الهام شبان

تصویرسازی را می توان استفاده از تمام حواس برای بازآفرینی یا ساخت یک تجربه در ذهن تعریف کرد. این پژوهش با هدف تاثیر تصویرسازی ذهنی و تمرین بدنی بر تکلیف پیگردی کودکان با اختلال هماهنگی رشدی صورت گرفت. شرکت کنندگان 30 دانش آموز دختر با اختلال هماهنگی رشدی (با میانگین سنی 84/0 ± 22/8 ) بودند که به طور تصادفی در 3 گروه تصویرسازی ذهنی، تمرین بدنی و گروه کنترل قرار گرفتند. ابتدا پیش آزمون تکلیف پیگردی از تمام آزمودنی ها به عمل آمد. در طول پژوهش دو گروه تصویرسازی ذهنی و تمرین بدنی تمرینات خود را به مدت 18 جلسه (20-17 دقیقه ) انجام دادند و گروه کنترل به انجام فعالیت های روزانه خود پرداختند. در پایان تمام آزمودنی ها پس آزمون تکلیف پیگردی را انجام دادند. نتایج آزمون تحلیل واریانس مرکب 2 (زمان : پیش آزمون، پس آزمون) *3 (گروه : تصویرسازی ذهنی، تمرین بدنی و کنترل) نشان داد گروه های تمرینی در تمام مؤلفه های تکلیف پیگردی (زمان کلی باقی ماندن بر هدف، زمان متوالی باقی ماندن روی هدف، فاصله از هدف و سرعت) نسبت به گروه کنترل عملکرد بهتری داشتند و تفاوت معنا داری از پیش-آزمون تا پس آزمون مشاهده شد. بر اساس نتایج آزمون تی مستقل بین دو گروه تمرینی تفاوت معنا داری مشاهده نشد.