مرضیه کوچک پور

در سال های اخیر، گسترش فناوری های دیجیتال و ظهور واقعیت افزوده، منجر به تحولات عمیقی در شیوه ی درک و تجربه ی شهروندان از فضاهای شهری شده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر فضاهای دیجیتال و واقعیت افزوده بر ادراک فضاهای شهری و سلامت روان کاربران، با رویکردی معماری و مبتنی بر تحلیل طراحی فضایی، انجام شده است. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی بوده و داده ها از طریق پرسش نامه محقق ساخته و تحلیل مدل معادلات ساختاری در منطقه یک تهران گردآوری شده اند. یافته ها نشان می دهد که تلفیق لایه های دیجیتال با عناصر کالبدی فضاهای شهری، در صورت طراحی مناسب، می تواند به تقویت حس مکان، افزایش امنیت روانی، ارتقاء ادراک فضایی و کاهش استرس شهروندان منجر شود. در نتیجه، طراحی معماری در عصر دیجیتال نیازمند رویکردی میان رشته ای و هوشمندانه است که بتواند زبان فضا را با فناوری های نوین درهم بیامیزد و کیفیت ذهنی زندگی شهری را ارتقاء بخشد.