زینب صاکی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش روان شناختی انتظار- محور مبتنی بر آموزه های مهدویت بر میزان گرایش به خطرپذیری و تاب آوری دانش آموزان دختر دوره متوسطه دوم شهر اهواز در سال تحصیلی 1402-1401 انجام یافته است. پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با مرحله پیگیری بود. جامعه آماری پژوهش حاضر، دانش آموزان دختر دوره متوسطه دوم شهر اهواز بود. به منظور تعیین نمونه با به کارگیری روش نمونه گیری غیر تصادفی هدفمند از میان جامعه آماری، 32 دانش آموز انتخاب شدند و با گمارش تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل (در هر گروه 16 نفر) تقسیم شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه خطرپذیری زاده محمدی و همکاران (1390) و پرسشنامه تاب آوری کانر و دیویدسون (2003) بود. گروه آزمایش تحت آموزش بسته انتظار-محور مبتنی بر آموزه های مهدویت طی 12 جلسه 75دقیقه ای (هفته ای یک بار) قرار گرفتند، درحالی که گروه کنترل آموزشی دریافت نکردند. برای تحلیل داده های پژوهش از روش تحلیل واریانس با اندازه گیریهای مکرر استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده ها با نرم افزار SPSS26 صورت پذیرفت. نتایج تجزیه و تحلیل فرضیه پژوهش نشان داد که آموزش روان شناختی انتظار-محور مبتنی بر آموزه های مهدویت بر خطرپذیری و تاب آوری دانش آموزان دختر دوره متوسطه دوم مؤثر بود (0/05>p). از این رو، متخصصان فعال در حوزه کار با نوجوانان می توانند به منظور کاهش گرایش به خطرپذیری و افزایش تاب آوری در گروه نوجوانان در کنار سایر مداخلات روان شناختی از آموزش روان شناختی انتظار- محور مبتنی بر آموزه های مهدویت نیز بهره بگیرند.

مسئله اصلی پژوهش حاضر این است که نوجوانی، مهم ترین دوره زندگی بشر است که به دلیل تغییرات سریع در ابعاد مختلف وجودی، فرد را با چالش های مختلفی روبه رو می کند. هدف از انجام این پژوهش، بررسی اثربخشی آموزش روان شناختی انتظارمحور مبتنی بر آموزه های مهدویت بر میزان گرایش به نوع دوستی و بهزیستی روان شناختی در دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم شهر اهواز در سال تحصیلی 1401-1402 بود . روش پژوهش حاضر، از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با مرحله پیگیری بود. جامعه آماری پژوهش حاضر، دانش آموزان دختر متوسطه دوم شهر اهواز بود. برای تعیین نمونه با به کارگیری روش نمونه گیری غیرتصادفی هدفمند از بین جامعه آماری، 32 نفر انتخاب شدند و با گمارش تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (در هر گروه شانزده نفر) تقسیم شدند. ابزار پژوهش، شامل پرسش نامه نوع دوستی احمدی (1388) و پرسش نامه بهزیستی روان شناختی ریف (1989) بود. گروه آزمایش، تحت دوازده جلسه آموزش بسته انتظارمحور مبتنی بر آموزه های مهدویت قرار گرفت، ولی آموزشی به گروه کنترل داده نشد. برای تحلیل داده ها در پژوهش حاضر، از تحلیل واریانس با اندازه گیری های مکرر استفاده شد. یافته ها نشان داد که آموزش روان شناختی انتظارمحور مبتنی بر آموزه های مهدویت، بر نوع دوستی و بهزیستی روان شناختی دانش آموزان دختر متوسطه دوم مؤثر بود (05/0>p). در نتیجه ، متخصصان فعال در حوزه کار با نوجوان می توانند در کنار سایر مداخلات روان شناختی، از آموزش روان شناختی انتظارمحور مبتنی بر آموزه های مهدویت به منظور افزایش گرایش به نوع دوستی و ارتقای بهزیستی روان شناختی در گروه نوجوانان بهره ببرند.