خداباوری و مسئله ی درد و رنج حیوانات: آیا نباید درد و رنج حیوانات را به شمار آورد؟ (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
فیلسوفان در بررسی کلاسیک مسئله ی شر و نسبت آن با علم مطلق، قدرت مطلق و خیر مطلق خدا بیشتر به درد و رنج انسانی پرداخته اند. حتی، پس از تقسیم شرور به شر اخلاقی (انسانی) و شر طبیعی، بیشتر به این موضوع توجه کرده اند که شرور طبیعی چگونه موجب درد و رنج در زندگی انسان می شود. با این حال، می توان پیش دستانه این پرسش را مطرح کرد که در اصل کدام درد و رنج ها را باید به شمار آورد و اگر درد و رنج انسانی شر شمرده می شود، آیا می توان درد و رنج غیرانسانی (به طور خاص، حیوانی) را نیز در زمره ی شرور به شمار آورد. در اینجا دو پاسخ متفاوت به این پرسش را برمی رسیم. در پاسخ نخست گفته می شود: حیوانات متحمل درد و رنج هایی گزاف می شوند و این می تواند استدلال از طریق شر در ردِّ وجود خدا را تقویت کند. در پاسخ دوم گفته می شود: نسبت دادن درد و رنج اقتضائاتی دارد که حیوانات و به طریق اولی، گیاهان فاقد آن اند و بنابراین، آنچه به منزله درد و رنج حیوانی درک و دریافت می شود نمی تواند مصداقی از شر و شاهدی در ردِّ وجود خدا باشد. پاسخ نخست را با طرح و بررسی دیدگاهی از رابرت فرانچسکوتی صورتبندی می کنیم و برای پاسخ دوم از دیدگاه و استدلال های سی. اس. لوییس استفاده می کنیم. در بخش پایانی مقاله این پرسش مرتبط را مطرح می کنیم که فارغ از درد و رنج های کنونی و پیامدهای الهیاتی آن ها، آیا خداباوران برای تحمیل درد و رنج به حیوانات به منظور دست یافتن به خیرهای انسانیِ بیشتر حقی (جوازی) دارند. نتیجه سیر مباحث مقاله این است که چون حیوانات موجوداتی مُدرِک هستند، نه تنها باید درد و رنج آن ها را در ارزیابی الهیاتی مسئله شر دخیل دانست بلکه خداباوران نیز مانند دیگران، تا آنجا که در توان دارند، موظف اند حیوانات را موجوداتی مستقل در نظر آورند که نباید دستاویز رسیدن به خیرهای انسانیِ مفروض قرار گیرند.Theism and the Problem of Animal Pain and Suffering: Shouldn't the Pain and Suffering of Animals Be Counted
In the traditional study of the problem of evil and its connection to God’s omniscience, omnipotence, and omnibenevolence, philosophers have often focused on human pain and suffering. However, a fundamental question arises: which forms of pain and suffering should be counted? If human pain and suffering are considered evil, can the pain and suffering of animals also be regarded as such? Some philosophers affirm this, arguing that animals experience extreme pain, which can bolster the argument from evil against the existence of God. Others contend that suffering requires a sense of self, which animals supposedly lack, making the attribution of suffering to them likely anthropomorphic. In this paper, I address two key questions: (1) Shouldn't the pain and suffering of animals be considered when evaluating the problem of evil? (2) Regardless of the theological implications of current pain and suffering, do theists have the right to inflict pain and suffering on animals to achieve greater human good? My answer to the first question is affirmative, and to the second, negative. I argue that because animals are sentient beings, not only should their pain and suffering be accounted for in theological evaluations of the problem of evil, but humans—including theists—are morally obligated to recognize them as independent beings who should not be exploited as a means to achieve the putative human goods.
تبلیغات
