حم ید صالحی

تحقیقات پیشین نشان داده اند که دستورالعمل های تمرکز توجه بیرونی نسبت به درونی، مزایای بیشتری برای عملکرد و یادگیری حرکتی دارند، اما اطلاعات درمورد نشانه های کلامی ویژه ای که مربیان در تمرینات استفاده می کنند، محدود است. این تحقیق با هدف رفع این خلأ، به تحلیل فراوانی انواع دستورالعمل های توجهی که به بازیکنان در سطوح مهارتی مختلف ارائه می شود، پرداخت. داده ها از پنج مربی تنیس (میانگین تجربه مربیگری = ۶1/۱ ± 83/6 سال) طی 473 جلسه تمرین با 36 بازیکن (میانگین سن = 18/9 ± 08/23 سال) در سه سطح مهارتی (نوآموز، ماهر و پیشرفته) جمع آوری شد. دستورالعمل ها به سه دسته تمرکز توجه درونی، بیرونی و کلی تقسیم بندی و تحلیل شد. نتایج نشان داد که بیشتر دستورالعمل ها از نوع توجه بیرونی (56/46 درصد)، سپس درونی (47/44 درصد) و کمتر از توجه کلی (97/8 درصد) بودند. تحلیل مدل های آمیخته برای اندازه های تکراری نشان داد که نوآموزان بیشتر نشانه های توجه درونی دریافت کردند؛ در حالی که بازیکنان ماهر و پیشرفته بیشتر به توجه بیرونی هدایت شدند. این نتایج نشان می دهد که ویژگی های ذاتی تنیس، مانند استفاده از راکت (ابزار خارجی) و هدایت توپ به نواحی زمین (اهداف محیطی)، مربیان را به استفاده بیشتر از توجه بیرونی برای بازیکنان ماهر ترغیب می کند؛ در حالی که برای نوآموزان توجه درونی ارجحیت دارد. به طور کلی، یافته های پژوهش حاضر پیشنهاد می کند که حتی تغییرات واژگانیِ به ظاهر جزئی در نحوه ارائه نشانه های توجه می تواند به شکل معناداری عملکرد بسیاری از مهارت های ورزشی ازجمله تنیس را بهبود بخشد و فرایند یادگیری حرکتی را بهینه کند.