حانیه اکبرآبادی

هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی اثر تمرین افتراقی و تداخل زمینه ای بر یادگیری و بازنمایی ذهنی ضربه گلف بود. روش پژوهش: 50 دانشجوی دختر راست دست 20 تا 35 ساله با بینایی طبیعی از دانشگاه الزهرا به صورت هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در پنج گروه یادگیری افتراقی تصادفی، افتراقی مسدود، تداخل زمینه ای تصادفی، تداخل زمینه ای مسدود و کنترل تقسیم شدند. برای اجرای تکلیف از توپ و چوب استاندارد گلف، اهداف دایره ای با قطر 11 سانتی متر روی زمین چمن (9×4 متر) و نرم افزار سنجش بازنمایی ذهنی استفاده شد. آزمودنی ها در پیش آزمون تکلیف سنجش بازنمایی ذهنی و 15 ضربه از فاصله 3 متری را اجرا کردند. در مرحله اکتساب، 12 بلوک 15 کوششی مطابق دستورالعمل گروهی انجام دادند. 24 ساعت بعد، در آزمون یادداری مشابه با پیش آزمون و در آزمون انتقال، 15 ضربه از فاصله 5 متری اجرا شد. یافته ها: نتایج نشان داد در مرحله اکتساب، عملکرد گروه افتراقی تصادفی به طور معناداری ضعیف تر از سایر گروه ها بود (0/001=P). در آزمون یادداری، گروه های افتراقی تصادفی و تداخل زمینه ای تصادفی دقت بالاتری نسبت به گروه های مسدود داشتند (0/001=P) و در آزمون انتقال، گروه های یادگیری افتراقی عملکرد دقیق تری نشان دادند. همچنین بازنمایی ذهنی در یادداری برای گروه افتراقی تصادفی نسبت به پیش آزمون به طور معناداری بهبود یافت (0/001=P). نتیجه گیری: تغییرات مستمر در یادگیری افتراقی احتمالاً به دلایلی مانند ظهور جاذب های وابسته به خود و زمینه و نوسانات تصادفی به تعمیم پذیری بالاتر در مقایسه با تداخل زمینه ای منجر شده است.