رضیه حسینی

از وظایف والدین، تربیت فرزندان صالح و هم تراز با ارزش های اخلاقی و اسلامی است که اقتضای آن برخورداری از دانش و مهارت های لازم در فرزندپروری و آگاهی از سبک های آن است؛ زیرا چگونگی ارتباط والد–فرزند زمینه ساز و عامل شکل گیری رفتار و منش صحیح در فرزندان است. با توجه به اهمیت برگزیدن سبک فرزندپروری مناسب در تربیت صحیح فرزندان، مقاله حاضر به بررسی تطبیقی سبک های مختلف فرزندپروری در اسلام و روان شناسی پرداخته است تا با تبیین آنها، بهترین روش را معرفی نماید. نتایج تحقیق نشان می دهد که از میان روش های تربیتی در روان شناسی، سبک فرزندپروری مقتدرانه نزدیک ترین شیوه به روش تربیتی مسئولانه در اسلام است. اندیشمندان اسلامی با الهام گیری از کلام خداوند متعال، دستورالعمل هایی در این زمینه ارائه داده اند. در منابع مختلف روان شناسی، باتوجه به نظریه بامریند، چهار سبک فرزندپروری مستبدانه، سهل گیر، غفلت زده و مقتدرانه مطرح شده است که برای هر یک پیامدهایی ذکر شده و سبک مقتدرانه به عنوان بهترین روش ارتباطی والد– فرزند معرفی شده است؛ این سبک با دقت و بررسی مبانی اسلامی، در عین اختلافاتی که وجود دارد، نزدیک ترین روش به روش تربیتی پذیرفته شده در اسلام است.

چکیده دروغ گویی یعنی، کتمان واقعیت و بیان سخنی که واقعیت خارجی ندارد. این خصوصیت بااینکه در همه فرهنگ ها، ادیان و مکاتب، قبیح و ضدارزش بوده و در اسلام نیز به شدت مذمت شده است در بسیاری از کودکان به دلایل مختلف به صورت مکرر مشاهده می شود. باتوجه به تأثیر ویژه دوران کودکی در شکل گیری شخصیت در بزرگسالی، پژوهش حاضر به روش توصیفی-تحلیلی با بررسی منابع روان شناسی و اسلامی، چیستی و چرایی (علت های) بروز و یا تثبیت این رفتار غیرارزشی در کودکان را بررسی می کند. با بیان مختصری از انواع دروغ گویی، شرح علت هایی دروغ گویی مانند ترس از تنبیه، تقلید از والدین، کم رویی، جلب توجه، رهایی از فشار و سرزنش و... اشاره به آثار دروغ گویی مانند ایجاد شخصیت کاذب برای دروغ گو، رسوایی و بی آبرویی، بی ارزش شدن دروغ گو، فریب خوردن دیگران، بی اعتمادی و... روش هایی برای پیشگیری و یا درمان این رفتار مذموم توصیه شده است.