فرناز حکیم عطار

مطالعه حاضر به بررسی تأثیر جابه جایی زبانی بر زبان آموزان ایرانی می پردازد که زبان انگلیسی را به عنوان زبان خارجی یاد می گیرند و تمرکز آن بر تأثیر این موضوع بر تمایل به برقراری ارتباط و روانی گفتار در زبان دوم است. جابه جایی زبانی که به معنای تغییر متناوب بین زبان ها در جریان گفتگو تعریف می شود، به عنوان عاملی تسهیل کننده یا مانع در برقراری ارتباط مؤثر موردبررسی قرار گرفته است. این پژوهش از رویکرد روش های ترکیبی بهره گرفته و با استفاده از ارزیابی های کمّی از تمایل به برقراری ارتباط و روانی گفتار، به همراه مصاحبه های کیفی برای بررسی تجربیات زبان آموزان، یافته های خود را استخراج کرده است. نتایج نشان داد جابه جایی زبانی می تواند تمایل به برقراری ارتباط و روانی گفتار زبان آموزان را بهبود بخشد. علاوه بر این، نتایج مصاحبه ها نشان داد از دیدگاه زبان آموزان، ایجاد اعتمادبه نفس و راحتی رایج ترین دلیل استفاده از جابه جایی زبانی بوده است؛ درحالی که توسعه مهارت های فراشناختی کمترین نقش را در این زمینه داشته است.