فعالیت بدنی هوازی

پژوهش حاضر به بررسی تأثیر فعالیت بدنی هوازی بر کاهش خلق منفی (اضطراب و افسردگی) بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر می پردازد. بدین منظور 146 زن بیمار مراجعه کننده به کلینیک گوارشی بیمارستان پیامبران تهران، که تشخیص قطعی سندرم روده تحریک پذیر دریافت کرده بودند، به صورت نمونه های در دسترس انتخاب و با پرسشنامه 28 سؤالی سلامت عمومی گلدبرگ غربال شدند و 30 نفر که نمره معادل یا بیش از 23 کسب کرده بودند، به صورت تصادفی ساده در دو گروه کنترل و گروه آزمایشی قرار داده شدند. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آمار توصیفی و آزمون تی مستقل و وابسته صورت گرفت. پیش از اعمال متغیر مستقل تفاوت معناداری بین گروه ها مشاهده نشد، اما پس از اعمال متغیر مستقل (فعالیت بدنی ایروبیک) به مدت نه هفته (هفته ای سه جلسه)، میزان علائم جسمانی، اضطراب، و افسردگی آزمودنی های گروه تجربی به طور معناداری کاهش یافت. در نتیجه، فعالیت بدنی هوازی نقش مؤثری در کاهش اضطراب و افسردگی بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر دارد.

مقدمه و هدف: هدف از انجام این پژوهش، بررسی اثر چهار هفته بی تمرینی پس از ده هفته تمرین هوازی بر سطح اپلین پلاسما و آستانه درد موش های صحرایی دیابتی نوع یک بود.                                                                                 مواد و روش ها: 24 سر رت نر نژاد ویستار با محدوده وزنی 20±300 گرم ، در دو گروه تقسیم و به یکی از گروه ها، بوسیله تزریق زیرپوستی استرپتوزوسین (50 میلی گرم درکیلوگرم)، دیابت نوع I، القاء شد. سپس هر کدام از دو گروه سالم و دیابتی، در دو زیر گروه ورزش (تجربی) و بی تحرک (کنترل)، تقسیم شدند. گروه های تجربی، در یک دوره تمرین هوازی 10 هفته ایی، پنج روز درهفته، روزی یک ساعت، دویدن، بر روی تردمیل و متعاقب آن،  در یک دوره چهار هفته ایی بی تمرینی شرکت داده شدند. از دستگاه تیل فلیک برای ارزیابی آستانه درد و برای محاسبه میزان اپلین، از کیت مخصوص ارزیابی اپلین پلاسما، استفاده شد. تجزیه تحلیل داده ها، بوسیله روش تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و t ستیودنت برای گروه های مستقل، انجام شد(P<0.05).                                     یافته ها: اعمال یک دوره تمرین ورزشی هوازی، در موش های سالم و دیابتی، باعث کاهش معنی دار سطح اپلین پلاسما و افزایش معنی دار آستانه درد شد (p<0.05). این تغییرات، پس از دوره بی تمرینی، به سطح قبل از تمرین بازگشت.                                                                                  بحث و نتیجه گیری: در مجموع، یافته های این پژوهش، نشان داد، بی تمرینی برسطح اپلین پلاسما وآستانه درد، تأثیرگذار است.                                                                             

هدف مطالعه حاضر بررسی تاثیر مکمل یاری عصاره سیر و استویا به همراه فعالیت استقامتی بر رفتارهای شبه اضطرابی رت های نر ویستار القا شده چاقی با رژیم غذای پرچرب بود. در پژوهش بنیادی و تجربی حاضر، جهت القاء چاقی ابتدا50 سر رت نژاد ویستار نر سه هفته ای به مدت 12 هفته در معرض رژیم غذائی پرچرب قرار گرفته و سپس در 7 گروه کنترل سالم (HC)، چاق (HFD)، سیر (G)، استویا (St)، هوازی (ET)، سیر+هوازی (ET+G) و استویا+هوازی (ET+St) بصورت تصادفی تقسیم شدند. تمرینات هوازی شامل30 دقیقه در روز، m/min 8 و 5 روز در هفته و عصاره سیر و استویا با غلظت mg/kg 250 نیز به آب مصرفی روزانه اضافه شد. از آزمون ماز صلیبی، جهت سنجش رفتارهای شبه اضطرابی استفاده شد. از آزمون ANOVA یکطرفه و آزمون تعقیبی توکی جهت تعیین اختلاف بین گروه ها استفاده و سطح معنی داری 0.05 درنظر گرفته شد. نتایج نشان داد درصد ورود به بازوی باز در 12 هفته دریافت رژیم پرچرب در گروه چاق نسبت به گروه کنترل کاهش معنی دار داشت (001/0=P) و در 8 هفته مواجهه با مداخلات تمرین و عصاره، گروه ET (001/0=P)، ET+G (001/0=P) و ET + St (001/0=P)، نسبت به گروه HFD افزایش معنی دار داشت. پژوهش حاضر نشان داد القاء چاقی موجب افزایش اضطراب در موش های صحرائی نر ویستار میشود و بنظر میرسد به ترتیب ترکیب تمرین هوازی بهمراه عصاره سیر، ترکیب تمرین هوازی و عصاره استویا، تمرین هوازی، استویا و سیر بر بهبود این روند موثر باشند.