضر بررسی تعیین ارتباط بین سطح فعالیت بدنی و برخی عوامل روانی بر پراکسیداسیون لیپیدی و شاخص آنتی اکسیدانی زنان میانسال بود. روش تحقیق پژوه ش حاضر از ن وع همبس تگی می-باشد. نمونه آماری این پژوهش شامل 30 نفر از کارکنان زن میانسال دانشگاه آزاد اسلامی واحد گ رگان بود که به شیوه تصادفی سیستماتیک انتخاب شدند. جهت جمع آوری داده ها تحقیق از پرسشنامه محقق ساخته تعیین سطح فعالیت جسمانی و پرسشنامه استاندارد استرس، اضطراب و افسردگی لاویبوند (1995) استفاده گردید. جهت تجزیه و تحیلی داده ها از روش آزمون همبستگی پیرسون استفاده گردی د. یافت ه های پژوهش حاضر حاکی از آن بود که بین سطح فعالیت بدنی با پراکسیداسیون لیپیدی و شاخص آنتی اکسیدانی تام زنان میانسال ارتباط معنی دار وجود دارد. همچنین بین برخی عوامل روانی (استرس، اضطراب و افسردگی) با پراکسیداسیون لیپیدی زنان میانسال ارتباط معنی دار وجود دارد. در حالی که مشاهده شد که با شاخص آنتی اکسیدانی تام زنان میانسال ارتباط معنی دار وجود ندارد. یافته ها حاکی از آن است که سطح آنزیم های اکسایشی با فعالیت بدنی و نیز عوامل روانی (استرس، اضطراب و افسردگی) ارتباط معناداری وجود دارد، لذا توجه به انجام فعالیت بدنی و نیز تعدیل سطح عوامل روانی برای سلامتی اهمیت دارد.

هدف این پژوهش تأثیر مصرف مکمل کراتین مونوهیدرات بر عملکرد، توان و کار عضلانی دانشجویان دختر ورزشکار است. بدین منظور، 16 نفر از دانشجویان ورزشکار غیررقابتی به طور هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه کراتین (8=n) و دارونما (8=n) تقسیم شدند. در پیش آزمون، عملکرد عضلات (پنج تکرار در سرعت 60 درجه بر ثانیه و 50 تکرار در سرعت 180 درجه بر ثانیه) طی حداکثر انقباض اختیاری درونگرا با پای برتر، توسط دستگاه ایزوکنتیک اندازه گیری شد. اندازه های تودة بدون چربی، درصد چربی و دور ران نیز آزمودنی ها گرفته شد. سپس، گروه کراتین روزانه 20 گرم کراتین را در چهار وعدة پنج گرمی (ساعت 8، 12، 16، 20) به مدت شش روز مصرف کردند. گروه دارونما مانند پروتکل گروه کراتین عمل کردند، با این تفاوت که به جای کراتین، نشاسته مصرف می کردند. همة اندازه گیری ها در پس آزمون طی زمان مشابهی تکرار شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون t مستقل استفاده شد. یافته های پژوهش نشان داد اوج گشتاور عضلات خم کنندة زانو در سرعت 60 و 180 درجه بر ثانیه، زمان رسیدن به اوج گشتاور در باز کردن در سرعت 180 درجه بر ثانیه، تعداد تکرار حرکت در اوج گشتاور در خم کردن زانو در سرعت 60 و 180 درجه بر ثانیه توان عضلات بازکننده و خم کنندة زانو در سرعت 60 درجه بر ثانیه، کل کار انجام شده در خم کردن و باز کردن زانو در سرعت 60 درجه بر ثانیه در گروه کراتین، در مقایسه با گروه دارونما افزایشی معنی دار داشته است (05/0P<). بین تودة بدون چربی، درصد چربی و دور ران در گروه کراتین و دارونما تفاوت معنی داری وجود نداشت (05/0P<)؛ بنابراین می توان نتیجه گیری کرد که مصرف کوتاه مدت مکمل کراتین به بهبود عملکرد عضلانی در دختران ورزشکار منجر می شود و تأثیری بر تودة بدون چربی ندارد.