جاسم منوچهری

هدف کلی پژوهش حاضر بررسی طراحی مدل ارتباطی سبک های مدیریت تعارض با موفقیت ورزشکاران تیم های ملی فدراسیون ناشنوایان ایران بود. جامعه آماری پژوهش حاضررا کلیه ورزشکاران تیم های ملی ناشنوایان ایران تشکیل داده است که تعداد آن ها 220 ورزشکار می باشد و نمونه آماری تحقیق را ورزشکاران اعزامی به مسابقات برون مرزی به تعداد 150نفر تشکیل داده اند. دراین تحقیق از پرسشنامه مدیریت تعارض رابینز (1998) و پرسشنامه موفقیت ورزشکاران (اس اس اس) موسوی و واعظ موسوی (۱۳۹۴) استفاده شد. برای تجزیه وتحلیل داده ها و اولویت بندی وتعیین سبک غالب مدیریت تعارض ازآزمون فریدمن وبرای تعیین ارتباط بین متغیرها و میزان تاثیرهرشاخص و متغیر برسایرمتغیرها ضمن استفاده از نرم افزار(اس پی اس اس) ازضریب معناداری وتاثیرنرم افزار (اسمارت پی ال اس) نیزاستفاده شد. همچنین جهت طراحی و برآزش مدل ارتباطی ازنرم افزار (اسمارت پی ال اس) استفاده شد. نتایج نشان دادکه مربیان تیم های ملی ناشنوایان جهت مدیریت تعارضات بیشتراز سبک عدم مقابله استفاده می کنند و سبک کنترل کمترین استفاده رادارد. ازمیان ابعاد موفقیت ورزشکاران ،به ترتیب ابعاد تعهد (5.10) و تکنیک (5.00) دارای بالاترین میانگین وبعد پیشرفت (4.29) دارای کمترین میانگین بوده است.همچنین ازمیان استراتژی های مدیریت تعارض مربیان،بین استراتژی راه حل گرایی(3.44=t ، 0.32=f) با موفقیت ورزشکاران ارتباط مثبت و معناداروجودداشت و بین استراتژی های عدم مقابله (0.02=t ) و کنترل (0.35=t) با موفقیت ورزشکاران ارتباط مثبت و معناداری مشاهده نشد.

هدف پژوهش حاضر، تدوین چارچوب مدل مفهومی مدیریت اثرات بحران اقتصادی کشور بر حوزه ورزش بود. روش تحقیق از نوع کیفی با رویکرد اکتشافی سیستماتیک انتخاب شد. جامعه آماری شامل دو بخش منابع انسانی (اساتید، مدیران و تحلیلگران) و منابع اطلاعاتی (کتاب ها، مقالات، اسناد، رسانه ها و ...) بود. نمونه گیری به صورت هدفمند و تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت(21 نفر و 65 سند). ابزار پژوهش شامل مطالعه کتابخانه ای نظام مند و مصاحبه های اکتشافی ساختارمند بود. روایی ابزار بر اساس اعتبار حقوقی و علمی نمونه، نظر خبرگان و توافق بین مصححان ارزیابی و تأیید گردید. جهت تحلیل یافته ها از روش کدگذاری مفهومی چندمرحله ای با رویکرد تحلیل سیستمی استفاده شد. چارچوب مفهومی استخراج شده شامل 2 سطح کلی، 11 منظر، 38 بُعد و 138 مؤلفه کلیدی بود. سطح اثرات بحران اقتصادی بر ورزش شامل چهار منظر اثر بر سیستم کلی ورزش، اثر بر منابع توسعه ورزش، اثر بر سطوح توسعه ورزش و اثر بر صنعت ورزش است. سطح مدیریت اثرات بحران اقتصادی بر ورزش نیز شامل هفت منظر یکپارچه سازی راهبردی مدیریت بحران، ظرفیت سازی اجتماعی، ظرفیت سازی دانشی، ظرفیت سازی منابع، کارآمدسازی اقتصادی، راهبری صنعت ورزش و پیامدها و کارکردها بود. جریان کلی روابط بین متغیرها از سطح مدیریت اثرات بحران بر اثرات بحران اقتصادی در ورزش است. بر اساس یافته ها می توان گفت که مدیریت اثرات بحران اقتصادی بر ورزش کشور نیازمند یک برنامه راهبردی است تا بتواند به تعدیل اثرات بحران اقتصادی بپردازد.

هدف: با وجود محرز بودن ضرورت برنامه ریزی برای حوزه ورزش تربیتی و همچنین تعیین اهداف و برنامه در امر توسعه ورزش تربیتی کشور آن چنان که در برنامه های بلند مدت و کوتاه مدت کشور مد نظر است، رشد و شکوفایی شکل نگرفته است که این ضرورت بررسی سیاست گذاری گذشته و اصلاح سیاست گذاری آینده را می طلبد که در همین راستا پژوهش حاضر با هدف مدل سازی سیاست گذاری توسعه ورزش تربیتی در ایران انجام شد. روش پژوهش: این پژوهش از نظر هدف کاربردی، از نظر زمان مقطعی و از نظر نوع داده ها، کمی است که در آن از روش پیمایشی استفاده شده و به بررسی اعتبار مدل پرداخته شده است. جامعه آماری تحقیق شامل کلیه مدیران، رؤسا و نائب رئیسان وزارت ورزش و جوانان، ادارات ورزش و جوانان و هیأت های ورزشی استان ها، تربیت بدنی دانشگاه های کشور و وزارت آموزش و پرورش هستند که تعداد آن ها بسیار گسترده بود و بر اساس نرم افزار جی پاور و با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی، 136 نفر به عنوان نمونه تحقیق انتخاب شدند. از آنجایی که پژوهش حاضر مستخرج از رساله دکتری می باشد، ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه محقق ساخته مستخرج از بخش کیفی رساله بود. برای توصیف، جمع آوری و طبقه بندی اطلاعات به دست آمده از نمونه، از آمار توصیفی در نرم افزار spss23 و جهت برازش مدل پژوهش از آزمون مدل سازی معادلات ساختاری در نرم افزار smartpls3.1.1 استفاده شد. تمامی تجزیه و تحلیل ها در سطح معنی داری 05/0 انجام شد. یافته ها: نتایج تحقیق نشان داد که مدل پژوهش از برازش مناسبی برخوردار است. همچنین نتایج تحقیق نشان داد که شرایط علی تأثیر معنی داری بر پدیده محوری (001/0=p؛ 620/13=t) و پدیده محوری نیز تأثیر معنی داری بر راهبردها (001/0=p؛ 580/4=t) دارد. همچنین شرایط زمینه ای (004/0=p؛ 691/2=t) و شرایط مداخله گر (004/0=p؛ 923/2=t) تأثیر معنی داری بر راهبردها دارند و راهبردها نیز تأثیر معنی داری بر پیامدها دارد (001/0=p؛ 542/20=t). نتیجه گیری: توسعه ورزش تربیتی تنها با تمرکز بر یک عامل مانند منابع مالی یا آموزش محقق نمی شود، بلکه نیازمند تعامل و هم افزایی میان عوامل مختلف مدیریتی، اقتصادی، آموزشی و فرهنگی است.

پژوهش حاضر با هدف ارائه مدل سیاست گذاری در توسعه سطوح ورزش همگانی، تربیتی و قهرمانی انجام شد. پژوهش از نوع کاربردی و کیفی مبتنی بر روش گرندد تئوری با رویکرد استراوس و کوربین بود. جامعه آماری پژوهش شامل اعضای هیئت علمی دانشگاه ها، مدیران ورزشی و مدیران و عوامل اجرایی دفتر توسعه ورزش همگانی وزارت ورزش بود که 16 نفر از آنان با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند و گلوله برفی و با در نظر گرفتن اشباع نظری انتخاب شدند. برای جمع آوری اطلاعات از مصاحبه نیمه ساختاریافته استفاده شد و در تجزیه و تحلیل داده ها، ابتدا ویژگی های جمعیت شناختی شرکت کنندگان و پس از آن کدگذاری سه مرحله ای داده ها (باز، محوری و گزینشی) ارائه شد. در این پژوهش رفع ضعف ها، اهمیت زیاد ورزش، نیاز به تغییر و جذابیت ورزش به عنوان شرایط علی، عوامل مدیریتی به عنوان شرایط زمینه ای، عوامل اقتصادی، عوامل اجتماعی-فرهنگی و عوامل سیاسی به عنوان شرایط مداخله گر، سیاست های توسعه ورزش ایران به عنوان پدیده محوری، راهبردهای مدیریتی، راهبردهای اقتصادی، راهبردهای آموزشی و راهبردهای فرهنگی به عنوان راهبردها و توسعه ورزش همگانی، توسعه ورزش تربیتی و توسعه ورزش قهرمانی به عنوان پیامدهای سیاست گذاری در توسعه سطوح ورزش همگانی، تربیتی و قهرمانی شناسایی شدند. براساس نتایج، مسئولان و مدیران مربوط می توانند در کنار توجه به عوامل مؤثر، با به کارگیری راهبردهای مدیریتی، اقتصادی، آموزشی و فرهنگی موجب توسعه ورزش کشور در هر سه حوزه ورزش قهرمانی، همگانی و تربیتی شوند.