شهلا رفیعی

هدف این مطالعه تحلیل آینده ورزش سلامت محور زنان در ایران با رویکرد تحلیل لایه ای علّی CLA بود. پژوهش حاضر از منظر رویکرد استقرایی، از منظر جهت گیری بنیادی، از منظر شیوه گردآوری داده ها کیفی، از منظر استراتژی آینده پژوهی و از منظر پارادایمی جزء پارادایم نظریه پیچیدگی است. مشارکت کنندگان این پژوهش را متخصصان و خبرگانی از حوزه های متنوعی همچون علوم ورزشی، جامعه شناسی ورزشی، روان شناسی ورزشی، تغذیه، سیاست گذاری در حوزه ورزش زنان، و رسانه تشکیل دادند. روش نمونه گیری هدفمند بود و براساس اشباع نظری 21 مصاحبه انجام شد. برای تحلیل داده ها از روش تحلیل لایه ای علّی استفاده شد. تحلیل لایه ای علّی امکان تحلیل موضوعات را در چهار لایه لیتانی، گفتمان/جهان بینی و اسطوره/استعاره برای کشف ریشه های عمیق فرهنگی و استعاری فراهم می کند. برای تدوین سناریوهای آینده ورزش سلامت محور زنان در ایران، از روش "ماتریس عدم قطعیت" استفاده شد. دو متغیر "میزان حمایت و سرمایه گذاری در ورزش زنان" و "میزان تغییر نگرش جامعه نسبت به ورزش زنان" به عنوان محورهای اصلی ماتریس انتخاب شده اند. این روش با ارائه چهار ترکیب ممکن از حالات این متغیرها، امکان شناسایی و تحلیل آینده های مختلف و ارائه سناریوهای متنوع را فراهم نمود. این سناریوها شامل رکود و ایستایی، پیشرفت تدریجی و محدود، شکاف فزاینده و نارضایتی، و توسعه پایدار و شکوفایی ورزش سلامت محور زنان هستند. در ادامه، راهبردهای عملی برای دستیابی به سناریوی مطلوب (توسعه پایدار و شکوفایی) در شش حوزه اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، سیاسی، تکنولوژیکی و کلان ارائه شد.

زمینه: دانش آموزان با ناتوانی یادگیری ویژه دارای آسیب هایی در یک یا چند حوزه از فرآیندهای درکی شده اند که موجب بروز اختلال هایی در فهمیدن یا به کارگیری زبان، صحبت کردن یا نوشتن آن ها می شود. این ناتوانی در مهارت های تحصیلی از قبیل خواندن، گوش کردن، فکرکردن، صحبت کردن، نوشتن، هجی کردن و محاسبات ریاضی اثر گذاشته و موفقیت آن ها را در این حوزه ها کاهش می دهد. به همراه معلم، کاردرمانی، گفتاردرمانی و روان شناسی می تواند هر یک در جنبه ای ویژه به دانش آموز کمک کنند.

هدف: بیماری پارکینسون یک اختلال مضمحل کننده اعصاب پیشرونده و شایع بوده که در اواخر سنین بزرگسالی شروع شده و شیوع آن در میانگین سنی 55 تا ۶۰ سال افزایش می یابد. هدف از این مطالعه تعیین پایایی آزمون- بازآزمون و اثر تمرین آزمون پوردوپگبورد (که در سنجش مهارت دستی و ارزیابی‌های توانبخشی به کار می‌رود) در افراد مبتلا به بیماری پارکینسون می باشد. روش بررسی: در این مطالعه تحلیلی که از نوع اعتبارسنجی و روش شناختی است، 24 بیمار مبتلا به پارکینسون بین 50 تا 89 سال به صورت نمونه گیری ساده و در دسترس از درمانگاه های توانبخشی و بیمارستانهای شهرتهران انتخاب شدند. با استفاده از یک پرسشنامه جمعیت‌شناختی، اطلاعات عمومی بیماران اخذ و سپس به منظور تعیین پایایی آزمون پوردوپگبورد، هر خرده آزمون آن سه بار انجام شد و بازآزمون یک هفته بعد تکرار شد. داده‌های حاصل از طریق محاسبه ضریب همبستگی درون گروهی و خطای استاندارد اندازه‌گیری و آزمون آماری تی زوجی مورد تحلیل قرار گرفت. یافته ها: میزان ضریب همبستگی درون گروهی، در مرحله خاموش دارویی در یک آزمون و میانگین آزمون ها، همگی بالای 90/0 بود که حاکی از تکرارپذیری نسبی مطلوب آزمون می‌باشد. میزان خطای استاندارد اندازه‌گیری در تمامی موارد در یک بار آزمون و سه بار آزمون کمتر از 10 درصد حداکثر نمرات کسب شده در آزمون بوده و نشان‌دهنده مطلوب بودن تکرارپذیری مطلق آزمون است. نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان می دهد که آزمون پوردوپگبورد در ارزیابی مهارت دستی بیماران پارکینسون در مرحله خاموش (off) دارویی به اندازه کافی پایا می باشد.