تحلیل پیشران های ظرفیت افزایی سمن ها و تقویت امنیت شهری با رویکرد شهر پاسخگو، مطالعه موردی: شهر میانه (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
زمینه و هدف: در شرایطی که سوانح و بحران ها به بخشی جدایی ناپذیر از زیست شهری بدل شده اند، نمی توان امنیت و پاسخگویی شهری را صرفاً در چارچوب سازوکارهای دولتی تحلیل کرد. سازمان های مردم نهاد (سمن ها) به عنوان واسطه هایی میان دولت و جامعه، از ظرفیت های مهمی در مدیریت مشارکتی بحران ها برخوردارند. روش پژوهش: برای سنجش پایایی ابزار تحقیق، از آلفای کرونباخ با ضریب ۰/۸۸ استفاده شده و تحلیل داده ها با آزمون t تک نمونه ای و آزمون فریدمن صورت گرفته است. یافته ها نشان می دهند که ظرفیت سمن ها در سه سطح کلان ساختاری (۴۸٪)، میانی (۳۰٪) و خرد (۲۲٪) قابل بررسی است. شاخص هایی مانند مسئولیت پذیری نهادی، هماهنگی ساختاری و نظارت پذیری مشارکتی، بالاترین امتیاز و تأثیر را در تحقق امنیت و پاسخگویی شهری داشته اند. یافته ها: نتایج نشان داد که میزان امنیت اقتصادی از 0.549 به 0.505 کاهش یافته و امنیت سیاسی بیشترین نگرانی را برای شهروندان ایجاد کرده است. همچنین امنیت محیطی از دغدغه های اصلی آینده محسوب می شود. بررسی ها نشان داد که بین شاخص های امنیت اقتصادی، اجتماعی و محیطی با توسعه پایدار منطقه ای رابطه ای مثبت و معنادار وجود دارد، اما در حوزه امنیت سیاسی چنین رابطه ای مشاهده نشد. نتیجه گیری: به طورکلی، مشارکت ساختارمند سمن ها می تواند به تاب آوری اجتماعی و تقویت پاسخگویی نهادی در شرایط بحران کمک کند. نتایج تحقیق نشان می دهد که بدون تقویت ظرفیت نهادهای مدنی، تحقق حکمرانی مؤثر در مدیریت بحران های شهری با چالش جدی روبه رو خواهد شد و نیازمند بازنگری سیاست های شهری و حمایت ساختاری از سمن ها استAnalysis of the Driving Forces Behind Capacity Building in NGOs and Enhancing Urban Security with a Responsive City Approach (Case Study: Miyaneh City)
In a world where disasters and crises are no longer exceptions but structural components of urban life, urban security and responsiveness—two fundamental elements of contemporary urban governance—require reevaluation in light of social participation. In this context, non-governmental organizations (NGOs), as intermediaries between the state and society, embody latent capacities for participatory crisis management within urban settings. This study aims to analyze the capacity of these organizations in enhancing urban security and responsiveness, using Miyaneh City as a case study during the period of 2021–2022. The research employs an applied, survey-analytical approach, collecting data through the Delphi technique and expert opinions from local managers and active NGO stakeholders. Sampling was done using a non-probability convenience method, and the reliability of the research instrument was confirmed with a Cronbach’s alpha coefficient of 0.88. Findings indicate that the capacity of NGOs can be analyzed across three levels: macro-structural (48%), meso-level (30%), and micro-level (22%), each comprising four conceptual indicators. According to one-sample t-tests and Friedman ranking analysis, indicators such as "institutional accountability," "structural coordination," and "participatory oversight" are identified as the most influential factors in achieving a secure and responsive city. The study ultimately emphasizes that without revitalizing and reproducing the capacities of civil institutions, urban security—as a processual and participatory concept—will be disrupted during times of crisis.
تبلیغات
